پیوندهای سست

م - همدانی
چندی است مدعیان اصلاحات، زمان دوران اصلاحات را به شانزده سال (جمع دوران ریاست جمهوری آقایان هاشمی و خاتمی) افزایش داده‌اند. این موضوع در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری ریشه دارد. مدعیان اصلاحات در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری، هراسان و وحشت‌زده، از امکان پیروزی احمدی‌نژاد، با شعار مبارزه با تحجر از هاشمی حمایت کردند.
تشکیل دولت اصولگرا باعث شد این پیوند مقطعی که بر پایه منافع زودگذر سیاسی تشکیل شده بود؛ ادامه یابد. تلاش برای تشکیل جبهه‌ها جدید نظیر جبهه دمکراسی خواهی اقدامی برای جمع کردن مخالفان دولت اصولگرا بود که البته در ابتدای طرح آن با شکست مواجه شد ولی تلاش برای حفظ و گسترش این پیوند در دستور کار مدعیان اصلاحات قرار دارد.
گر چه بیانیه کنگره اخیر حزب مشارکت علیرغم گذشت دو هفته از تشکیل آن هنوز منتشر نشده ولی نطق محمد رضا خاتمی دبیر کل حزب مشارکت در این کنگره حاوی بعضی اشارات بود که راهکار این حزب را در بهره‌گیری از پیوندهای جدید نشان می‌دهد. اشاره او به دست آوردهای شانزده سال اخیر به نوعی جلب نظر آقای هاشمی به این پیوند بود. تاکید او بر التزام (و نه اعتقاد) به قانون اساسی نیز به عنوان یک چراغ سبز جدی به نهضت آزادی و گروههای موسوم به ملی مذهبی بود. آنها دایره‌ای رسم کرده‌اند که به زعم آنان می‌تواند تمامی شکست خوردگان انتخابات اخیر را در خود جای دهد. در دایره مزعوم آنان هاشمی، کروبی، معین و یزدی جای دارند.
مخالفت و تضاد مدعیان اصلاحات و بخصوص حزب مشارکت با آقای هاشمی از حافظه تاریخ معاصر قابل حذف نیست. مدعیان اصلاحات در ابتدای دولت خاتمی دوره ریاست جمهوری را دوره سرکوب و اختناق توصیف می‌کردند. آنها به دروغ مدعی بودند که وزارت اطلاعات هاشمی، هشتاد نفر از مخالفان خود را کشته است و مسئولیت این کار را متوجه هاشمی می‌دانستند.
در این دوره مقاله‌ها و مطالب بسیاری در مخالفت با هاشمی در روزنامه‌های زنجیره‌ای وابسته به حزب مشارکت درج می‌شد. این مخالفت‌ها در آستانه تشکیل مجلس ششم به تمسخر این شخصیت بزرگ نیز منجر می‌شد.
مدعیان اصلاحات گاه سعی می‌کنند حزب موتلفه را نیز در این دایره جای دهند. دلیل طمع کودکانه مدعیان اصلاحات، ریشه در تنگ بودن دایره انتخاب مدیران در دولت اصولگرا دارد که تصور می‌کنند حزب موتلفه علیرغم تاثیر‌گذاری عمیق خود در جریان اصولگرا منزوی شده و از وضعیت جدید رضایت ندارند. اعتقاد داریم که دولت اصولگرایان در بهره‌گیری از تمامی ظرفیت اصولگرایان می‌تواند چشمان طمع بار مخالفان اصولگرایان را ناامید سازد ولی در هر حال موتلفه با سابقه چهل سال فعالیت سیاسی خود ائتلاف و هماهنگی خود را با جریان‌های سیاسی به این پیوندهای سطحی مرتبط نمی‌سازد.
صرف نظر از حزب موتلفه اسلامی به نظر می‌رسد پیوندهای جدید مدعیان اصلاحات با کمترین موفقیتی توام باشد؛ زیرا که فاقد کمترین پایه‌های مشترک عقیدتی می‌باشد و صرفا بر پایه منافع زودگذر سیاسی قرار دارد.