نقش دموکراسی غربی در جنگ نرم

دکتر محمدرضا جمالی
یکی از مسئولین پروژه (Iran Democracy) در کانون اندیشه هوور متمایل به طیف تندرو جمهوری‌خواهان در مقاله‌ای تأکید کرده است که استراتژی جنگ نرم Soft War بهترین گزینه برای برخورد با ایران می‌باشد.
وی اذعان می‌کند بهترین روش برای پیشبرد جنگ نرم، استراتژی «دموکراسی‌خواهی» است. بر اساس این گزینه باید گروه‌های سیاسی درون ایران حول این محور متحد شوند و آمریکا با توسل به «حربه دموکراسی»‌متحدینی برای خود خواهد یافت.
موضوع فوق یکی از چندین محور اساسی است که در استراتژی جنگ نرم روی آن تأکید شده است.
ایرانیان یک تجربه صد ساله آزادی‌خواهی و دستیابی به حق مردم برای تعیین سرنوشت خود را دارند که این حق با وقوع انقلاب اسلامی متجلی شد و مردم توانستند بعینه خود را باور نمایند.
در قانون اساسی به عنوان میثاق ملی، این حق به بهترین وجه دیده شده و تکیه بر آرای مردم به عنوان یک واقعیت پذیرفته شده است، به طوری که اصل مردمسالاری دینی به بهترین نحو معنا و مفهوم «خواست مردم» را تامین می‌نماید. اما «دموکراسی» ادعایی غرب هرگز نمی‌تواند مطابق با خواست دینی و ملی مردم باشد.
نگاه التقاطی به موضوع دموکراسی و در بند تحلیل آراء و نظریات متفکران غربی شدن، با ترویج موضوع دیگری به نام سکولاریزم گره خورده است، چرا که برای اجرای دموکراسی به سبک غربی باید فضای جامعه و متفکران آن به سمت سکولاریزم در غلتیده باشد.
به همین خاطر تاکید زیادی بر سکولاریزم در مطبوعات و مقالات و حتی محتوا و متون کتب درسی دانشگاهی می‌شود.
از عجایب روزگار شیفتگی عده‌ای به دموکراسی غربی می‌باشد. تقدیس دموکراسی غربی و محور و معیار قرار دادن آن و سنجیدن هر عملی با این معیار، رویه نامیمونی است که در برخی عملکردهای فعالان سیاسی کشور دیده می‌شود.
توصیه نگارنده به فعالان سیاسی این است که موضعگیری‌ها و اظهار نظرها خصوصا در مباحث نظری که محل اختلاف می‌باشد به گونه‌ای نباشد که جاده صاف کن استراتژی بیگانه باشد.
تجربه تاریخی ایرانیان از مشروطه به بعد همواره این نظر را تایید کرده است که روشنفکرمآبان و منورالفکران وطنی که تفکر آنها ذیل تفکر غرب شکل گرفته است بیشترین خدمت را برای تحقق اهداف نظام سلطه داشته‌اند.
امروز این جماعت البته با ابزارهای نوین به دنبال رسالت تاریخی! خود هستند؛ همانانی که از منظر رفتار سیاسی به حقایق می‌نگرند و در کارنامه خود زمانی دم از دموکراسی‌خواهی می‌زنند که از اریکه قدرت توسط مردم پایین آورده شده‌اند والا وقتی در معرکه قدرت هستند دموکراسی‌خواهی آنها محلی از اعراب نداشته است.
در پایان نیز مجددا تاکید می‌کنیم بهوش باشیم خواسته یا ناخواسته جاده صاف‌کن بیگانه نشویم.