سازمانها در هزاره سوم (بخش پنجم)

به گزارش خبرگزاری مهر، فشار فراینده بر منابع جهانی و استمرار بی ثباتی در سراسر عالم نیاز به سازمانهای بین المللی را مورد تاکید قرار می دهد، اما اینکه آنها منابع لازم برای عملکرد موثر را پیدا کنند امر دیگری است.
طی دهه های اخیر جهان شاهد تغییر و تحولات اساسی و بنیادین در همه عرصه ها بوده است و سازمانهای بین المللی به عنوان عناصر فعال و پویا در این روند در پیدایش و پیشرفت برخی از این تغییرات حاصله نقش داشته اند و مهمتر آنکه خود نیز تحت تاثیر تحولات جهانی، متحول و دگرگون شده اند.
به علاوه نظرات مطروحه و یا ارائه شده در این زمینه نیز تغییر یافته است حتی آنانی که خود در ایجاد سازمانهایی چون سازمان ملل متحد نقش پیشرو و اساسی داشته اند امروز سازوکارهای آن را به مبارزه می طلبند و معتقدند این سازمان متعلق به نیمه قرن بیستم و ناشی از شرایط پایان جنگ دوم جهانی است و مربوط به دوره زمانی است که آمریکا به عنوان قدرت نوظهور ناگزیر بود در شکل دهی یک نظام نوین، بازیگران طراز اول را در اصلی ترین رکن این سازمان از رای مساوی برخوردار کند، ولی امروز که داعیه رهبری جهان را در یک نظام تک قطبی دارد، دیگران را به عنوان قدرت همطراز و همسطح برنمی تابد، بنا براین بازیگران اصلی و موثر بین المللی کمتر مایلند در جهتی مشترک و از طریق کارگزاری های بین المللی در مسیر حل و فصل مشکلات گام بردارند.
درعین حال درآینده که طرز حکومت جهانی اهمیت پیدا می کند، احتمال دارد که ترکیبی قوی از نهادهای فعال در مدیریت امور انسانی در ماورای مرزها به وجود آید، دولت دارای حاکمیت از میان نخواهد رفت، اما نقش آن به طور محسوس و چشمگیری تعدیل خواهد یافت. به نحوی که این بازیگر اصلی و دارای قدرت انحصاری در نظام بین المللی پیشین ناگزیر خواهد بود که به طور فزاینده ای با سازمانهای بین المللی اعم از دولتی و غیر دولتی و دیگر بازیگران فراملی مشارکت نماید.