نورى المالکى و انتظارات جدید

حنیف غفاری
“نورى المالکی” به عنوان نخست‌وزیر عراق از هفته گذشته فعالیت رسمى خود را‌ آغاز کرده است. وى هم اکنون مسئولیت سنگینى را برعهده دارد. تمامى وظایف مالکى را مى‌توان در قالب این عبارت جمع‌بندى کرد: گذار عراق به وضع مطلوب.
هم اکنون کشور عراق در شرایط مطلوبى قرار ندارد. بحران امنیت در سرتاسر این کشور بیداد مى‌کند. انفجار بمب و بمباران‌ هوایى نیروهاى آمریکایى و درگیرى‌هاى خیابانى به مسائلى ملموس در این کشور تبدیل شده‌اند. حضور اشغالگران در عراق پس از فروپاشى رژیم بعث و سقوط صدام حسین از قدرت باعث ایجاد اختلالات فراوانى در روند حیات سیاسى اجتماعی، اقتصادى و امنیتى این کشور شده است. اشغالگران به عنوان عوامل اصلى تولید کننده بحران امنیت در عراق از سوى جرج بوش و دیگر مقامات کاخ سفید وظیفه دارند تا در شرایط کنونى از به فعلیت رسیدن عراق آرام خوددارى کنند.
خروج اشغالگران آمریکایى خواسته اصلى ملت و دولت عراق است خواسته‌اى جدى که براى محقق شدن آن “نورى المالکی” و کابینه وى باید تلاش‌هاى زیادى انجام دهند. حضور کاخ سفید در عراق از جمله مواردى است که شیعیان، اهل‌تسنن، کردها و ترکمن‌هاى عراق نباید نسبت به آن بى‌تفاوت بمانند. ریشه بحران امنیت و مسئول اصلى کشتار بسیارى از انسان‌هاى عراقى بى‌گناه سربازان وابسته به جمهورى خواهان کاخ سفید هستند. نباید فراموش کرد که “فاجعه ابوغریب” و فجایع غیرقابل عنوان دیگر جملگى از مصدرى واحد به نام واشنگتن سرچشمه گرفته‌اند. مصدرى که هر لحظه به نقطه نابودى نزدیک‌تر مى‌شود.
تشکر “نورى المالکی” از مراجع عظام به ویژه آیت‌الله سیستانى در سوق دادن عراق به سمت نقطه کنونى بسیار به جا وموثر بود. نقش مرجعیت شیعه در نیل عراق به نقطه ثبات بلا‌انکار است. پیروزى شیعیان در انتخابات این کشور و حضور گسترده شهروندان در این عرصه نشان دهنده عمق نفوذ مرجعیت شیعه در متن جامعه عراق است.
ایجاد روابط دوستانه و مکمل‌ با همسایگان عراق از جمله جمهورى‌ اسلامى ایران به عنوان قدرت اول خاورمیانه در دستور کار نخست‌وزیر جدید عراق قرار دارد. وى در این راستا باید سیاست ابراهیم جعفرى را دنبال کند. در گذشته‌اى نه چندان دور “ایاد علاوی” و “نمازى الیاور” و “حازم الشعلان” از سوى عوامل کاخ سفید پس از “پل برمر” در راس معادلات بغداد قرار گرفتند. همکارى این افراد با نیروهاى آمریکایی، ایجاد تنش با ایران و مواردى از این قبیل باعث حذف آنها از صحنه‌ سیاسى عراق توسط مردم شد.
هم اکنون شیعیان در مجلس عراق و در صحنه سیاسى این کشور سعى کرده‌ اند با گماردن افراد مختلف باگرایش‌هاى دینى و ملى متفاوت بستر مناسبى را در جهت نیل به عراق آرام مهیا سازند. در چنین شرایطى نورى المالکى و کابینه وى نقطه پیوند میان اقوام عراقى به شمار مى‌روند. نباید فراموش کرد که مستحکم شدن روابط میان ایران و عراق براساس اصول مشترک و محوریت اسلام در خاورمیانه همان حقیقتى است که کاخ سفید به شدت از آن وحشت دارد. سخنان افرادى مانند حسنى‌ مبارک و ملک ‌عبدالله دوم که در آنها مى‌توان محوریت “ترس از بیدارى اسلام” را مشاهده کرد مهر تاییدى بر این ادعاست.
در نهایت این که انتظارها از کابینه جدید عراق بالاست. اولین این انتظارها در خروج نیروهاى آمریکایى خلاصه مى‌شود. انتظارى که با به سر آمدن آن راه عراق به سوى پیشرفت فراخ و گسترده خواهد شد.