پرواز یک روح پاک و سبکبال

مرگ تقدیر محتوم است. کم یا زیاد همه در انتظار مرگیم. طبیعی به نظر می‌رسد که به شنیدن خبر مرگ عزیزی و آشنایی دور یا نزدیک عادت داشته باشیم و واکنشی در خور از ما سر بزند. اما هر خبر مرگی ممکن است دقایقی، ساعاتی و شاید روزهایی ما را در بهت و حیرت فرو برد، چرا که هیچ‌گاه در انتظار مرگ به طور جدی ننشسته‌ایم.
شنبه گذشته اهالی رسالت در چنین بهت و حیرانی گرفتار آمدند خبر این‌گونه بود:
"مرتضی پروازی مقدم دبیر گروه ورزشی روزنامه در سقوطی مشکوک از ساختمان سه طبقه پارکینگ واقع در ضلع شرقی ساختمان پلاسکو جان سپرده است."
و براستی که باور این خبر دشوار بود.
حاج مرتضی از سالهای نخست انتشار رسالت با ما همراه بود و نزدیک به دو دهه صادقانه و صمیمانه قلم پاکش زینت‌بخش صفحه ورزشی رسالت بود. او چهل و ششمین بهار زندگیش را داشت تجربه می‌کرد.
در طول سالهای همکاری، هیچ‌گاه سخنی زشت و لغو از او شنیده نشد کم‌گوی و آرام بود و به آهستگی سخن می‌گفت. لب به غیبت و بدگویی نمی‌گشود، متواضع بود و کمتر از خود می‌گفت.
در جلسات زیارت عاشورا که هر هفته صبح روزهای دوشنبه در رسالت برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد و حضورش در صف اول نماز جماعت تعطیل نمی‌شد.
در جلسات تحریریه و هیات امنا صاحب نظر بود و حوزه سیاست را چه بسا بهتر از حوزه ورزش می‌شناخت و از نظرات او همواره بهره‌مند بودیم.
اعتنای ویژه‌ای به خصلت‌های پهلوانی و ارزشهای ملی و دینی داشت و این مهم در مقالات ورزشی او بسیار موج می‌زد.
مرحوم پروازی مقدم انسانی متعهد، صبور و فوق‌العاده مودب به آداب، نواهی و اوامر الهی بود و چهره خدوم و پاک او هیچ‌گاه از ذهنمان زدوده نمی‌شود.
امروز ناباورانه پیکر او را با اندوهی فراوان بر دوش خسته‌مان تشییع کردیم، نمی‌دانیم به همسر وفادارش و به فرزندان او چگونه تسلیت بگوییم.
یاران و دوستان را چگونه تسلی دهیم.
درگذشت حاج مرتضی پروازی مقدم را به خانواده بزرگوار وی و همکاران و نیز جامعه مطبوعاتی به ویژه مطبوعات ورزشی تسلیت می‌گوییم و از خداوند تبارک و تعالی برای آن عزیز رحمت و غفران الهی و برای بازماندگان صبر و اجر مسئلت داریم.