رژیم صهیونیستی چهار تحول مهم سیاسی

سعدالله زارعی
وضعیت فعلی حاکم بر دولت و مجلس رژیم صهیونیستی و به طور کلی حکومت غیر قانونی آن بیانگر وجود یک بحران در درون این رژیم است. بعضی از تحلیلگران سیاسی استعفای اریل شارون از نخست‌وزیری و ریاست بر حزب دیرپای لیکود را ناشی از دگرگونی جمعیتی معرفی کرده و گفته‌اند: شرایط کنونی نتیجه تغییر در ساختار اجتماعی است که از اوایل دهه 1370 عده‌ای با رویکردهای افراطی مذهبی به این سرزمین مهاجرت کرده و بر جمعیت قبلی غلبه کرده‌اند. ولی این توجیه قابل قبول نیست چرا که در این مقطع موج مهاجرت فروکش کرده و از قضا موج فرار از سرزمین‌های اشغالی فلسطین شدت گرفته است.
اسرائیلی‌ها در تصویری که از حادثه ارائه می‌دهند وجه اصلی ماجرا را پنهان می‌دارند و به پر و بال دادن مسایلی می‌پردازند که خود معلول حوادث دیگر هستند. روزی که شارون ـ که نامدارترین عنصر صهیونیست در قتل و بی‌رحمی بود ـ در سال 1379 روی کار آمد وعده داد که 45 روزه اوضاع سرزمین‌های اشغالی را آرام می‌کند و از این رو به شدت عمل بیشتر ـ به نسبت دوره ایهود باراک ـ روی آورد ولی این 45 روز پنجسال به درازا کشید و اوضاع با همان شتاب روز آغاز به کار شارون در ساختمان نخست‌وزیری ادامه دارد. چندی پیش شارون ناتوانی خود در مهار انتفاضه را با این جملات به تصویر کشید: «امیدوارم شبی بخوابم صبح که بیدار می‌شوم غزه زیر آب رفته باشد.»
عقب نشینی یکی ـ دو ماه قبل اسرائیل از غزه مهمترین عقب‌نشینی این رژیم و در عین حال از یک نظر اولین عقب‌نشینی این رژیم محسوب می‌شد. پیش از این شاهد عقب‌نشینی نظامیان صهیونیست از جنوب لبنان بودیم ولی این در منظر تحلیلگران به «عقب‌نشینی نظامی» و تخلیه خاکی بود که خود صهیونیست‌ها هم آن را بخشی از لبنان یا سوریه می‌دانستند. وقتی اسرائیلی‌ها از نوار غزه عقب نشستند، آنان علاوه بر جنبه نظامی، به یک «عقبگرد عقیدتی» هم تن می‌دادند.
صهیونیست‌ها خالی کردن بخش‌های اشغالی در محدوده فلسطین را یک خیانت عقیدتی و غیر قابل قبول ارزیابی می‌کردند. وقتی نظامیان به این موضوع تن دادند و اکثریت مجلس 120 نفره صهیونیست‌ها آن را تایید کرد، نشان می‌داد «جامعه صهیونیستی» به این «خیانت»! تن داده است.
کنار گذاشتن همزمان شارون از حزب لیکود و شیمون پرز از حزب کارگر و نیز انحلال همزمان دولت و مجلس رژیم صهیونیستی نشان‌دهنده عمق بحران داخلی در دستگاه صهیونیستی است که تحولی بنیادین را در پی خواهد داشت. از همین رو، سخنگوی حزب کارگر می‌گوید مناسبات سنتی حاکم بر اسرائیل به طور کلی دگرگون می‌شود.
قطعاً بحران ناشی از مقاومت مردم فلسطین با یک تغییر سیاسی در احزاب و حکومت صهیونیست‌ها به پایان نمی‌رسد. شکاف کنونی که معمولاً به آن وجهه‌ای مذهبی می‌دهند چون ناشی از ناکارآمدی و بن‌بست در محیط داخلی و منطقه‌ای رژیم صهیونیستی است تازه سرباز کرده است.
به نظر می‌رسد بحران جاری در ابعاد سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی با شدت تمام ادامه می‌یابد وقتی چهره‌های کهنه‌کاری مثل شارون و پرز با توفان ناشی از انتقاضه جوانان صحنه را ترک می‌گویند، نیروهای جدید ناچارند به بسیاری از تحولاتی تن دهند که از نظر سردمداران صهیونیسم «خیانت» بوده است. آنچه امروز شاهد آن هستیم بخشی از ثمره جنبش مردمی مظلوم است که برای رسیدن به حقوق خود، خون دادند و از خطر استقبال کردند.