گام به گام عقب‌نشینی تا تعلیق (بخش دوم)

محمدمهدی تهرانی
اگرچه طی این سال ها با تمام دشواری ها و با مقاومت احمدی‌نژاد، ایران هسته ای شد، اما باید مشخص شود که چه کسانی بودند که از فایده نداشتن انرژی هسته ای سخن می گفتند؟ چه کسانی در داخل فشار می آوردند؟ چه کسانی از ضرورت عتبه بوسی امریکا می گفتند؟ چه کسانی در برای پذیرفتن پروتکل الحاقی و تعلیق فعالیت های هسته ای ایران سر از پا نمی شناختند؟ چه کسانی نامه سرگشاده امضا کردند که ایران نیازی به غنی سازی اورانیوم ندارد؟ چه کسانی طرح 3 فوریتی برای تعلیق دادند؟ افرادی که دکتر احمدی‌نژاد در همایش حامیان دانشجویش تأکید کرد فشار آن‌ها برای عقب‌نشینی از فشار استکبار بیش‌تر بود.
توافق ننگین سعدآباد در حالی رقم خورد که پیش‌تر نمایندگان اصلاح طلب مجلس ششم در نامه ای خطاب به مقام معظم رهبری از نوشیدن جام زهر سخن به میان آورده بودند. در این نامه شرایط کشور کاملاً سیاه جلوه داده شده بود و راه برون رفت از این وضعیت نیز عتبه بوسی ایالات متحده آمریکا دانسته شده بود.
در نامه سرگشاده 127 نماینده مجلس ششم آمده بود: «تنها با تسامح می توان وضعیت ایران را در زمان اشغال در جنگ جهانی دوم و یا پیش از پذیرش قطعنامه 598 با وضع کنونی قابل مقایسه دانست که در اولی با قطع هرگونه امید در داخل، عامل خارجی سرنوشت کشور را رقم زد و در برهه دوم اراده و تدبیر و دوراندیشی حضرت امام خمینی(ره) و اتکای به مردم کشور را نجات داد. اما شاید دوره کنونی از این لحاظ بی مانند باشد که شکاف های سیاسی و اجتماعی با تهدید خارجی و برنامه آشکار دولت ایالات متحده آمریکا (به عنوان قدرتی که در برابر خود مانعی نمی بیند) برای تغییر نقشه ژئوپولتیک منطقه همزمان شده و نظام ناچار به کنش و واکنش در برابر این برنامه است.»
از وضعیت اسفبار کشور می گفتند و می بافتند. حال آنکه فراموش کرده بودند که سال هاست بخش عظیمی از مسئولیت ها و کرسی ها را خود و هم کیشانشان در اختیار داشتند. اگر وضعیت در سال 82 آنگونه بود که می گفتند، مسئول ایجاد آن چه کسی بود؟ مسبب نارضایتی و ناامیدی مردم و... به فرض صحت مدعا، چه کسی بود؟
در این نامه آمده بود: «اگر جام زهری باید نوشید قبل از آنکه میان نظام و مهمتر از آن، استقلال و تمامیت ارضی کشور در مخاطره قرار گیرد، باید نوشیده شود و بی تردید این برخورد خردمندانه و متواضعانه از سوی ملت با همان پاداشی مواجه می شود که امام عزیز راحل روبرو شد.»
در واقع زمینه عقب نشینی کامل از حقوق ملت ایران در مجلس و دولت به طور کامل مهیا شده بود. شیرزاد نماینده اصلاح طلب مجلس ششم رسماً از تریبون مجلس اعلام کرد ایران 19 سال به دنیا دروغ گفته است. البته مدعیان دفاع از حقوق ملت به همین میزان هم بسنده نکردند و طرح 3 فوریتی برای تعلیق فعالیت های هسته ای دادند.
