جنایت بزرگی که شرم دارد نامش برده شود

یک افسر نیروی هوایی سلطنتی در آستانه محاکمه در دادگاه نظامی قرار دارد؛ زیرا جنگ عراق را غیر قانونی دانسته و از بازگشت به عراق خودداری ورزیده است. مکلم کندل- اسمیت (3) نخستین افسر انگلیسی است که به سبب زیر سؤال بردن تجاوزگری و اشغال با اتهام‌ های جنایی رو به رو شده است. وی یک معترض با وجدان نیست؛ و دو دوره مأموریت در عراق را به پایان رسانده است. هنگامی که آخرین بار به وطن بازگشت دلائل ارائه شده برای حمله به عراق را بررسی کرد و نتیجه گرفت که تاکنون قانون شکنی می‌کرده است. موضع وی مورد حمایت وکلای بین‌المللی در سراسر جهان، و به ویژه کوفی عنان دبیر کل سازمان ملل است که در سپتامبر سال گذشته گفت: تجاوز با رهبری ایالات متحده به عراق یک اقدام غیر قانونی بود که منشور سازمان ملل را نقض کرد.
مسأله مشروعیت نداشتن این جنگ موجب نگرانی شدید افسران بلند پایه ارتش بریتانیا شد که در آستانه تجاوز به عراق در صدد گرفتن تضمین از تونی بلر بودند؛ تضمین را گرفتند ولی اکنون می‌دانند که به آن‌ها دروغ گفته شده است. این افسران حق دارند نگران باشند؛ زیرا بریتانیا از امضا کنندگان پیمانی است که دادگاه جنایت ‌های جنگی بین‌المللی را تأسیس کرد؛ دادگاهی که قوانین آن برگرفته از کنوانسیون ژنو و منشور سال 1945 نورنبرگ است. منشور مذکور صراحت دارد که: آغاز کردن جنگ تجاوزکارانه ... نه تنها یک جنایت بین‌المللی، بلکه بزرگ ‌ترین جنایت بین‌المللی است که تنها تفاوت آن با دیگر جنایت ‌های جنگی در این است که تبهکاری ‌های همه را به طور یکجا در خود دارد.
اتهام‌ های اول و دوم در دادگاه رهبران نازی در نورنبرگ، یعنی توطئه برای به راه انداختن جنگ تجاوزکارانه، و آغاز کردن چنین جنگی به برنامه گروهی یا دسیسه اشاره دارد. این موارد در کیفر خواست بدین صورت تعریف شده‌اند: برنامه ریزی، زمینه سازی، آغاز کردن و به راه انداختن جنگ‌ های تجاوز کارانه‌ای که از حیث نقض تضمین‌ ها، توافق‌ ها و پیمان ‌های بین‌المللی نیز، جنگ هستند.
در حال حاضر انبوهی از مدارک در دست است که نشان می‌دهد جورج بوش و تونی بلر و مشاوران آن‌ها دقیقا همین کار را انجام داده‌اند. محتوای دقایقی از نشست شرم‌ آور داوینگ استریت (4) در ژوئیه، 2002 که به بیرون درز کرد به تنهایی نشان می‌دهد که بلر و کابینه جنگ او می‌دانستند این تجاوز غیر قانونی است. حمله‌ای که به دنبال آن آغاز شد و علیه کشوری بی ‌دفاع صورت گرفت که هیچ خطری برای آمریکا و انگلیس نداشت، اقدامی است که سابقه آن را باید در تجاوز هیلتر به سوداتن لند (5) جست و جو کرد؛ دروغ ‌هایی که برای توجیه این دو تجاوز بیان شد به گونه‌ای هراس انگیز مانند هم هستند.
تشابه بمباران غیر قانونی نیز که پیش از این دو تجاوز صورت گرفت، تکان دهنده است. بیش‌تر مردم آمریکا و انگلیس نمی‌دانند که هواپیما های انگلیسی و آمریکایی در ده ماه پیش از تجاوز بمباران ‌های وحشتناکی علیه عراق انجام دادند، به امید آن که صدام حسین تحریک شده و بهانه‌ای برای حمله به دست دهد. این ترفند ناکام ماند ولی تعداد نامعلومی از غیر نظامیان را به کام مرگ فرستاد.
