سندى که به سقوط رامسفلد منجر شد

«مادامى که دولت ما به افکار عمومى آگاه و بیدار نیاز دارد باید حقایق تلخ و گزنده را بیان کرد.»
این سخن را مارگریت هیگینز خبرنگار و برنده جایزه پولیتزر حدود نیم قرن پیش و در جریان جنگ کره گفته بود. اما تا این اواخر، براى رهبران واشنگتن دشوار بود که حقایق تلخ و گزنده بشنوند.
جورج بوش رئیس جمهور آمریکا، دیک چنى معاون رئیس جمهور و دونالد رامسفلد همواره وعده «پایان مأموریت»، «عقب نشینى جان کندن شورش ها» مى دادند و مى گفتند: ما مى دانیم که چه مى کنیم.
رهبران نظامى معمولاً محتاطانه عمل کرده اند اما پاره اى ژنرال هاى بازنشسته که در حاشیه امنیت بودند انتقاداتى را از جنگ مطرح کردند اما در برابر آن افراد ضدجنگ و هواداران جنگ طلب متقابلاً از آنان استفاده کردند. ضدجنگ ها بر این باور بودند که ژنرال ها باید همان زمانى انتقاد مى کردند که هنوز یونیفرم نظامى بر تن داشته و بازنشسته نشده بودند. هواداران جنگ طلب نیز معتقد بودند که ژنرال ها باید انتقادات خود را در خفا بیان مى کردند.
اما اکنون نغمه هماهنگ جدیدى از انتقادات شروع به طنین انداختن کرده است. آن دسته از رهبران نظامى که در انجام وظایف خود نقش فعالى دارند به تدریج تردیدها و بدگمانى هاى خود را درباره برنامه ریزى، اجرا وچشم اندازهاى تاریک جنگ ابراز مى دارند.
هفته گذشته یک اسلاید جامع فرماندهى مرکزى آمریکا به روزنامه نیویورک تایمز درز کرد وچاپ شد. این اسلاید نشان مى دادکه منازعات داخلى عراق هم اکنون به مرز مرحله اى «بحرانى» رسیده و در یک سال اخیر به سوى «هرج و مرج» سوق یافته است. استراتژى آمریکا در عراق آن بوده که ارتش و نیروهاى پلیس عراق آموزش داده شوند به طورى که بتوانند به تدریج جاى نیروهاى آمریکایى را گرفته وامنیت دولت جدید و ملت خود را تأمین کنند. اما با وجود بهترین تلاش هاى آموزش دهندگان، مسأله تبدیل جماعتى فرقه گرا به نیرویى براى ایجاد اتحاد ملى به گزاره اى ناکام کننده مبدل شده است.
در همین حال، رئیس جمهور مى گوید: که به منظور حفظ توازن دوره حضورش در کاخ سفید رامسفلد را حفظ خواهد کرد. این یک اشتباه است. اکثریت آمریکایى ها باید بیندیشند که رامسفلد شکست خورده است. در این حال که رهبران نظامى آمریکا علناً از وزیر دفاع خود دورى مى گزینند روشن است او کنترل نهادى را که به طور صورى هدایت مى کند، از دست مى دهد. این افسران از پیشگامان وفادار سیاستگذارى جنگى بودند که بسیارى، از شکست آن بیمناک بودند. آنان با وجودى که جنگ را شکست خورده پیش بینى مى کردند، به سنت قدیمى آمریکایى ها که در بیش از دو قرن و نیم ارتش را در انقیاد اقتدار مدنى قرار مى داد، وفادار ماندند.
اگرچه سنت و احساس عمیق افتخار افسران مانع از اعتراف علنى آنان مى شود اما نزد خود بیش از پیش به این مسأله اعتقاد پیدا مى کنند.
رامسفلد با رهبرى ناآگاهانه خود اعتبارش را نزد نیروها، کنگره و مردم از دست داده است. استراتژى او شکست خورده و توانایى هایش در مدیریت و رهبرى به مخاطره افتاده است. با آنکه مسئولیت این ناکامى ها در عراق بر عهده وزیر است اما این نیروهاى نظامى آمریکا هستند که بار این ناکامى ها را تحمل مى کنند. این مسأله ارتباطى با انتخابات میان دوره اى ندارد و صرف نظر از اینکه کدام حزب پیروز مى شود، آقاى رئیس جمهور باید با این حقیقت تلخ و گزنده مواجه شود: رامسفلد باید برود.