فعالیت‌های هسته‌ای، مطالبه ملی

منصور امانی
کوتاه نیامدن بر استمرار فعالیت هسته‌ای کشورمان، مطالبه‌ای است که در بین تمامی گروههای خودی جامعیت دارد. اصرار بر این موضوع، یعنی استفاده از فناوری‌های هسته‌ای نه فقط حق ملت است؛ بلکه تکلیفی بر دوش هر ایرانی است که به هر نحو ممکن باید برای اصول به این خواسته ملی تلاش نمایند.
می‌توان یکی از مرزهای بین گروههای خودی و غیرخودی را همین مطالبه ملی دانست. هر گروهی که به این خواست ملی توجه دارد و از آن حمایت می‌کند به خودی تلقی می‌شود و هر گروهی که با این موضوع مخالفت و آن را کاری بیهوده توصیف می‌کند؛ در زمره گروههای غیرخودی محسوب می‌شود.
خوشبختانه این اجماع در بین تمامی گروههای سیاسی وجود دارد و اگر هم گهگاه آهنگ غیرهماهنگی از بعضی افراطیون مشاهده می‌شود می‌توان آنها را به سهو لسان یا کج سلیقگی تعبیر کرد که البته هیچ جایگاه واقعی و اثر سیاسی بر آن متصور نیست.
دشمنان پیشرفت ایران اسلامی قصد دارند اینگونه وانمود نمایند که اصرار بر فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای ایران یک مطالبه ملی از سوی مردم کشورمان نیست و به زعم آنان یک جریان خاص از این موضوع پشتیبانی می‌کند. آنها گاه سعی دارند که با توجه به درپیش بودن انتخابات ریاست جمهوری موضع منطقی کشورمان را منطقی جلوه دهند تا بتوانند طرف مذاکره کننده ایرانی را به خیال خام خود در اصرار بر موضع خویش سست نمایند.
مصوبه اخیر مجلس درباره فعالیت‌های هسته‌ای ایران نیز تاکیدی بر این مطالبه ملی است و نشان می‌دهد این یک خواسته ملی فراگیر است. نظرسنجی‌های مختلفی که از مردم در این باره انجام شده است نشانگر یک عزم ملی در این باره است که کمترین تردیدی را درخصوص تکلیف مسئولان کشورمان برای پیگیری این حق طبیعی باقی نمی‌گذارد.
دلخوشی برخی طرف‌های اروپایی به این موضوع که گذشت زمان به نفع آنان است و پرهیز از مذاکره می‌تواند باعث تقویت موضع آنها گردد، همچون دیگر اقدامات آنها بی‌فایده خواهد بود. آنها چاره‌ای ندارند که به این خواسته ملی ایران که منبعث از روحیه اسلامی و طبع بلند ایرانی و میل آنان به پیشرفت و تعالی است سرتعظیم فرود آورند چرا که هیچ فرد ایرانی نمی‌تواند از این خواسته عظیم چشم‌پوشی کند.