وعده خداوند در فرونشاندن آتش جنگ یهودیان

محمدجواد رمضانی
به عنوان مقدمه عرض کنم که در این مقاله، سعی شده است تا قومی را که خداوند به آنان وعده مجازات را داده است، بشناسیم. منظور از یهود، بویژه صهیونیست‌هایی می‌باشند که به صورت سازمان یافته سعی در اجرای مقاصد شوم خود به قیمت نابودی دنیا دارند.
خدای متعال در قرآن مجید می‌فرماید: "یهودیان گفتند دست خدا بسته است، دست آنان بسته باد، و به سبب این گفته از رحمت خدای دور شدند. بلکه دستهای خدا گشوده است و هر گونه بخواهد انفاق می‌کند." "... آنچه که از ناحیه پروردگار بر تو فرود آمده، بر سرکشی و کفر آنان می‌افزاید و میان آنان تا روز رستخیز، کینه و دشمنی انداختیم، و هر وقت آتش جنگی را برافروختند، خداوند آن را خاموش گردانید، آنان سعی در ایجاد فساد در زمین دارند و خداوند فساد کنندگان را دوست نمی‌دارد."
این وعده خداست، به فرونشاندن آتش جنگ‌هایی که یهودیان برمی‌افروزند، خواه مستقیماً خود آنان خوی جنگ‌افروزی داشته، و یا اینکه دیگران را به این عمل تحریک کنند و این وعده الهی بدون استثناء خواهد بود، زیرا با لفظ "کلما اوقدوا" یعنی "هر وقت آتش افروزی نمایند" آمده است.
تاریخ گذشته و حال آنان گواهی می‌دهد که آنها همواره در پی آتش‌افروزی بسیاری از آشوب و جنگها بوده‌اند، اما خداوند متعال وعده خود را نسبت به مسلمانان و بشریت با عنایت خویش تحقق بخشیده، و مکر و حیله یهود را باطل و نقشه‌هایشان را خنثی کرده و آتش جنگ آنان را فرو نشانده است. و شاید بزرگترین آتش جنگ و آشوبی که آنان علیه مسلمانها و جهانیان برافروخته‌اند، همین نبرد فعلی باشد که جهت دامن زدن به آن، شرق و غرب را تحریک نموده، و خودشان در فلسطین مستقیماً، و در اکثر کشورهای جهان به طور غیرمستقیم طرف درگیر می‌باشند، و چیزی نمانده که وعده خداوند با فرو نشاندن این جنگ تحقق یابد و از آیه شریفه یاد شده چنین استفاده می‌شود که دشمنی و درگیریهای داخلی آنها، خود یکی از راه‌های لطف خداوند، برای فرونشاندن آتش جنگ آنها خواهدبود، به دلیل ذکر جمله "اطفاء النار" بعد از طرح دشمنی و درگیریهای داخلی در آیه شریفه، گوئیا که خاموش نمودن آتش افروزی آنان، فرع بر ایجاد کینه در بین آنها می‌باشد.
"و ما میان آنان تا روز قیمات دشمنی و کینه‌توزی افکندیم و هر گاه آتش جنگی را برافروزند، خداوند آن را فرو می‌نشاند."
این شمه‌ای از تاریخ آنان بود، و ما به تفسیر آیه‌هایی که وئعده‌های سه گانه خدا درباره یهودیان را در بردارد، با اندکی شرح در کتاب "الممهدون للمهدی" (زمینه‌سازان ظهور حضرت مهدی(ع) پرداخته‌ایم.
اما برخی از روایات مربوط به نقش یهودیان در زمان ظهور، مربوط به گرد آمدن آنها در فلسطین قبل از جنگ نابود کننده آنها است که تفسیری برای این آیه شریفه است: "و بعد از او به بنی اسرائیل گفتیم زمین را ساکن شوید و زمانی که روز قیامت فرا رسید شما را آمیخته با یکدیگر می‌آوریم." یعنی شما را از هر ناحیه‌ای و یا همگی شما را گرد آوردیم، چنانکه در تفسیر نورالثقلین آمده است، و از این حدیث شریف درباره آمدن آنان و کارزارشان در عکا استفاده می‌شود، از پیامبر(ص) روایت شده که فرمود: "آیا شنیده‌اید نام شهری را که بخشی از آن درون دریاست؟" عرض کردند آری، فرمود: "قیامت به پا نمی‌شود مگر آنکه هفتادهزار تن از فرزندان اسحاق به شهر یورش می‌برند."