بعدها با روی کار آمدن مجلس اصولگرای هفتم روند وادادگی متوقف شد. مقام معظم رهبری مصوبه مجلس هفتم را درخصوص لزوم توقف تعلیق داوطلبانه فعالیت های هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران در صورت گزارش و یا ارجاع پرونده به شورای امنیت یکی از بهترین مصوبه‌های مجلس در طول برپایی نظام جمهوری اسلامی دانستند.(18) ایشان به گذشته اشاره کردند و گفتند: «یک کسانى در یک مجلس دیگرى پیدا شدند، تصمیم گرفتند بر طبق خواسته‏ى مخالفین که می گفتند بساط انرژى هسته‏اى را جمع کنید، در کشور قانون بگذرانند که دولت را الزام کنند که دنبال انرژى هسته‏اى نرود! این هم بود در یکى از مجالس ما. این چیزى نیست که ملت ایران آن را بخواهند. اما در همین مجلس هم -همین مجلسى که الآن بر سر کار هست (مجلس هفتم)- قانون گذراندند و دولت را موظف کردند که بایستى انرژى هسته‏اى را دنبال کند و موانع سر راه را برطرف کند.(19)
اگرچه توافق نامه سعدآباد در ظاهر تعلیق داوطلبانه و موقت فعالیت های هسته ای را مورد توجه قرار می داد، اما مرور زمان نشان داد این تنها نقطه شروع روند عقب نشینی گام به گام از حقوق ایران خواهد بود. سفیر آلمان در تهران پرده از هدف نهایی کشورهای مذکور از توافقنامه سعدآباد برداشت و در یک برنامه تلویزیونی اعلام کرد: «من نمی خواهم شمار را فریب بدهم! ما خواستار تعلیق همیشگی فعالیت های هسته ای ایران هستیم!»
مشکل اصلاح طلبان اما تنها بر سر راهبردها و تاکتیک های رسیدن به انرژی هسته ای نبود، بلکه بخشی از بدنه اصلاحات همصدا با دشمنان بیرون از مرزها بحث صرفه اقتصادی نداشتن انرژی هسته ای را پیش کشیدند و از انرژی هسته ای با عنوان زهرمار هسته ای یاد کردند! همان کسانی که امروز مدعی هستند.
مقام معظم رهبری در سال 83 با اشاره به نقشه دشمن فرمودند: «...با زبان دیگری این‏طور وانمود می‏کنند که فایده‏ای ندارد و دنبال دانش هسته‏ای نگردید؛ کوچک‏ابدالها و غلامان حلقه به گوششان هم در داخل همین کارها را دارند دنبال می‏کنند و این مطالب را می‏نویسند. این قلم‏به‏مزدها، که متأسفانه در کشور ما همیشه بوده‏اند، می‏گردند تا قلم و نوشته و دست و هنر خودشان را دقیقاً در خدمت همان موضوعی قرار دهند که دشمن این ملت دنبال آن است. این متملق‏های حقیر و پست و البته پُرمدعا، با زبانهای مختلف می‏گویند دنبال دانش هسته‏ای نگردید و اگر آن را می‏خواهید، باید بروید عتبه‏ی امریکا را ببوسید، تا بتوانید به آن برسید. آنها می‏گویند، اینها هم همان را بازتاب می‏دهند و تکرار می‏کنند. »(20)
در واقع چه در بازه زمانی فعالیت دولت اصلاحات و چه بعد از آن کسانی که اصولاً اعتقادی به برخورداری از انرژی هسته ای نداشتند، به نفع دشمنان وارد عرصه شدند و این حدیثی است پرغصه. هشدارهای جدی رهبر انقلاب نسبت به نقش آفرینی این گروه از همان سال 83 آغاز شد. ایشان خطاب به این عده این چنین هشدار دادند: «یاوه‏گوها و یاوه‏ بافها بی خود سعی نکنند این‏طور بپراکنند که چه لزومی دارد این کار و چرا دنبالش می‏کنند؛ نه، این نیاز ملت ایران است. امروز کشورهای پیشرفته‏ی دنیا بیشترین یا سهم مهمی از انرژی برق خودشان را از نیروگاههای هسته‏یی تولید می‏کنند، نه از نفت که هم سرمایه‏ی دودزاست، و هم تمام شدنی و هم قابل تبدیلِ به چیزهای بسیار ارزشمندتر از سوخت.»(21)
شیرزاد نماینده مجلس ششم بعدها در باب هزینه و فایده انرژی ای هسته ای گفت: «زمان آن فرا رسیده که در رابطه با موضوع فناوری هسته ای یک محاسبه دقیق و بیطرفانه صورت گیرد که تاکنون چه به دست آورده ایم و چه از دست داده ایم و صرفنظر از این که چه تحمیلی از خارج بر ما وارد می شود، ارزیابی دقیقی از این مسأله داشته باشیم.»
