سیمین دانشور

0سیمین دانشور در سال 1300 در شیراز متولد شد. در سال 1306 تحصیل در مدرسه انگلیسی مهرآیین را آغاز کرد و در سال 1317 در رشته ادبیات وارد دانشگاه تهران شد. سیمین دانشور، در سال 1320 پس از فوت پدرش به همکاری با رادیو ایران پرداخت و از سال 1322 همکاری با روزنامه ایران را آغاز کرد. در سال 1328 موفق به چاپ اولین مجموعه داستانهای کوتاه با نام "آتش خاموش" شد. او در سال 1329 موفق به دریافت درجه دکتری ادبیات فارسی دانشگاه تهران و ترجمه سرباز شاه‌کلای و همچنین چاپ داستانهای کوتاه در مجله باتو، امید و روزنامه کیهان گردید.
در سال 1330 با جلال آل‌احمد ازدواج نمود و در سال 1332 بورسیه آمریکا برای تحصیل در رشته زیباشناسی در دانشگاه استنفورد به او تعلق گرفت.
او در همان سال موفق به ترجمه و انتشار باغ آلبالو و دشمنان آنتوان چخوف گردید. در سال 1334 به ایران بازگشت و در مدرسه هنرهای زیبای تهران به تدریس مشغول شد. در سال 1335 سردبیری مجله نقش و نگار را عهده‌دار گردید و در سال 1335 پروژه باستان‌شناسی و همکاری با کلنل علینقی وزیری را پذیرفت.
در سال 1340 موفق به انتشار ده داستان کوتاه با نام شهری مثل بهشت شد. در سال 1348 همسر خود جلال‌ آل‌احمد را از دست داد و در همان سال رمان سووشون را منتشر نمود. در سالهای 1358 تا 1380 چندین جلد کتاب دیگر را بصورت تالیف و ترجمه وارد بازار نمود از جمله این کارها ترجمه و چاپ و انتشار چندین مجموعه داستان از جمله چاپ کتاب مرگ جلال (1360) ترجمه جزیره سرگردانی، چاپ کتاب شناسایی و درک هنر و چاپ کتاب ساربان سرگردان 1380 و...
لقب "بانوی قصه ایران" را پیشروترین منتقد و کارشناس ادبیات معاصر ایران، برای اولین بار درباره این بانوی فرهنگ ایران به کار برد و به قول قدما: انصاف را که این لقب نه حد اوست بلکه صرفا "قصه‌نویس" دانستن خانم سیمین دانشور بر خطاست. اهمیت نقش تدریس و خدمات دانشگاهی او در کنار ترجمه‌های شیوایش به علاوه شخصیت گیرا و «کاریزماتیک» خاص او چنان متمایزش می‌کند که محدود ساختن او به عنوان خاص نوعی در حق ناگزاری است.
اگرچه بسیاری از نوقلمان تلاش کرده‌اند کارنامه پربار و شخصیت فرهنگی او را همواره زیر سایه همسر و همراهش جلال آل‌احمد (1348 – 1302) قلمداد کنند لیکن هواداران و شناسندگان حقیقی سیمین دانشور نه تنها همیشه این حد و حریم و تفکیک را رعایت کرده‌اند بلکه به اصرار و گاه به عنادی برآمده از جبر ناگزیر این خط قاطع را صریح‌تر ترسیم کرده‌اند.
امروز خانم دانشور که سی و چهارمین سال سکوت آل‌احمد را پشت سر می‌گذارد ضمن احترام به شخصیت "جلال" و سعی در شناساندن استعدادها و آثار او، با خطری مهربان و قاطع، مرزهای اقلیم فکری و فضاهای احساس خود را نیک ترسیم کرده و در این استقلال که در عصر زندگی هنری او برای زنی فرهیخته به دشواری به دست می‌امد بس موفق بوده است.
به هر حال امروز این اندیشمند توانا در سن 82 سالگی بی‌نیاز از حرفها و حدیث‌هاست. او در ادبیات ایران ثبت و به عنوان یک چهره ماندگار در تاریخ ادبیات و هنر ایران جاودان گردیده است.