و از امیر مومنان(ع) است که فرمود: "در مصر منبری را بنا نموده و دمشق را قطعاً تخریب خواهم کرد و یهودیان را از شهرهای عربی بیرون می‌رانم و با همین چوب اعراب را خواهم راند، راوی این حدیث (عبایه اسدی) گوید: پرسیدم ای امیر مومنان، شما به گونه‌ای خبر می‌دهید که به یقین پس از مردن زنده خواهید شد؟ فرمود: ای عبایه به روشی غیر روش ما صحبت کردی. مردی از تبار من (یعنی حضرت مهدی(ع) ) این کار‌ها را انجام می‌دهد."
این روایت دلالت دارد، که یهودیان در بسیاری از شهرهای عرب تسلط و یا حضور موثر دارند و ما پیرامون نبرد حضرت مهدی(ع) با سفیانی و یهودیان، در بیان حوادث سرزمین شام، و حوادث حرکت ظهور، سخن خواهیم گفت.
و از جمله روایات، حدیث کشف معبد توسط آنهاست، و جمله "کشف هیکل" (معبد) در شمار نشانه‌های ظهور آمده، که ظاهرا "معبد حضرت سلیمان(ع) کشف خواهد شد، از امیر مومنان(ع) نقل شده که فرمودند:
"ظهور آن حضرت نشانه‌ها و علاماتی دارد: نخست محاصره کوفه با کمین کردن و پرتاب سنگ، و ایجاد شکاف و رخنه در زوایای کوچه‌های کوفه، تعطیل مساجد به مدت چهل شب، کشف معبد و به اهتزاز درآمدن پرچمهایی گرداگرد مسجد بزرگ (مسجد الحرام) کشنده و کشته شده هر دو در آتش‌اند."
ولی احتمال دارد که کشف معبد از ناحیه زمینه‌سازان ظهور حضرت مهدی(ع) اندکی قبل از ظهور وی، صورت پذیرد، زیرا روایت خاطر نشان نمی‌کند که چه کسی آن را کشف می‌نماید همچنانکه ممکن است آن معبد، آثاری تاریخی و غیر از معبد حضرت سلیمان و یا در محل دیگری غیر از قدس باشد، چون عبارت و جمله "کشف معبد" بطور مطلق مطلق یاد شده است.
بخش‌های اول این روایت نشان‌گر حالت جنگ در کوفه است که در روایات، از آن به عراق یاد شده، اما در این جا به معنی همان شهر کوفه و محاصره و سنگ‌باران آن و ایجاد موانع دفاعی در گوشه و زوایای خیابانهای آن شهر می‌باشد، اما پرچم‌های گوناگون در اطراف مسجدالحرام، اشاره به درگیری و کشمکش قبیله‌ها با حکومت مرکزی حجاز است که اندکی پیش از ظهور حضرت مهدی(ع) پدید خواهد آمد و در این زمینه روایات فراوانی وارد شده است.
دسته دیگر از احادیث، روایاتی است که افرادی را که خداوند بعد از فساد آفرینی و برتری طلبی یهودیان بر آنان مسلط می‌گرداند، مشخص و معین می‌کند، که پاره‌ای از آنها در تفسیر آیات قرآن مجید گذشت، و برخی دیگر درباره ایران و شخصیتهای ایرانی در زمان ظهور است، مانند روایت "درفش‌های سیاه" که به طور تواتر اجمالی وارد شده و غیر آن.
"درفش‌هایی سیاه از خراسان خارج می‌شود که هیچ چیز قادر بر بازگرداندن آنها نیست، تا آنکه سرانجام در قدس برافراشته می‌شود."
و روایات مربوط به بیرون آوردن تورات اصلی از غار انطاکیه و کوهی در شام و در فلسطین و دریاچه طبریه، توسط حضرت مهدی(ع) و استدلال آن حضرت بر یهودیان،‌ بوسیله تورات نیز از جمله همین روایات است.
از پیامبر اسلام(ص) روایت شده که فرمود: "تورات و انجیل را از سرزمینی که انطاکیه نامیده می‌شود بیرون می‌آورد." و نیز از آن بزرگوار نقل شده که فرمودند: "(صندوق مقدس) را از غاری در انطاکیه و بخش های تورات را از کوهی در شام بیرون آورده و به وسیله آن کتاب با یهودیان به استدلال می‌پردازد و سرانجام بسیاری از آنها اسلام می‌آورند."
هم چنین پیامبر(ص) فرمود: "صندوق مقدس از دریاچه طبریه به دست وی آشکار می‌شود و آن را آورده و در پیشگاه او در بیت المقدس قرار می‌دهند و چون یهودیان آن را مشاهده می‌نمایند، به جز اندکی بقیه آنان ایمان می‌آورند."
و تابوت سکینه، (صندوق مقدس) همان است که در فرموده خدای متعال آمده است:‌ "پیامبرشان گفت: دلیل و نشانه‌ بر پادشاهی او این است که تابوتی به سوی شما می‌آید، که در آن سکینه و آرامشی از ناحیه پروردگارتان وجود دارد و از آنچه را که آل موسی و آل هارون باقی گذاشته‌اند، و آن تابوت بوسیله فرشتگان حمل می‌شود، به راستی در آن معجزه و دلیل برای شماست چنانکه مومن باشید."
