یهودیان و نقش آنان در دوران ظهور

"منزه و پاک است آن که یک شب، بنده‌اش را به سفر شبانه برد از مسجدالحرام به مسجدالاقصی که مبارک گردانیم (برکت دادیم) پیرامونش را تا از نشانه‌های خود به او نشان دهیم بدرستی که او شنوا و بیناست. و به موسی تورات را داده و او را هدایت‌گر فرزندان یعقوب (بنی اسرائیل) گردانیدیم، که غیر از من سرپرستی را نپذیرد. فرزندان کسی را که با نوح حمل نمودیم، که او بنده‌ای شکرگزار بود." "ما در تورات حکم در انقراض بنی اسرائیل نمودیم زیرا شما (بنی اسرائیل) در زمین دو بار فساد نمودید و بر دیگران فخر و بزرگی بسیار خواهید نمود." (سوره اسراء آیات اول تا هشتم)
یعنی ما در توارتی که بر آنان فرو فرستادیم حکم قحطی به انقراض آنها کردیم شما بزودی از راه راست منحرف شده و دوباره در جامعه تبهکاری می‌کنید، چه اینکه بزودی بر دیگران فخر و برتری جوئی بسیار می‌نمائید.
"وقتی که هنگام کیفر اولین فساد فرا رسد بندگانی را از ناحیه خود که توانمند و ستبر می‌باشند جهت سرکوبی شما فرستادیم، در میان خانه‌ها به جستجوی خانه به خانه پرداختند و این وعده‌ای قطعی بوده."
زمانیکه وقت مجازات شما بر نخستین تبهکاری خودتان رسید بندگانی را از طرف خود که دارای صلابت می‌باشند بسوی‌تان فرستادیم تا شما را جزایی سخت دهند آنان میان خانه‌ها به جستجوی خانه به خانه پرداختند و این وعده‌ای حتمی است.
"آنگاه پیروزی را برای شما، بر‌ آنان برگرداندیم و شما را با ثروتها و پسران یاری نمودیم و تعداد شما را بیش از آنان قرار دادیم."
"اگر خوبی کردید،‌ خوبی به خود نموده‌اید و اگر بدی کردید به خود بدی نموده‌اید و هنگامی که وعده بار دوم بیاید چهره‌های شما را ناخوش دارند و وارد مسجد اقصی گردند همانگونه که نخستین بار داخل شدند و آنچه را که برتر آمده نابود کنند نابود کردنی."
"شاید پرودگار شما بر شما رحم نموده و اگر باز گردید بازگردیم و ما دوزخ را تنگنائی برای کافران قرار دادیم."
نخستین نتیجه‌ای که از این آیات استفاده می‌شود این است که تاریخ یهودیان بعد از موسی تا پایان زندگانی آنها بدین صورت خلاصه می‌شود که آنها در جامعه فساد نموده تا آن که هنگام مجازات‌شان فرا رسد، و خداوند افرادی را از ناحیه خود برمی‌انگیزد که برآنان چیره خواهد شد سپس خداوند بنابر مصلحت‌هایی یهودیان را بر آنان پیروز می‌گرداند و اموال و اولاد به آنها عطا نموده و طرفدارانشان را در جهان بیش از آن قوم می‌گرداند، اما یهود از این اموال و یاران بهره‌برداری صحیح نمی‌نمایند، بلکه سوء استفاده نموده و بار دوم در روی زمین فساد به بار می‌آورند، البته این بار علاوه بر فساد،‌خوی تکبر و برتری طلبی خویش که خود را بسیار بهتر و برتر از سایر مردم می‌پندارند. و زمانی که وقت کیفرشان فرا می‌رسد خداوند بار دیگر آن قوم را بر آنان چیره ساخته، و مجازات را در سه مرحله و سخت‌تر از بار اول بر آنان وارد می‌سازد.
نتیجه دوم این است که، قومی را که خداوند بار اول بر ضد آنان برمی‌انگیزد، به آسانی بر آنها چیره می‌گردند، و به جستجوی خانه به خانه می‌پردازند، آن گاه وارد مسجد اقصی شده و نیروهای نظامی آنان را متلاشی می‌کنند. آنگاه خداوند بار دوم آنها را می‌فرستد و بر خلاف غلبه یهودیان بر آنها و زیادی یاران و هوادارانشان، ضربات شدیدتری را در سه نوبت بر آنها وارد می‌سازند، که در اولین نوبت، ‌چهره‌های پلید آنان را آشکار و آنها را رسوا ساخته و همچون بار اول، فاتحانه وارد مسجد می‌گردند. و سپس خوی تکبر و برتری جوئی آنان بر ملتها را، پایمال می‌کنند.
