تاریخ مسیحیّت در کویت

فوزیه سالم المصباح (وکیل و نویسنده کویتی)
مترجم: سید محسن ساری
مسیحیّت در کویت خود به خودى ریشه نگرفت بلکه طبق اسناد کاملاً رسمى با برنامه ریزى که چندین سال به طول انجامید ، این مهم به سرانجام رسید.
این کار در سال 1900میلادى یعنى بیش از یک قرن پیش آغاز شد . در آن زمان تصمیم گرفته شد که در جوامع خلیج فارس با غرس مسیحیت در آنها، اهداف خاص آمریکائیها تامین شود لذا در سال 1900کشیش فرد پارتى و کشیش ساموئل زویمر براى انجام این ماموریت عازم کویت شدند. آن دو تا سال 1903مسافرتهاى متعددى کردند و نتیجه حاصله دیدارهاى آنها چنین بود:«گسترش مسیحیت در جوامع بدوى بسیار سنتى، دشوار است پیشنهاد مى شود که مسیحیان در خارج از کویت بیایند و در این کشور سکنى گزینند.»
در سال 1909«بنت» پزشک آمریکایى با شیخ مبارک الصباح دیدار کرده و به او پیشنهاد کرد که در کویت به طبابت بپردازد. در سال 1911نهاد مسیحیت در کنار ساحل خلیج فارس زمینى خریدارى کرد تا اینکه اولین بیمارستان را در کویت احداث کند گفته مى شد که هزینه بیمارستان بالغ بر شش هزار دلار شد. هدف نهایى آن طور که اسناد رسمى مسیحیت مى گوید ، ارائه خدمات پزشکى و آموزشى و سپس گسترش رسالت مسیحى بود.این سیاست هنوز هم در بسیارى از کشورهاى عربى و اسلامى که به خدمات پزشکى و انسانى نیاز دارند ، پى گرفته مى شود و در کشورهاى فقیرى همچون یمن، سودان، کشورهاى شمال آفریقا و دیگر کشورهاى فقیر اعمال مى شود.در سال 1913کشیش ادوین کالورلى تصمیم گرفت که اصول زبان انگلیسى که اصول مسیحیت در آن نهفته است را به جوانان کویتى بیاموزد ولى او به زودى دریافت که جوانان کویتى فقط به یادگیرى زبان انگلیسى اهتمام مى ورزند ولى او نیز ناامید نشد.
در سال 1917فعالیت پزشکى زنان در کویت تحت نظارت زن کالورلى که به نام خاتون حلیمه معروف بود راه اندازى شد و اولین بیمارستان ویژه زنان احداث شد.
واقعیت امر این است کویت واقعاً به بیمارستان جهت درمان مردم نیاز داشت . در آمار رسمى ارائه شده از سوى نهاد مسیحیت در سال 1952اعلام گردید که بیش از پنج هزار نفر مورد درمان قرار گرفته و بیش از صد عمل جراحى مردان و زنان اجرا شد.
پس از تکمیل بیمارستان و استقبال مردم از آن کلیسایى در میان زمین خریدارى شده توسط نهاد مسیحیت که در کنار ساحل خلیج فارس قرار داشت ، بنا گردید و با اهداى زمین از سوى خانواده هاى کویتى به نهاد مسیحیت ، مساحت فعلى کلیسا در حال حاضر بزرگتر از بیست مسجد پایتخت مى باشد.پزشک «مالرى» در واقع پدر معنوى این کلیسا است زیرا او مدت بیست وهشت سال درمان و تبلیغ مسیحیت را همزمان انجام مى داد . او در سال 1959مرد و در مقبره کلیسا دفن گردید.از آنجا که نهاد مسیحیت در تبلیغ این دین شکست خورد، تصمیم گرفت 5 خانواده مسیحى را از خارج و به طور دقیق از فلسطین و عراق و ترکیه به کویت بیاورد.
خانواده شماسى و یک خانواده دیگر از ترکیه و خانواده شحیبر از غزه وخانواده نعمان و یک خانواده دیگر از عراق به کویت آورده شدند. این خانواده ها با نظارت یوسف عبد النور کشیش مصرى که در سال 1959به کویت آمد، در اداره کلیسا شرکت فعالانه داشتند.
کشیش یوسف عبدالنور در سال 1980مرد و طبق وصیت خودش در همان کلیسا به خاک سپرده شد. او مدت بیست سال بر این کلیسا نظارت داشت.در طول تاریخ فعالیت مسیحیت در کویت فقط یک کویتى که پدر و مادر او ناشناخته هستند به مسیحیت گروید. او بیمار بود و در بیمارستان مسیحیان درمان شد و پس از مرگ در حیات کلیسا دفن گردید.تعداد اعضاى پنج خانواده که به آنها اشاره شد به 160نفر رسید و در آغاز دهه شصت به گذرنامه کویتى دست یافتند و بسیارى از آنها نیز مسلمان شدند.
ملاحظه
هرگز درصدد نوشتن و انتشار این مقاله که حاوى اطلاعات دقیق و موثقى است ، نبودم ولى زمانى که تصاویر مصاحبه اى که یک نشریه کویتى با امانوئل غریب کشیش کویتى برگزار کرده بود را دیدم ، تصمیم به نگارش و انتشار این مقاله گرفتم. کشیش امانوئل غریب با اینکه گذرنامه کویتى دارد، پرچم آمریکا را در دفترش برافراشته نه پرچم کویت را . در صورتیکه او مى توانست دست کم هر دو پرچم را در کنار هم داشته باشد.دیگر اینکه واقعاً همه انتظار داشتیم که او اظهارات پاپ را محکوم کند.مسلماً او فراموش نکرده که صلیبیها حتى یک مسلمان را در اندلس باقى نگذاردند در حالى که اسلام به همه ادیان احترام مى گذارد و دلیل گفته ما، وجود قبطى ها در کشورهاى عربى از صدها سال پیش است.