در تفسیر آیه فوق آمده است که این صندوق مقدس که در آن میراث پیامبران علیهم السلام وجود دارد، دلیل و نشانه‌ای است برای بنی اسرائیل مبنی بر اینکه چه کسی شایستگی فرمانروایی را دارد، از این رو فرشتگان آن را آورده و از میان جمعیت بنی اسرائیل عبور داده و آنگاه در پیش روی طالوت(ع) قرار می‌دهند، سپس طالوت(ع) آن را به داود و او به سلیمان و او به وصی خود آصف بن برخیا تسلیم می‌کند، و بنی اسرائیل بعد از وصی حضرت سلیمان به علت آنکه از او فرمان‌برداری ننموده و دیگری را اطاعت می‌کنند آن صندوق را از دست می‌دهند. و مراد از جمله "فیسلم کثیر منهم" (بسیاری از آنان ایمان می‌آورند) و یا "اسلمت الا قلیلا منهم" (به جز اندکی از آنان بقیه ایمان آوردند) ممکن است کسانی باشند که صندوق مقدس را می‌بینند و یا کسانی که حضرت مهدی(ع) بوسیله تورات با آنان استدلال می‌نماید و یا افرادی که آن حضرت آنان را پس از آزادسازی فلسطین و شکست آنان در آن جا باقی می‌گذارد.
در روایتی دیگر‌ آمده که تعداد سی هزار نفر یهودی به وی ایمان می‌آورند که این رقم نسبت به کل جمعیت آنان اندک است. دیگر روایات مربوط به نبردهای زمینه‌سازان ظهور حضرت مهدی(ع) با یهود و راجع به بیرون راندن آنان توسط حضرت از جزیره‌العرب است، مانند روایتی که گذشت، و این عمل امکان‌پذیر نیست مگر با پیروزی بر‌ ‌آنها و بیرون راندن آنان از فلسطین، همچنین روایات مربوط به نبرد بزرگ حضرت مهدی(ع) است که طرف درگیر در این نبرد مستقیماً سفیانی و پشتیبانان یهودی وی و رومیان هستند و خط درگیری در این جنگ از انطاکیه تا عکا، یعنی در طول ساحل سوریه ـ لبنان ـ فلسطین کشیده شده و سپس به طبرستان و دمشق و قدس ادامه می‌یابد. شکست بزرگ و وعده داده شده آنان در آنجا تحقق می‌یابد بگونه‌ای که سنگ و درخت بانگ برمی‌آورد که ای مسلمان! این شخص که در پناه من است یهودی می‌باشد تو را هلاک نما و این مطلب در حوادث حرکت ظهور حضرت مهدی(ع) ارواحنا فداه خواهد آمد. درزمره احادیث گذشته، روایات نبرد مرج عکا است که جزئی از جنگ بزرگ پیشین است، اما احتمال بیشتر این است که آن، جزئی از دومین نبرد حضرت مهدی(ع) با غربیها و پشتیبانان یهودی آنهاست، که پس از گذشت دو سه سال از آزادی فلسطین و شکست یهودیان و غربی‌ها به وقوع می‌پیوندد. به گفته روایات، حضرت مهدی(ع) پس از آن، پیمان صلح و عدم تجاوزی را به مدت 7 سال با رومیان منعقد می‌سازد.
به نظر می‌رسد که حضرت عیسی(ع) میانجی و واسطه آن پیمان‌نامه باشد، اما آنان پس از دو سال پیمان شکنی نموده، و با هشتاد لشکر که هر یک متشکل از 12 هزار تن می‌باشد، به کارزار برمی‌خیزند و این بزرگترین نبردی خواهد بود که تعداد بسیاری از دشمنان خدا در آن کشته خواهند شد.
تا جائی که این نبرد را به حماسه بزرگ و سفره مرج عکا توصیف می‌کنند، یعنی سفره‌ای که درندگان زمین و پرندگان آسمان از گوشت بدن ستمگران استفاده می‌کنند.
از امام صادق(ع) نقل شده که فرمود: "شهر رم را با تکبیر 70 هزار مسلمان می‌گشاید درحالی که شاهد حماسه بزرگ و خوان گسترده خدا در مرج عکا خواهند بود که ستم و ستم‌گران را نابود خواهند کرد."
از جمله روایتها احادیث مربوط به موقعیت نظامی شهر عکا در زمان حضرت مهدی(ع) است که آن حضرت آن جا را پایگاه دریایی برای فتح اروپا قرار خواهد داد.