سوال اساسی که مفسران مطرح می‌کنند این است که آیا این دو نوع فساد که یکی همراه با برتری طلبی است پایان یافته و یا آن دو کیفر وعده داده شده بر آنان واقع شده است یا خیر؟
برخی از مفسران بر این عقیده‌اند که هر دو مورد، انجام شده، بدین ترتیب که کیفر فتنه و فساد نخستین بنوخذنشر (بخت‌النصر) و مجازات دومین مرحله فساد و تباهی بدست (تیتوس)‌ رومی انجام پذیرفته است و بعضی دیگر معتقدند که هنوز آن دو کیفر رخ نداده است.
اما نظریه درست این است که اولین کیفر در برابر نخستین فساد، در صدر اسلام بدست مسلمانان انجام پذیرفته، و آنگاه که مسلمانان از اسلام فاصله گرفته و دور شدند خداوند یهودیان را بر آنان چیره ساخت، و در این مرحله نیز برای دومین بار، یهودیان در زمین ایجاد فساد و طغیان نمودند و هر گاه که مسلمانان دوباره به اسلام روی آورند زمان کیفر دوم فرا رسیده و به دست مسلمانان انجام خواهد شد. و براساس همین تفسیر از امامان علیهم السلام روایاتی رسیده، از جمله آنکه، آن قومی را که خداوند در مرحله دوم علیه یهودیان برمی‌انگیزد، حضرت مهدی(ع) و یاران وی‌اند و هم آنان که خداوند آنها را قبل از ظهور حضرت قائم(ع) برمی‌انگیزد، در تفسیر عیاشی از امام باقر(ع) روایت شده که حضرت بعد از آن که آیه شریفه "بعثنا علیکم عبادا لنا اولی باس شدید" را قرائت نمود، فرمود: "مراد از این آیه حضرت قائم(ع) و یاران اوست که نیرومند و دارای صلابت می‌باشند."
و نیز در تفسیر نورالثقلین، از کتاب روضه کافی از امام صادق(ع) نقل شده که آن حضرت در تفسیر آیه شریفه فوق فرمود:‌ "خداوند قبل از خروج حضرت قائم، قومی را برانگیزد که دشمنی از دشمنان آل محمد(ص) را رها ننموده، مگر اینکه او را به هلاکت می‌رسانند."
و در کتاب بحارالانوار، از امام صادق(ع) روایت شده که وقتی این آیه را قرائت فرمود، عرض کردیم "آنها چه کسانی هستند؟ امام سه بار فرمود: آنان بخدا سوگند اهل قم، آنان بخدا سوگند اهل قم، آنان بخدا سوگند اهل قم می‌باشند."
اهل قم یعنی اهل ایران، همان یاران حضرت مهدی(ع) هستند که خداوند آنان را برای زمینه‌سازی ظهور آن بزرگوار برمی‌انگیزد و بطوری که روایات دلالت دارد، به هنگام ظهور تعدادی از اصحاب خاص ایشان در بین آنها وجود دارند. علاوه بر اینکه مقاومت یهودیان در مقابل این مردم و مسلمان هواداران آنان در چند نوبت انجام می‌گیرد، تا آنکه حضرت مهدی(ع) ظهورکند که نابودی نهائی یهودیان را به رهبری وی و بدست با کفایت او خواهد بود.
آن قومی را که خداونده وعده فرمود، دوبار علیه یهودیان برمی‌انگیزد، در حقیقت یک امت باید باشد و صفاتی که برای آنان یاد شده و ویژگیهای جنگ آنان یا یهودیان جز بر مسلمانان تطبیق نمی‌کند، زیرا پادشاهان مصر و بابل و یونان و ایران و روم و دیگران که بر یهودیان تسلط یافتند با صفت "عباداً لنا" (بندگان ما) سازگار نیستند و طبق بیان آیات بعد از کیفر اول حادثه‌ای پیش نیامده که یهودیان بر آنان چیره گردند، در حالی که پس از مجازات اول یهودیان، بدست ما در صدر اسلام، آنان بر ما غلبه پیدا نمودند، و خداوند آنها را با اموال و فرزندان یاری داد،‌ به گونه‌ای که افزایش هواداران آنها در جهان بیش از طرفداران مسلمانان گشته و با پشتیبانی ابرقدرتان علیه ما قیام نمودند. و هم آنان هستند که در زمین فساد نموده، و بر ما و ملتهای محروم، برتری طلبی و فخر می‌فروشند و این مجاهدان و کفرستیزان اسلام هستند که ضربات خود را بر پیکر و چهره کریه آنها وارد می‌سازند.
