تهدیدهاى غیرقانونى و گستاخانه

از فصل هفتم منشور ملل متحد، آمریکا این روزها زیاد سخن مى گوید و تهدید به توسل به آن براى اقدام علیه ایران به جهت برنامه هاى هسته اى مسالمت آمیزاش مى کند. منشور ملل متحد به منظور تحقق هدف پاسدارى از صلح جهانى، سه فصل خود شامل فصول پنجم، ششم و هفتم را صرفاً به تشریح وظایف شوراى امنیت (از جمله مقابله با تهدید صلح جهانى در فصل هفتم) ابزار، مکانیسم ها و دامنه هاى اختیارات نهاد مسؤول این امر یعنى شوراى امنیت اختصاص داده است که بررسى آنها امکان پیش بینى رفتارها و چالش هاى بعدى حقوقى کشورهاى ذینفع را تا حدودى فراهم مى سازد. شوراى امنیت سازمان ملل صلاحیت دارد، وجود هرگونه تهدید علیه صلح _ نقض صلح یا عمل تجاوز را احراز و از طرف هاى ذینفع بخواهد اقداماتى را که شوراى امنیت براى حفاظت از صلح ضرورى مى داند، یا مطلوب تشخیص مى دهد، انجام دهند و شوراى امنیت مى تواند هر اختلاف یا وضعیتى را که ممکن است منجر به اصطکاک بین المللى گردد، یا اختلافى ایجاد نماید، مورد رسیدگى قرار دهد. بدین منظور که تعیین نماید آیا محتمل است ادامه اختلاف یا وضعیت مزبور حفظ صلح و امنیت بین المللى را به خطر بیندازد.
در این راستا، شوراى امنیت از سه ابزار براى اجبار طرفین به حل اختلاف برخوردار است: 1- دعوت طرفین 2-تحقیق جهت تعیین تأثیر اختلاف بر وضعیت صلح و امنیت بین المللى 3-توصیه (اجبارى) روش حل و فصل مناسب.
از اقداماتى که به موجب فصل هفتم منشور ملل متحد شوراى امنیت اتخاذ مى کند، معمولاً به عنوان اقدامات «قهریه» یاد مى شود، یعنى اقداماتى که طى یک روند تدریجى مى توانند نهایتاً به مداخله نظامى منتهى شوند. لفظ روند تدریجى در اینجا به این جهت به کار مى رود که در عرف حقوقى سازمان ملل، اقدام نظامى باید تنها پس از شکست تمامى راهکارهاى دیگر، در نظر گرفته شود. براى کسب مشروعیت حقوقى لازم جهت توسل به اقدامات قهریه، شوراى امنیت موظف است که دست کم وقوع یکى از سه مورد ذکر شده یعنى «تهدید علیه صلح»، «نقض صلح» و یا «اعمال تجاوز» را اثبات کند. بند 4ماده 2 منشور ملل متحد مقرر مى دارد: «کلیه اعضا در روابط بین المللى خود، از تهدید به زور با استفاده از آن علیه تمامیت ارضى و استقلال سیاسى هر کشورى یا از هر روش دیگرى که با مقاصد سازمان ملل متحد مباینت داشته باشد، خوددارى خواهند نمود.»
با این توضیح هر چند مختصر، مى توان به روشنى دریافت که تهدیدهاى پیوسته آمریکا علیه ایران که در آن حتى مقامات ارشد این کشور در مواردى ایران را به توسل به سلاح اتمى علیه مراکز هسته اى آن تهدید کرده اند، از مصادیق بارز و آشکار نقض منشور ملل متحد، تهدید علیه صلح جهانى و حتى بر اساس تعاریف حقوقى از تجاوز و مفهوم آن در حقوق بین الملل، به نوعى «اعمال تجاوز» علیه استقلال سیاسى ایران است و نمایندگى دائم جمهورى اسلامى ایران نزد سازمان ملل در یادداشت رسمى تازه خود به دبیر کل سازمان و رئیس دوره اى شوراى امنیت، این مهم و مسؤولیت را به شورا گوشزد کرده است که باید در برابر آمریکا به واسطه تهدیدهاى پیوسته ایران و به خطر انداختن صلح و امنیت جهانى، سریعاً توجه جدى نشان داده زیرا که این «تهدیدات گستاخانه» اخیراً وارد مرحله جدیدى شده که براى صلح و امنیت جهانى «خطرناک» مى باشد.