شوراهای اسلامی ضرب آهنگ یک زندگی بهتر

غلامرضا قلیان
مروری بر فصل هفتم قانون اساسی بیانگر اهمیت نقش شوراها در مدیریت امور شهری و روستایی و به منصه ظهور رساندن (وامرهم شوری بینهم) در جامعه اسلامی ماست.
هویت شوراها ریشه در مرام و مسلک اجتماعی زیستی انسان دارد یعنی زمانی که تشخیص داد به تنهایی نمی تواند همه نیازمندی های خود را برآورد و ناچار بود با چشم پوشی از اندوخته خود بخشی از دسترنج دیگران را به دست آورد و کم کم با پذیرش بعضی قراردادهای اجتماعی به زندگی خود امنیت و دوام بخشد.
در این راستا با توجه به همه قلم فرسائی ها که صاحب نظران و اندیشمندان و رجال سیاسی مملکت با ظرافت هرچه تمام تر در رابطه با این نهاد نوپا از خود به جا نهاده اند، به مصداق (از شیرحمله خوش بود و از غزال رم) ذکر دو نکته از باب یادآوری لازم و ضروری است.
اولاً، از آنجا که وجود شوراها تجلی گر شور، شعور و آگاهی ملتی است که زمام امور و چرخه بخشی از فعالیت های اجتماعی خود را به گروهی وا می گذارد و خود با دقت هر چه تمام تر به نظارت می پردازد، فی الحال لازم است شرایط و خصیصه این گروه به موازات (ان الله یامرکم ان تود الامانات الی اهلها) آن چنان باشد که در نظر داشته باشند مراد قرار گرفتن در ردیف داوطلبان این مهم و تکیه زدن بر مسندی آن هم برای مدتی کوتاه و کسب نام و نشان نیست. بلکه از ارکان کاری و تقسیم وظایف این امر آشنایی کامل داشته و با تشخیص اینکه می تواند گرهی از مشکلات جامعه را بگشایند پا به عرصه عمل نهاده اند و قصد آن دارند که با چنگ زدن به منابع سرشار ثروتی ناشناس، استعدادهای بالقوه و نهفته جامعه را بالفعل کرده و با معرفی و تولید نیروهای مستعد درآمدزایی و استفاده از فرصت هایی که با خلاقیت به دست می آورند و با اعمال مدیریتی مناسب و کارا در توسعه شهر، منطقه و روستا سهیم و شریک گردند.
ثانیاً عوامل موثر در برگزاری انتخابات که همانا مردم فهیم و آگاه هستند همچنان که بارها با حضور فعال خویش خواب های پریشان کج پنداران را در زمینه خلوت نگه داشتن این امر تاکنون بی تعبیر نهاده اند، این بار نیز آنچنان در صحنه باشند که از تلاطم امواج خروشان حضورشان خرناسه های شوم فرصت طلبی را به دالان گلوی بی باوری های فرصت طلبان بشکنند و بار دیگر به دنیااندیشان فارغ از هرگونه نظام اخلاقی نشان دهند که به دور از غوغاسالاری و تحزب و هرگونه قوم و عشیره گرایی و تنها با تفسیر شایسته پنداری و عدالت محوری منتخبین خود را فراسوی دیدگاه شعور و فرهنگ انتخاباتی خویش داشته و کسانی را برمی گزینند که ضمن حفظ ارزشهای نظام آرمانی و مقدس جمهوری اسلامی ایران، منافع و مصالح عمومی، گروهی و ملی را بر منفعت فردی خویش ترجیح می دهند.