وی همچنین تصریح کرد: «ممکن است تا سالهای سال شعار "انرژی هسته ای حق مسلم ماست " را تکرار کنند به این امید که اتفاق ویژه ای با دستیابی به انرژی هسته ای برای ایران بیافتد؛ در حالی که من فکر می کنم از این چاه آبی برای ملت ایران در نمی آید.»(22)
در حالی که شدیدترین فشارها از خارج از کشور وارد می شد، برخی در داخل پیگیری حقوق هسته ای ایران را جاه طلبانه خواندند! شیرزاد که عنوان زهرمار هسته ای(23) را برای انرژی هسته ای برگزیده بود، در این خصوص گفت:«برنامه آقای احمدی نژاد برنامه ای بی ثمر و جاه طلبانه است. سطح تولید اورانیوم در کشور ما پایین است. بعد از اینکه ایران در انزوا قرار بگیرد کی به ما اورانیوم خواهد فروخت؟ حاکمان ما نه تنها داعیه این را دارند که نظریات خود را در مورد مذهب به دیگران دیکته کنند، بلکه در مورد مسائل علمی نیز چنین ادعایی دارند. واقعاً امری عجیب است.»(24) مصاحبه او با روزنامه ریپوبلیکا با این تیتر منتشر شد:«نیروگاه ها مفید نیستند رژیم تشنه قدرت است!»
روندی که برخی اصلاح طلبان طی آن سال ها دنبال کردند هیچ شکی باقی نمی گذارد که برخی از بدنه اصلاحات خواسته یا ناخواسته در حکم مزدوران غرب وارد پیکار شدند؛ کسانی که به نظر باید دیر یا زود محاکمه شوند. حقایق آن سال ها نیز باید برای مردم بازگو شود.
مقام معظم رهبری در یزد از برخی ناگفته ها سخن به میان آوردند. ایشان فرمودند: «در داخل کشور خودمان جنجال راه انداختند که آقا انرژى هسته‏اى هزینه‏ى بدون سود است؛ چرا دارید این کار را می‌کنید؟ حالا تبلیغات جهانى که این مسئله را کاملاً دنبال می‌کرد و هنوز هم می‌کند؛ اما در داخل کشور خودمان از اولى که این مسئله‏ى هسته‏اى مطرح شد، از 5، 6 سال قبل از این تا حالا مرتباً این مطلب را گفته‏اند و تکرار کرده‏اند. حتى عده‏اى نامه نوشتند و گفتند آقا ما فیزیکدانیم. اینکه می‌گویند ما توانسته‏ایم دستگاه‏هاى سانتریفیوژ را راه بیندازیم، اصلاً واقعیت ندارد! به قدرى قرص این را گفتند که ما مجبور شدیم افرادى را بفرستیم و بگوییم بروند بازرسى کنند، درست ببینند؛ نکند که همینى که اینها میگویند، باشد. این، مال 5، 6 سال قبل است. رفتند، آمدند گفتند نه آقا! کار، بسیار خوب، صحیح، علمى و محکم دارد انجام میگیرد. اول گفتند نمی‌شود، نمی‌توانیم؛ بعد که دیدند توانستیم، گفتند آقا این هزینه‏اى است که سود ندارد، فایده‏اى ندارد.»(25)
این در حالی بود که پیشتر اصلاح طلبان در مجلس ششم با دیده تردید به موفقیت های هسته ای ایران می نگریستند و حتی بعدها هم با تمسخر در مورد دستیابی به این انرژی سخن می گفتند. نماینده اصلاح طلبان در مجلس ششم: «مثل این که وقتی کار از کار گذشت، بابت دستیابی به "ارزش‌های هسته ای" که هنوز روشن نیست چگونه قرار است شکم مردم را سیر کند, باید "نان و پنیر خودمان را بخوریم" و سلسله ای از شعارهای مرگ بر این کشور و آن کشور سر دهیم!»(26)
سؤال اینجاست کسانی که این چنین از حقوق ملت کوتاه آمدند و عقب نشینی کردند، امروز چگونه می توانند سر خود را بالا بگیرند؟ روند عقب نشینی ها در همین جا متوقف نشد. این روند ادامه پیدا کرد و در بروکسل و پاریس نیز رسوایی برای اصلاحات برجای گذاشت. امتیازدهی های مکرر و ذلیلانه دولت اصلاحات در حالی بود که رسما هم در سعدآباد و هم در بروکسل ایران پذیرفته بود در بحث هسته ای قصور داشته است. یا به عبارت بهتر به دنیا دروغ گفته است! اینکه چگونه می توان از این روند حقیرانه دفاع کرد، سوالی است که باید داعیان جبهه اصلاحات پاسخگوی آن باشند.