سایه‌ای بر روابط دو ملت!

پژمان کریمی
سفر رئیس‌جمهوری عراق به تهران، بی‌شک سر فصل جدیدی در مناسبات دو کشور همسایه و مسلمان - ایران و عراق - است.
تحکیم مناسبات دو کشور، نه فقط منافع دو طرف را تامین می‌کند بلکه به ایجاد و بسط امنیت و آرامش در محیط سیاسی - اقتصادی - جغرافیایی خاورمیانه منجر می‌شود.
اما آنچه که در این میان به عنوان "یک مساله" بر سر راه تحکیم و تعمیق مناسبات "تهران - بغداد" خودنمایی دارد، مساله استقرار گروهک "منافقین" در خاک عراق است.
چندی پیش وزیر امور خارجه عراق "هشیار الزیباری" در تهران، پناهندگی "منافقین" را عامل بازدارنده در بیرون راندن این افراد از عراق توصیف کرد.
این در حالی است که حضور منافقین در کشور همسایه هیچ گاه در حد پناهنده بدون رفتار سیاسی و نظامی نبوده است.
این گروهک پس از خروج از ایران و لانه گزینی در سرزمین تحت حاکمیت حزب بعث فهرستی از جنایات را به شرح زیر مرتکب شده است.
یک - جاسوسی به نفع استخبارات عراق
دو - بازجویی و شکنجه اسرای ایرانی
سه - جنگیدن دوشادوش سربازان بعثی متجاوز
چهار- بمب‌گذاری در اماکن عمومی و دولتی در نقاطی از ایران
پنج - ترور مقامات و شهروندان عادی نظام جمهوری اسلامی
شش - همکاری با عوامل سرکوب رژیم بعثی در برابر انتفاضه شیعیان جنوب عراق و اکراد شمال این کشور
هفت - در مقطع کنونی جاسوسی به نفع ایالات متحد آمریکا خاصه در زمینه فعالیت هسته‌ای تهران
هشت - رایزنی با مقامات ضد ایرانی غربی - در آمریکا، فرانسه و ایتالیا و ... به منظور انزوای بین‌المللی نظام دینی ایران، خارج شدن نام منافقین از فهرست گروههای تروریستی اتحادیه اروپا و جلب حمایت مادی و سیاسی از حرکت براندازانه گروهک نفاق. با توجه بدان چه اشاره شد گروهک نفاق نمی‌تواند از حیث پناهنده بودن واجد حقوق پناهندگی از ناحیه دولت عراق باشد زیرا اینک در مقام مجرم و معارض با دو ملت ایران و عراق قرار دارد. از این رو، ادامه استقرار منافقین همواره به عنوان یک تهدید علیه ایران، سایه بر روابط دو کشور انداخته است. امید است که دولت کنونی عراق با نظر به اهمیت روابط دو جانبه میان تهران و بغداد، درباره مساله ادامه استقرار منافقین در این کشور تدبیری بیندیشد.