آغاز رنسانس علمی در کشور

شواهد امر نشان می دهد رونق علمی بار دیگر به این سرزمین بازمی گردد و مردمی که روزگاری طولانی مشعلدار علم، فرهنگ و ادب بودند و تحت تأثیر سیاست اشتباه حکومتها و سلسله های پادشاهی در رخوت علمی به سر می بردند، اینک با اتکا به خودباوری ناشی از استعدادها و توانایی هایشان، دوباره درصددند پرچمدار عرصه های مختلف علمی و پژوهشی شوند.
وضعیتی که در ابتدا و بویژه پس از تشکیل آموزش عالی به شکل نوین در کشور ما به عنوان یک آرزوی بعید جلوه می کرد و بر اندیشه بسیاری، حتی فرهیختگان این باور غلط را تلقین کرده بود که فضای موجود کشورمان در بهترین شرایط تنها می تواند یک مصرف کننده علمی باشد و تولید، امکانی است که به دلیل برخورداری غربیها از هوش و شرایط بهتر، به آنان تعلق دارد. و لذا مشاهده کردیم که در آن سالها مستعدترین جوانان ما راهی اروپا و سپس آمریکا شدند و تحت تأثیر همین باور غلط در آنجا ماندند و یا با افکاری مسخ شده به کشور بازگشتند و همان تفکرات را رواج دادند، تا جایی که نه تنها فضای علمی که حتی سیاست و اقتصاد کشور نیز نگران از این وابستگی، جرأت و شهامت رویارویی با شرایط بیرونی که منافع ملی را به مخاطره می افکند از دست داده بود و تهدیدی کوچک می توانست امواج بزرگی را در عرصه های مختلف این کشور ایجاد کند. حال بگذریم از اینکه برخی دست اندرکاران علم، اقتصاد، فرهنگ و سیاست نیز در آن سالها، باورمندان به این عقیده اشتباه بودند و حاصل عملکرد آنها چیزی جز خدمت به بیگانگان و عقب ماندگی کشور نشد.
با این همه، پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تأسیس جمهوری اسلامی در ایران، الفبای خودباوری توسط حضرت امام(ره) به مردم بویژه جوانان تدریس شد و دوران دفاع مقدس بهترین آزمون برای نشان دادن این توانایی بود. قابلیتی که در سالهای پس از آن نیز توانست در عرصه های مختلف به سازندگی کشور منجر شود و در عین حال زمینه گسترده ای شد تا جوانان ایرانی بدون اتکا به کارشناسان خارجی، موفقیتهای علمی روزافزونی را تجربه کنند. پیروزیهایی که بویژه از فروردین ماه امسال و با اعلام توانایی کشور در زمینه غنی سازی اورانیوم آغاز و سپس به طور پی در پی در بخشهای پزشکی، صنعتی، رایانه ای، فنی، کشاورزی و عمرانی در جهان طنین انداز شده است.
وضعیت موجود و چشم انداز امیدبخش آینده، به خوبی دلیل نگرانی غربیها را نسبت به پیشرفتهای علمی ایران توجیه می کند، زیرا این کشورها هرگز تاب و تحمل ملتی مستقل و غیروابسته، آن هم در حساس ترین نقطه جهان را ندارند. به نظر آنها، ایران به عنوان یکی از 10 کشور استراتژیک دنیا، همچنان باید تحت قیمومیت علمی و اقتصادی کشورهای توسعه یافته باشد تا بتوان از طریق نیازمندیهایش آن را کنترل و در جهت سیاستهای موافق، هدایتش کرد.
به هر حال، رنسانس علمی کشور آغاز شده و از آن مهمتر باور به هوش، توانایی و قابلیتهای داخلی در ذهن مسؤولان و از آن سرنوشت سازتر، جایگاه مناسب علمی جوانان کشور است. وضعیتی که همگان آن را غیرقابل بازگشت می دانند. لذا باید شرایط را قدر دانست و با فراهم کردن موقعیتهای بهتر علمی و اختصاص سهم بیشتر به فعالیتهای پژوهشی، حداکثر استفاده را از منابع ملی به عمل آورد. واقعیتی که رهبر معظم انقلاب نیز در دیدار اخیر استادان و اعضای هیأت علمی دانشگاهها نیز آن را مورد تأکید قرار داده و نخبگان را بدان سفارش کردند.