آستارا - رسول علینژاد
مساله خیانت به کشور نه تنها در قرن بیست و یکم و نه تنها در تمامی کشورهای خارجی اتهامی سنگین و غیرقابل گذشت و غیرقابل توجیه است بلکه در عهد باستان و حتی زمان اعراب جاهلیت هم به نوعی دارای اهمیت بوده است. به طور مثال قبایل اعراب جاهلیت حتی در اوج جنگها و اختلافات داخلی و قبیلهای خود به هنگام مواجهه با حمله دشمن خارجی به سرعت با هم متحد شده و علیه دشمن خارجی میجنگیدند و هرگز با دامن زدن به اختلافات داخلی در اینگونه مواقع و به بهانههای مختلف به کشور خود خیانت نمیکردند. حال برخی گروههایی که در جریان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بارها و بارها خیانت رسمی خود را به کشور تا مرحله جاسوسی برای دشمن علیه کشور خود تجربه کردهاند تا کی میتوانند با اطلاق واژه ملی مذهبی!! بر احزاب خود اتهام آشکار و سنگین خیانت به کشور خود را همچنان به بهانه انقلاب یا نامشروع بودن رژیم!! و غیره توجیه کنند؟ یکی از اصلیترین بهانههای این گروههای ضدملی ضدمذهبی برای عدم مشارکت در دفاع از خاک کشور به هنگام جنگ با عراق این بوده و هست که چون این جنگ باعث تحکیم پایههای این رژیم میگردید! ما در آن مشارکت نکرده و برعکس با وقاحت تمام به کشور خود خیانت هم کردیم!! غافل از این که چنین خیانتی در هیچ دوره و هیچ عصری هیچ کشور و هیچ انقلابی و در هیچ قانونی قابل توجیه و بهانهتراشی نبوده و نیست.
رژیم هر کشوری چه مشروع باشد و چه بر فرض محال نامشروع چه در حال انقلاب باشد و چه نباشد ولی حیثیت و شرافت و ناموس و کیان و خاک آن کشور همیشه ثابت و مقدس است و قابل دفاع و فداکاری. پس بیشک و تردیدی مساله خیانت به کشور از سوی گروههای ضدملی ضدمذهبی که به ابتکار و تشویق روزنامههای زنجیرهای به اسم گروههای ملی مذهبی نامیده میشوند اتهام آشکار و مستند و بزرگی است که آنچنان بر پیشانی این گروهها داغ گردیده است که نه تنها با حمایتها و تکنولوژی قدرتهای خارجی هم قابل پاک شدن نیست بلکه ممکن است بوی مشمئزکننده خیانت این گروهها به کشور خود به همراه همنوایی با قدرتهای جهانی برای براندازی رژیم کشور خود و عدم مقبولیت مطلق آنها در داخل کشور خود شاید حتی قدرتهای جهانی را هم مورد سرنوشت آینده آنها و هزینه سنگین سیاسی برای ادامه حمایت ازا ین گروههای وابسته به شک و تردید بیندازد.
اما بد نیست این نکته را در پایان یادآوری نمود که ملی مذهبی واقعی شهید صیاد شیرازی و شهید دکتر چمران و غیره هستند که هم از میهن خود به نحو احسن تا سر حد شهادت و تقدیم جان بخود به عنوان یک سرباز فداکار ایرانی دفاع کردند و هم از نظر مذهبی جزو السابقون السابقون بودند.
اطلاق واژه ملی مذهبی به گروههایی که نه ذرهای عرق ملی و نه کوچکترین علاقهای به ایران زمین دارند و از نظر مذهبی نیز جای هیچگونه بحثی در مورد آنها وجود ندارد واقعا بیمهری در حق ملی مذهبیهای واقعی ایران است. امید است برخی مسئولین، صدا و سیما و مطبوعات مردمی و اصولگرا به تقلید از برخی مطبوعات زنجیرهای که بعضا وامدار گروههای ضدملی ضدمذهبی میباشند! از واژه جعلی ملی مذهبی برای اینگونه گروهها استفاده نکرده و از واژه واقعی و مناسب آنها یعنی گروههای "ضدملی ضدمذهبی" استفاده کنند.