مجلس برای بودجه‌نویسی چاره‌ای جدی بیندیشد

علی سرافرازیزدی / نماینده مردم مشهد و کلات
نطق خود را با عرض تسلیت به پیشگاه ولی‌عصر(عج)، جهان اسلام، محضر مبارک رهبری انقلاب و امت شهیدپرور ایران به مناسبت هتک حرمت حرم مطهر امام هادی و امام حسن عسگری علیهماالسلام آغاز می‌کنم. این اولین بار نیست که دشمنان قسم‌خورده اسلام و بشریت دست به چنین جنایاتی می‌زنند و قلب امت اسلام را جریحه‌دار می‌نمایند، بلکه هرگاه استکبار جهانی اتحاد و همبستگی و پیروزی مسلمانان را در صحنه جهانی مشاهده می‌کند به دنبال فتنه‌ای می‌گردد تا این وفاق و همدلی را برهم زند و باعث تفرقه و چنددستگی در جامعه اسلامی گردد.
آمریکا و همدستانش به دروغ و به بهانه وجود سلاح‌های کشتار جمعی در عراق به آن کشور مظلوم لشکرکشی کردند تا ضمن سرنگون کردن مهره سوخته خودشان یعنی صدام جنایتکار و فاشیست، زمینه حمایت مردم عراق را فراهم نموده و مسیری را طی نمایند تا حکومتی دست‌نشانده که حامی آمریکا و منافع صهیونیست باشد در آن جا مستقر نمایند و در نهایت بتوانند امنیت اسراییل را هرچه بیشتر در خاورمیانه تضمین نمایند. ولی از آنجایی که در محاسبات و طراحی‌های مستکبران جهان، اراده خداوند و قدرت مردم جایی ندارد، نقشه‌هایشان نقش بر آب شد و مردم هوشیار عراق به رهبری روحانیت همیشه در صحنه توانسته‌اند مراحل تشکیل حکومت و مجلس را با حکمت و عزت و در اوج مردم‌سالاری دینی به پایان برسانند، این جا بود که آمریکا و سایر همدستانش خود را در مردابی که خود ایجاد کرده بودند گرفتار دیدند و یک بار دیگر جهت ایجاد و تفرقه بین مسلمانان به شیوه‌های قدیمی ترور و تخریب و ارعاب روی آوردند. برپایی نماز جمعه برادران اهل سنت و شیعیان در سامرا، راهپیمایی امت اسلامی اعم از شیعه و سنی در سراسر ایران و جهان اسلام و محکوم نمودن این اقدام وحشیانه، بار دیگر توطئه دشمنان اسلام را خنثی نمود.
ملت ایران و امت اسلامی در سراسر جهان بدانند که یقیناً می‌دانند موضوع توهین به ساحت مقدس پیامبر عظیم‌الشأن اسلام توسط یک روزنامه‌نگار مزدور و جریان بمب‌گذاری در حرمین شریفین و اقدامات مشابه دیگر در سراسر جهان یک سناریو را دنبال می‌کند. جدای از این که عاملان آن‌ها از چه گرایشی، نژادی، سیاست و ایدئولوژی در گوشه و کنار جهان باشند، یقیناً یک هدف را که خدمت به مقاصد نژادپرستانه و استکباری صهیونیست و آمریکا و همدستانشان هست، دنبال می‌نمایند.
استکبار جهانی مشکلش با ما بر سر «فهمیدن» است. آن‌ها تلاش می‌کنند که این فرهنگ را در جهان جا بیندازند که فقط آن‌ها هستند که می‌فهمند و یک سر و گردن از بقیه مردم دنیا بالاترند، آن‌ها قیم مردمند و بایستی خط‌مشی حرکت جهانی را آن‌ها تعیین کنند و لذا هر کشوری با هر ایدئولوژی و هر نژاد و قومیتی که دارد، اگر بخواهد مستقل زندگی کند و با تکیه بر منابع و منافع داخلی خودش حرکت نماید مورد غضب آمریکا و استکبار است.
آمریکا باید بداند که زمان برده‌داری و بهره‌کشی از انسان‌ها به پایان رسیده است. امروز بسیار سخت است که مردم را برای زمان زیادی در خواب نگاه داشت و به انسانیت آن‌ها توهین کرد و استقلال آن‌ها را زیر سوال برد. هیهات من الذله.
ما فرزندان عاشورا و پیروان سیره حسین که همان سیره جدش و پدرش می‌باشد، هستیم و تلاش می‌کنیم همان راهی را بپیماییم که آن آزادمرد تاریخ بشریت پیمود. سیره حسین(ع) احیا امر به معروف و نهی از منکر بود.
امروز ما می‌گوییم که می‌خواهیم مستقل زندگی کنیم، زیرا خدا ما را آزاد آفریده است، این یک معروف است.
امروز ما می‌گوییم که می‌خواهیم با تلاش و تحقیقات علمی به مجهولات دست پیدا کنیم و خود را از دیگران بی‌نیاز کنیم که این هم معروف است.
امروز ما می‌گوییم انسان‌ها همه حق دارند بالسویه از امکانات این جهان براساس تلاششان و فعالیت‌شان بدون در نظر گرفتن نژاد، رنگ، زبان و دین و... استفاده نمایند؛ که این یک معروف است.
ما براساس سیره حسینی معتقدیم که تبعیض در جهان امروز و وجود حق «وتو» یک منکر است.
ما اعتقاد داریم، مداخله در سرنوشت یک ملت که خود می‌خواهد آن را رقم بزند، یک منکر است.
ما اعتقاد داریم، به کارگیری دو استاندارد برای ارزیابی ملت‌ها و برخورد تبعیض‌آمیز، یک منکر است.
ما راهی جز امر به معروف و نهی از منکر نداریم، این تکلیفی است که خداوند برای ما تعیین کرده است.
«ولتکن منکم امة یدعون الی الخیر، تامرون بالمعروف و تنهون عن المنکر»
زمان بودجه است. به اعتقاد بنده باید مجلس هفتم در مدت زمان باقی مانده عمر خود فکری اساسی در این جهت نماید. اگر با دقت به روند بودجه‌نویسی در دولت، و بررسی آن در مجلس توجه کنیم ملاحظه می‌کنیم که ما هر سال حداقل 5 ـ 4 ماه وقتمان را صرف بودجه می‌نماییم.
به رغم تلاش‌های زیادی که در دولت محترم و در مجلس انجام می‌گیرد و وقت زیادی را صرف می‌کنیم ولی بازده خوبی نداریم. دلیل این ناکارآیی و کسرهایی است که در ماه‌های پایانی سال ظاهر می‌شود و عدم تحقق تکالیفی است که مجلس تعیین می‌نماید. چرا این ناکارایی‌ها ما را به فکر وادار نمی‌کند که راه دیگری را انتخاب نماییم. لذا بنده از هیات رییسه و نمایندگان باسابقه و باتجربه کافی و علاقه‌مند و متخصص و همچنین سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی درخواست دارم که جلساتی از شروع سال 85 جهت یافتن راه‌حلی برای آسان، عملی و منطقی کردن روند بودجه‌نویسی و تصویب آن داشته باشند که حداقل مجلس هفتم بتواند در پایان دوره خود انجام صحیح این امر را در کارنامه‌اش داشته باشد.