اتهام‌ های سه و چهار در دادگاه نورنبرگ به جنایت ‌های جنگی و جنایت علیه بشریت اشاره دارد. در این باره هم شواهد فراوانی در دست است مبنی بر این که بلر و بوش مرتکب نقض مقررات یا آداب و رسوم جنگ شده‌اند، از جمله قتل ... غیر نظامیان سرزمین‌ های اشغال شده یا قتل غیر نظامیان در سرزمین ‌های اشغالی، و قتل زندانیان جنگی یا بدرفتاری با آن‌ها.
به دو مورد از جدیدترین نمونه‌ ها اشاره می‌کنیم:
ایالات متحده در ماه جاری در نزدیکی رمادی به حمله‌ای دست زد که طی آن 39 کودک، زن و مرد غیر نظامی کشته شدند. گزارشگر ویژه سازمان ملل در عراق، اقدام آمریکایی ‌ها و انگلیسی‌ ها در مضایقه آب و غذا از غیر نظامیان عراق به منظور وادار کردنشان به ترک شهرها و روستا های خود را نقض آشکار کنوانسیون ژنو خواند.
دیده بان حقوق بشر در ماه سپتامبر گزارش برجسته‌ای منتشر کرد که مستندات ماهیت نظام‌مند شکنجه‌ های آمریکایی ‌ها و بی ‌رو دربایستی بودن و حتی لذت بخش بودن آن را ارائه می‌دهد. یکی از گروهبان ‌های لشکر 82 هوابرد ارتش آمریکا می‌گوید: افراد در روزهای مرخصی خود در همه روز این جا حضور دارند. همه افراد حاضر در اردوگاه می‌دانند که اگر بخواهید سرخوردگی خود را رفع و رجوع کنید، سر و کله شما در چادر زندانیان بازداشت شده پیدا خواهد شد. این کار به صورت ورزش در آمده است. روزی سر و کله گروهبانی پیدا خواهد شد و به یکی از بازداشت شدگان گفت که محکم به تیرکی بچسبد. به او گفت: خم شو. سپس با یک مینی اسلاگر لویی ویلی (6) (راکت فلزی [بیس بال]) پای او را شکست. او همان آشپز لعنتی بود.
این گزارش توضیح می‌دهد که چرا مردم فلوجه - صحنه قساوت‌ های بی‌شمار آمریکایی ها - افراد لشگر 82 هوابرد را شیفته کشتن می‌دانند. با توجه به این مطلب پی می‌برید همان گونه که رئیس رویترز اخیراً گفت، نیروی اشغالگر در عراق، لجام گسیخته است. این نیرو در مقایسه با خشونت نیروهای مقاومت کننده، زندگی مردم را در مقیاس کلان نابود می‌کند.
چه کسی به سبب این اعمال مجازات خواهد شد؟ طبق گفته مایکل جی (7) معاون همیشگی وزارت خارجه که در 24 ژوئن 2003 در برابر کمیته پارلمان درباره مسائل خارجی شهادت می‌داد، هر کابینه‌ای که در این مدت تقریباً نه ماهه تا زمان آغاز درگیری در ماه آوریل تشکیل جلسه می‌داد، عراق را در دستور کار خود قرار می‌داد. چگونه امکان دارد که وزرا در بیست جلسه کابینه یا بیش‌تر، از دسیسه بوش آگاه نشده باشند؟ اگر هم چنین چیزی ممکن باشد، چگونه امکان دارد این چنین تمام و کمال فریب خورده باشند؟
موضع چارلز کلارک (8) اهمیت دارد؛ زیرا وی به عنوان وزیر کشور کنونی انگلیس مجموعه لوایح مستبدانه‌ای را ارائه کرده است که حکم احضار زندانی به دادگاه به منظور اطمینان از قانونی بودن بازداشت و زندانی شدن متهم را تضعیف می‌کند. این حکم و مرزی است بین حکومت پلیسی و دموکراتیک. طرح‌ های کلارک به گونه‌ای معنادار چشم خود را بر تروریسم دولتی و جنایت ‌های تروریستی بسته و فحوای آشکار آن این است که خواهان پاسخ‌ گویی نیستند. جنایت‌ های بزرگ مانند تجاوزگری و وحشت ناشی از آن می‌تواند به واسطه مصونیت تداوم یابد. و این یعنی بی‌ قانونی در مقیاس گسترده. آیا مردم بریتانیا و کسانی که مسئول جلوگیری از قانون گریزی هستند، می‌خواهند اجازه چنین کاری را بدهند؟ کندل - اسمیت، ستوان نیروی هوایی در جانبداری از بشریت و حکومت قانون سخن می‌گوید و سزاوار پشتیبانی ما است.