تعریف دانمارکی از آزادی بیان

رامین شجاع‌نسب
روزنامه یولاند پستن دانمارک در اقدامی وقیح و بیشرمانه در جهت ایجاد تفرقه و جدایی بین پیروان ادیان مختلف ساکن آن کشور، اقدام به چاپ 12 کاریکاتور از پیامبر بزرگ اسلام حضرت محمد(ص) نمود. این اقدام مرموزانه و هدفمند روزنامه یولاند پستن به گونه‌ای سخیف و پست بود که نه تنها اعتراض گسترده اقلیت قابل توجه مسلمانان آن کشور را باعث گردید؛ بلکه سفرای کشورهای اسلامی، محافل میانه‌رو مسیحی و گروه‌ها، سازمان‌ها و انجمن‌های اسلامی را نیز به واکنش وا داشت. تحت این شرایط نخست‌وزیر دانمارک که مجبور به پاسخگویی به جسارت و گستاخی روزنامه مذکور شده بود طی یک موضع‌گیری منفعلانه اقدام آن روزنامه را به موضوع آزادی بیان مرتبط نمود و با اعلام اینکه رسانه‌ها در دانمارک در چارچوب آزادی بیان می‌توانند به نشر هرگونه خبر و گزارشی بپردازند عملا توهین و اهانت به ادیان الهی و علی‌الخصوص اسلام به عنوان دین بیش از یک میلیارد نفر از ساکنان کره زمین را مورد تاکید قرار داده و از اقدام روزنامه مذکور حمایت به عمل آورد.
گستاخی روزنامه یولاند پستن در جسارت به ساحت مقدس پیامبر بزرگ اسلام و متعاقب آن حمایت دولت دانمارک از این اقدام، سخیف بار دیگر موضوع و مفهوم دموکراسی و آزادی بیان از دیدگاه غرب را به چالش کشید.
در حالی که دنیا شاهد روند تبعیض‌آمیز فعالیت‌های رسانه‌ای در کشورهای غربی است و عدم تطبیق استانداردهای حقوق بشر در آن کشورها با مفاهیم واقعی آن در زمینه رعایت حقوق انسان‌ها و محترم شمردن ارزش‌های دینی و معنوی آنان در بسیاری از کشورهای غربی از جمله در دانمارک اظهر من الشمس شده است (در فرانسه که این روزها همه دنیا شاهد عکس‌العمل توده‌های مردم به سیاست‌های نژادپرستانه آنها است) متاسفانه این کشورها با دغل‌بازی و تمسک به نهادها و سازمان‌ها و مراکز خودساخته چون عفو بین‌الملل، سازمان خبرنگاران بدون مرز و... و با نفوذ سیاسی در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل و تطمیع و ترغیب و همراه نمودن برخی از کشورهای سر سپرده با خود که استبداد و رسوایی برخی از آنها در زمینه رعایت ابتدایی‌ترین حقوق انسان‌ها هیچ گاه بر کسی پوشیده نبوده است و افتخار به تصویب قطعنامه‌هایی که با رای این گونه کشورها به دست آمده است، همواره سعی نموده‌اند تا خود را از بار اتهام نقض حقوق بشر و پیش گرفتن روند تبعیض‌آمیز در زمینه‌ آزادی بیان و نشر برهانند.
آزادی بیان که به عنوان خدادادی و طبیعی انسان‌ها و از جمله اصول اولیه اعلامیه جهانی حقوق بشر مورد پذیرش قاطبه کشورهای جهان قرار گرفته است اکنون مدت‌ها است که در غرب به ابزاری در خدمت صاحبان ثروت و قدرت و مهمتر از همه صاحبان قدرت سیاسی و همچنین کارتل‌های رسانه‌ای در آمده است. روش و رفتار غرب در ارتباط با موضوع آزادی بیان علی‌الخصوص برای جوامع اسلامی در آن کشورها همواره به شدت تبعیض‌آمیز بوده است. آنها از سویی خواهان عدم نشر کوچکترین نوشته، فیلم و کتاب در ارتباط با مسایل مرتبط با صهیونیسم، حجاب، مسایل ضد یهود، چشم‌پوشی از واقعیات جنگ دوم جهانی و تبلیغ و تشویق به اسلام و عدم حمایت از مواضع، آراء و افکار مسلمان در رسانه‌های گروهی کشور خود شده و از سوی دیگر دهان منتقدین غیر مسلمان خودی را نیز در خصوص آزار و اذیت مسلمانان در بسیاری از کشورهای غربی، ممانعت از پوشش بانوان مسلمان در مراکز آموزشی، عدم وجود آزادی برای بیان دیدگاه‌های مخالف و... با تهدید و تطمیع و ایجاد فشارهای روحی و روانی و قضایی به آنان (همچون آقای روژه گارودی) بسته‌اند.
در واقع آزادی بیان در غرب دقیقا در تضاد با ارزش‌ های جامعه مدنی و تحمل‌پذیری جوامعی قرار گرفته است که سعی دارند تا جامعه خود را با معیارهای دموکراسی، حقوق بشر و آزادی بیان تطبیق شده نشان دهند. لذا اینکه گفته شود آزادی بیان و حقوق بشر در غرب دارای خطوط قرمز خاصی است که توسط صاحبان قدرت و ثروت تعیین می‌شود و در آن رعایت منافع حقوق دولتمردان، رعایت حقوق صاحبان قدرت و ثروت، عدم تحمل انتقاد از برخی مذاهب و فرق خاص، عدم انتشار اخبار مرتبط با انتقادات از سیستم حرف اول را می‌زند سخنی به گزاف گفته نشده است.
کشور دانمارک نیز از این قاعده مستثنی نیست. موضوع درج 12 کاریکاتور نیز که از مدت‌ها قبل بر ترسیم آنها در روزنامه تبلیغ شده بود شواهدی در دست است که نشان می‌دهد دولت دانمارک با اطلاع از توهین‌آمیز بودن آن، نسبت به انتشار آنها تسامح به خرج داده است. عذرخواهی مسئولین روزنامه مذکور و مجازات عاملین آن حداقل اقدامی است که دولتمردان دانمارکی می‌توانند برای تسکین آلام مسلمانان به عمل آورند.