و نیز آنچه بر این معنی دلالت دارد و با بررسی تاریخ یهودیان بعد از حضرت موسی(ع) روشن می‌گردد، این است که فساد در زمان گذشته، و حال یهود تحقق یافته، اما برتری وعده داده شده آنها تنها در زمان ما بوجود آمده است و همین غلبه آنهاست که در پی آن دومین کیفر وعده داده شده فرا خواهد رسید و آنها نابود خواهند شد.
بشارت خداوند برای برچیدگی همیشگی یهود:
خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید:
"پروردگار تو اعلام می‌دارد، کسانی را بر یهودیان چیره خواهد کرد که تا روز قیامت، آنان را مجازات و شکنجه خواهد نمود، و خداست که زود مجازات نموده و هم اوست بخشنده و عفو کننده، و از جمله مجازات خداوند این است که آنان را پراکنده و گروه گروه در زمین قرار داده، بعضی از آنان نیکوکار و برخی نابکارند و آنان را با خوبی و بدی آزمایش کردیم، شاید توبه نموده و به راه حق و هدایت بازگردند."
معنی این دو آیه شریفه این است که: خداون اعلان و مقدر فرموده که بزودی کسی را بر یهودیان مسلط می‌گرداند که تا روز رستاخیز آنان را مجازات و شکنجه دهد، او (خدای)‌ بسرعت مجازات نموده و هم اوست آمرزنده و مهربان، از جمله مجازاتهای خداوند درباره یهودیان این است که آنها را در زمین پراکنده و دسته دسته می‌گرداند، گروهی از‌ آنان نیکوکار و گروهی بدکارند و آنها را بوسیله خوبی و بدی آزمایش می‌کند شاید توبه نموده و هدایت گردند.
ما اجرای این وعده الهی را در کیفر یهودیان، در تمام دورانهای تاریخی آن به استثنای دوران حکومت پیامبرانی چون موسی و یوشع داود و سلیمان علیهم السلام مشاهده می‌کنیم و خداوند اقوام و ملتهای مختلفی را بر آنها مسلط گردانید که آنان را شکنجه و مجازاتی دردناک نمودند.
این سوال دور از ذهن نخواهد بود که، پادشاهان مصر و بابل و یونان و فارس و روم و دیگران بودند که بر یهودیان تسلط یافته و آنان را مجازات سختی دادند اما مسلمانان چنان رفتاری با آنها ننموده، بلکه تنها بر نیروهای نظامی آنها پیروز گشتند و سپس زندگی در سایه دولت اسلامی را از آنان پذیرفتند، که با برخورداری از آزادی و حقوق خود در قوانین اسلامی، جزیه بپردازند.
در جواب این سوال می‌توان چنین گفت که، آنها را بدترین عذاب چشانیدند، به این معنی نیست که پیوسته آنها را کشته و یا آواره و زندانی نمودند، آن چنانکه بیشتر حکومتهایی که پیش از اسلام بر آنان تسلط یافتند، این گونه عمل کردند، بلکه به این معنی است که آنها از لحاظ نظامی، سیاسی، تسلیم آن حکومتی گردیدند که خداوند بر آنان مسلط ساخت اگر چه مسلمانان در آزار و کیفر یهودیان، از دیگران ملایم‌تر بودند، اما مصداق تسلط بر یهودیان، و کیفر نمودن آنان می‌باشند.
بلی تاریخ یهودیان تطبیق این وعده خدا را بر آنها گواهی می‌دهد، در عصر حاضر که یک یا حداقل نیم قرن بر آنها سپری گشته، کسی که آنان را مجازات و کیفر دهد بر آنان مسلط نشده، بلکه آنان بیش از نیم قرن است یعنی از سال 1936م. بدترین شکنجه‌ها را در فلسطین و دیگر مناطق به مسلمانان روا می‌دارند!
این همان دوره بازگشت قدرت آنهاست که خداوند در سوره اسراء به آنان وعده داده است.
در این زمینه روایات زیادی از امامان علیهم السلام رسیده که این وعده الهی نیز بدست مسلمانان انجام می‌پذیرد، در همین خصوص صاحب مجمع البیان، در تفسیر آیه یاد شده، اتفاق نظر مفسران را بر این معنی بیان کرده و فرموده مراد از آن نزد تمام مفسرین، امت پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) می‌باشد، و همین معنی از امام باقر(ع) نقل شده، و علی بن ابراهیم قمی، در تفسیر خود آن را از ابی الجارود، از امام باقر(ع) نقل فرموده است.