هند دیگر غیرمتعهد نیست!

علی قاسمی
رای مثبت هند به قطعنامه سیاسی، ناعادلانه و پر از تناقضات حقوقی و فنی شورای حکام علیه فعالیت صلح‌آمیز هسته‌ای جمهوری‌اسلامی‌ایران جایگاه و اعتبار بین‌المللی دهلی نو را در عرصه روابط بین‌الملل و به ویژه در نزد دولت‌ها و ملت‌های آزادی‌خواه، عدالت محور و مستقل دنیا دستخوش بحران و با تردید جدی روبه رو ساخته است.
اکنون مقامات هندی به راهی برای فرار از این وضعیت می‌اندیشند و تلاش‌های زیادی را برای برون رفت از این بحران از زمان تصویب این قطعنامه تا به امروز که مخالفت و اعتراض‌های زیادی را حتی در داخل این کشور علیه همراهی دهلی نو با محور شرارت در شورای حکام صورت گرفته است به عمل آورده‌اند. در تازه‌ترین موضع‌گیری "رونن سن" سفیر هند در آمریکا برای لاپوشانی این افتضاح تاریخی در دیپلماسی این کشور اظهار داشت: تحت فشار آمریکا به قطعنامه شورای حکام درباره ایران رای ندادیم.
اما واقعیت این است این اظهارات و سایر مواضع هیچ تاثیری در لاپوشانی یا کمرنگ کردن سیاست اعمال فشار آمریکا علیه دهلی نو در پرونده هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران ندارد. "تام لانتوس" نماینده و عضو کمیته روابط بین‌الملل کنگره آمریکا سیاست اعمال فشار کاخ سفید علیه دهلی نو را در چند روز قبل از نشست شورای حکام تایید کرد و گفت: هند تازمانی که به منافع ما توجهی نکند، نباید از ما انتظار همراهی داشته باشد.
با اظهارات لانتوس به نظر می‌رسد مقامات هندی بهتر است سکوت اختیار کنند. چرا که اظهارات مشابه سفیر هند در آمریکا، رسوایی تاریخی هندی‌ها را در دیپلماسی این کشور که با رای ناعادلانه به قطعنامه سیاسی شورای حکام علیه فعالیت صلح‌آمیز هسته‌ای ایران به ثبت رسیده است، بیشتر می‌کند.
هندی‌ها بنابر ملاحظات سیاسی و اقتصادی، عدالت را در شورای حکام قربانی کردند و با رای مثبت به قطعنامه و همراهی با آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران، رسما و به طور آشکار به دنیا اعلام کردند که از سیاست‌های گذشته خود در ارتباط با عدالت و انتقاد و مبارزه با روابط غیرعادلانه جهانی دست کشیدند و دیگر غیرمتعهد نیستند.
کلید تشکیل جنبش عدم تعهد در سال 1974 و در هندوستان زده شد. نهرو به همراه تیتو، ناصر و سوکارنو نقش بسزایی در تشکیل این جنبش داشت. در واقع عدالت‌خواهی نهرو در عرصه روابط بین‌الملل و در نهادهایی مانند سازمان ملل موجب شد تا او در تشکیل این جنبش پیشگام باشد و در راستای تحقق رویای وحدت ملل نامتحد و حامیان عدالت و صلح گام بردارد.
اما دولتمردان کنونی در هند راه و مسیر دیگری غیر از نهرو در عرصه روابط بین‌الملل برداشته‌اند و حاضرند مانند دولتمردان قدرت‌های بزرگ و برای برخی امتیازات اقتصادی یا سیاسی، عدالت را قربانی کنند و در کنار محور شرارت علیه ملت‌ها تحت ستم قرار بگیرند.
نگارنده بر این اعتقاد است مقامات هندی هنوز فرصت دارند تا چهره هند را که اکنون در نزد ملت‌ها و افکار عمومی جهان دستخوش بحران و با خدشه جدی روبه‌رو شده است، ترمیم کنند و با جدا کردن خود از صف محور شرارت در نظام بین‌الملل، اعتبار و جایگاه گذشته هند را به دهلی نو باز گردانند.