آغاز مبارزه با ویژه‌خواری

چندی پیش رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با رییس‌جمهور و هیئت دولت به پدیده‌ای اجتماعی و طبقه‌ای خاص اشاره داشتند که می‌طلبد در مورد آن پدیده یعنی ویژه‌خواری و آن طبقه یعنی ویژه ‌خواران بیشتر بحث گردد و ابعاد و نحوه شکل‌گیری آن بیشتر مورد توجه و مداقه قرار گیرد. زیرا تا زمانی که بیماری شناخته نشود امکان آسیب‌شناسی آن بیماری ممکن نیست.
از منظر جامعه‌شناسی زمانی چنین پدیده‌ای در جامعه شکل می‌گیرد که افراد یا گروههایی از درون بجای اصالت دادن بر مبنای و اصولی که نظام یا سیستم بر اساس آن شکل گرفته و منسجم شده البته گاهی خود و یا وابستگان نزدیک آنان و گاهی هم گروههای آنها و انسجام آن نظام نقش غیر قابل تردیدی داشته‌اند، از مسئولین حقوق خاصی و ویژه‌ای می‌طلبند. اما مشکل از زمانی آغاز می‌گردد که گاهی نیز مشاهده می‌شود نظام یا سیستم با توجه به سوابق امر با این زیاده‌خواهی‌ها در مقاطع زمانی خاصی برخورد قاطع نداشته است.
درست در همین موقعیت است که این پدیده رشد می‌کند تا جایی که افراد و گروههای ذکر شده به ویژه‌ خواران زیاده‌خواهی تبدیل می‌گردند که خویش را بالاتر از مصالح نظام و ارکان اداره کشور می‌پندارند و با گذشت زمان و بتدریج برای خود دامنه مصونیت و حاشیه‌ امن وسیع قایل می‌شوند و به این باور می‌رساند که تمامیت نظام در درخواست‌های آنان خلاصه می‌گردد.
البته گاهی افراد و طبقاتی بدون وابستگی درونی و صرفا به دلیل داشتن امکانات خصوصی به انتظارات و توقعات ویژه‌ای در نظام می‌اندیشند. بدیهی است خطر این گروه برای جامعه بسیار کمتر و تهدیدات آنان بسیار کم دامنه‌تر و قابل کنترل سریع‌تر می‌باشد.
با این توصیف روشن می‌گردد که ویژه خواری بیشتر یک پدیده درونی است تا برونی که به عناوین مختلف بیشتر از متن سر در می‌آورند و اگر به موقع با آن برخورد نگردد در هر سیستمی به طبقه و گروهی مبدل می‌شوند که همیشه طلبکارند و لحظه‌ای بر بدهی‌های خود فکر نمی‌کنند و یا خود را در جایگاهی می‌دانند که می‌بایست چرخ و فلک صرفا بر محور خواست‌های آنان حرکت کند و یا از حرکت باز ایستد.
پس خصوصیت دیگری که در جراحی اجتماعی پدیده ویژه‌ خواری به آن می‌توان دست یافت تبعیض‌های گروهی، طبقه‌ای، دوستی، خانوادگی که به هر دلیلی اعمال گردیده و بتدریج به یک حق تبدیل شده و ریشه‌های ویژه ‌خواری را استحکام بخشیده است.
سه خصوصیت عمده پدیده ویژه ‌خواری (درونی، تبعیضات قدرتمندی) مبارزه با این پدیده را در هر نظام و یا سیستم بیش از آنچه در آغاز نسبت به آن می‌اندیشیم مشکل‌تر می‌سازد بطوری که برای ورود به این عرصه سخت شیر نر، عزم فولادین و تاملی گران می‌طلبد تا امکان کارهای اولیه فراهم شود.
در نظام مقدس اسلامی ما نیز ویژه خواری اقتصادی و سیاسی که هر دو از یک آبشخور سیراب می‌گردند خارج از حوزه بحثی که بیان شد نیست.
حال که مقام معظم رهبری صریحا اعلام کرده‌اند ویژه خواران مایه رنج و اذیت مردم و مسئولان بوده و جلب رضایت عموم مردم و نادیده گرفتن خواست و توقعات ویژه خواران در اولویت مسئولان نظام قرار دارد، هیچ بهانه‌ای برای زدن دست رد بر سینه ویژه خواران نیست.
میدان ندادن به آنها تا جایی که بتوانند انتظارات خود را به حق تبدیل کرده و بستری برای ویژه‌ خواری فراهم کنند دیگر کاری است که باید مسئولین بر آن تاکید داشته باشند.
اما نباید فراموش کرد ویژه خواران از ریشه‌های قوی درونی برخوردار هستند. و فقط با نادیده گرفتن خواست‌ها و انتظارات دست ساز و خودساز آنان نتیجه اصلی حاصل نخواهد گردید بعبارت دیگر این فراز از مبارزه با ویژه خواران اقتصادی و سیاسی پایان راه نیست بلکه آغاز پرخطر راهی بشمار می‌آید که رهبر فرزانه انقلاب فرمان آن را صادر کرده‌اند. تردید نیست که ویژه‌ خواران آرام نخواهند نشست و همین تحرک آنان عقربه ساعت را به جلو خواهد کشید. عقربه‌ای که نشان می‌دهد برای کمال بخشیدن به این راه مقدس باید در انتظار دیگر فرامینی بود که متناسب با زمان صادر خواهد گردید تا این پدیده شوم از جامعه رخت بربندد و مردم و نظام از زیاده خواهی‌های آزار دهنده ویژه خواران مصون گردند و فضای اقتصادی و سیاسی کشور سالم‌تر و آرامتر به حرکت رو به جلو خود ادامه دهد.