تاریخچه دستیابی رژیم صهیونیستی به سلاح هستهای
کمیته انرژی هستهای رژیم صهیونیستی (IAEC) در سال 1952 و به سرپرستی نخستوزیر وقت این رژیم تاسیس شد.
«ارنست دیوید برگمن» رئیس وقت بخش تحقیقات ساختار زیربنایی وزارت دفاع رژیم اشغالگر قدس به عنوان اولین رئیس این سازمان انتخاب شد. او تا سال 1966 با حفظ این دو سمت، به کارهای خود ادامه داد. بعد از بازنشسته شدن وی، این کمیته شکل مستحکمتری به خود گرفت و تلاش زیادی را برای دستیابی به فنآوری پیشرفته هستهای انجام داد.
پس از برگمن، «دوسترو ووسکی» به عنوان دومین رئیس این کمیته انتخاب شد. وی تا سال 1971 دراین سازمان فعالیت زیادی برای پیشرفت فنآوری تسلیحات هستهای انجام داد.
تمام فعالیتهای هستهای این رژیم اشغالگر تا آن زمان در دو مرکز، یکی در مرکز تحقیقات هستهای «ناهال سورگ» و دیگری در «نقب» انجام میگرفت. اعضای کمیته این سازمان دائما به فکر توسعه انرژی هستهای بودند و همیشه در کارهایشان سیاست حکومت صهیونیستی را مبنی بر دستیابی به سلاح اتمی دنبال میکردند تا بتوانند با استفاده از تکنولوژی برتر، به ساخت سلاح هستهای دست یابند و از آن به عنوان نشانهای از قدرت علیه ملت مظلوم فلسطین و همچنین اعراب همسایه فلسطین استفاده کنند.
این کمیته متخصصین و مهندسین با تجربهای را از نقاط دیگر جهان در اختیار داشت. آنها به اطلاعات زیادی در خصوص انرژی هستهای دست یافتند و توانستند از آن برای ساخت چندین مورد رآکتورهای هستهای استفاده کنند.
سازمان تحقیقات ایزوتوپ که در آوریل سال 1948 و در محدوده مؤسسه دانشگاهی «وایزمن» تأسیس شده بود کمک زیادی به این کمیته میکرد. متخصصین زیادی در این سازمان مشغول به فعالیت بودند. آنها به دنبال کشف ماده اصلی مورد نیاز برای نیروگاه هستهای بودند.
این متخصصین به یکسری تحقیقات از جمله کشف مواد اصلی و ذخایر فسفاتی دست یافتند که امروزه به عنوان منبع اصلی یکی از بزرگترین مؤسسات اسرائیلی محسوب میشود.
آنها سرانجام در اواخر سال 1950 توانستند با کمک آمریکا، اولین نیروگاه هستهای را در جنوب «تلآویو» بسازند. پس از آن، ساخت دومین نیروگاه هستهای این سازمان به کمک فرانسه در نقب شکل گرفت.
این دو سازمان صهیونیستی همچنین به پیشرفتهایی در زمینه نمکزدایی از آب دریا دست یافتند که از آن به عنوان منبع ارزان و ساده برای انرژی هستهای استفاده میکردند.
در سال 1960 این سازمان با اعضای کمیته انرژی اتمی آمریکا قراردادی را به منظور ساخت نیروگاهی چند منظوره (به عنوان مثال از طریق الکتریسیته و نمکزدایی) به ظرفیت تقریبی 300 مگاواتی امضا کرد.
در این قرارداد، رژیم صهیونیستی میبایست شیوههای نمکزدایی را به کار ببرد و آمریکا نیز منابع هستهای را تامین کند.
این همکاری سالها ادامه داشت و آنها طی این همکاری به تکنولوژیهای جدیدی در زمینه ساخت سلاحهای هستهای دست یافتند. تا اینکه سرانجام در اوایل سال 1970 به دلیل مستقل شدن تحقیقات هر یک از این دو کشور (آمریکا و رژیم صهیونیستی) در خصوص ساخت سلاح هستهای، این پروژه لغو شد.
براساس گزارش صنایع ملی و انحصاری رژیم اسرائیل (IEC) منابع اصلی که این رژیم در سال 1998 در نیروگاه هستهای خود استفاده میکرده شامل 8 گیگاوات سوخت الکتریکی، 70 درصد انرژی بدست آمده از زغال معدن و 25 درصد توسط سوخت نفتی بوده است.
در حال حاضر آنها به منابع اصلی از قبیل اورانیوم غنی شده و نیز آب سنگین دست یافتهاند و نیروگاه هستهای پیشرفتهای به نام «دیمونا» تأسیس کردهاند که در آن به تولید و ساخت سلاحهای هستهای مشغول هستند.
امروزه نیروگاه هستهای دیمونا به عنوان منبع اصلی پلوتونیوم برای ساخت سلاحهای هستهای اسرائیل است و تولید تمام سلاحهای هستهای این رژیم در این نیروگاه صورت میگیرد.
این نیروگاه که به طور متوسط سالانه بین 200 تا 300 روز مشغول به کار میباشد، در ابتدا هر روز تقریباً بین 9/0 (نه دهم) تا 1 گرم پلوتونیوم تولید میکرد، ولی در حال حاضر سالانه حدود 200 کیلوگرم از آن تولید و از این مقدار بدست آمده حدود 4 تا 5 کیلوگرم توسط رژیم اشغالگر قدس در ساخت یک سلاح هستهای بکار گرفته میشود.
براساس مدارک بدست آمده قدرت این نیروگاه هستهای حداقل 75 و حداکثر 200 مگاوات میباشد.
براساس گزارشی که اخیرا توسط باشگاه آمریکایی دانشمندان هستهای منتشر شده، رژیم صهیونیستی بیش از 200 کلاهک هستهای در اختیار دارد و این در حالی است که هرگز نه به جمع اعضای معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای جهان پیوسته و نه از سوی غرب و سازمانهای بینالمللی مورد بازخواست قرار میگیرد.
آمریکا و اروپا تاکنون با بسیاری از قطعنامههایی که توسط مجموعه کشورهای عربی و اسلامی عضو مجمع عمومی سازمان ملل تهیه و به رای گذاشته شده است، مخالفت و در بسیاری مواقع نیز آن را وتو کردهاند.
نظرات بینندگان
پربیننده ترین
ارسال خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه سایت ایمیل خود را وارد نمایید.
