استراتژی ناکام

آمریکا در سند 2006 چهار راهکار برای مبارزه با تروریسم جهانی تجویز می‌کند:
الف: جلوگیری از هر اقدام تروریستی و پیشدستی برای خنثی‌سازی عملیات تروریستی و ایزوله کردن گروه‌های تروریستی در سراسر جهان ب ـ منع گسترش سلاح‌های کشتار جمعی در کشورهای سرکش و عصیانگر زیرا ممکن است این سلاحها به دست گروه‌های تروریستی بیفتد ج: محروم کردن گروه‌های تروریستی از هرگونه کمک مالی و لجستیکی و پناهگاه د: گسترش همکاری با کشورهای دیگر برای مقابله با منازعات منطقه‌ای و محلی، زیرا این درگیری و تنشها زمینه مساعدی برای حضور گروه‌های تروریستی فراهم می‌سازد.
آمریکا در این سند نام جمهوری اسلامی ایران و سوریه را به عنوان حامیان تروریسم جهان نام برده و آنها را دشمن آزادی، عدالت و صلح معرفی کرده است(!)
آمریکا در این سند همچنین نمونه‌هایی از این منازعه‌ها و تنشها ذکر نموده و سه راهکار برای مقابله با این تنش‌ها تجویز کرده است که عبارتند از:
الف ـ منع بروز تنش و حل مشکلات آن.
آمریکا ریشه تنشهای محلی و منطقه‌ای را در علل زیر می‌داند: ضعف حکومتها و نظامهای سیاسی / تهاجم و خصومت خارجی / ادعاهای سرزمینی / شورش و تمردهای داخلی / رقابت‌ها و تنش‌های قبیله‌ای / خصومت‌های قومیتی و مذهبی / نبود نظام دمکراسی
در این راهکار آمریکا بر تشریک مساعی پسندیده و دادن کمکهای خارجی تاکید دارد. البته شدت و ضعف این تشریک مساعی منوط به درجه وابستگی دولت‌هاست.
ب ـ دخالت‌ در منازعه
ج: ایجاد ثبات و بازسازی پس از تنشها و منازعات
براساس سند امنیت ملی سال 2006 آمریکا خود را ملزم به حمایت از تلاشهای اصلاح‌طلبان منطقه خاورمیانه بزرگ نموده و واشنگتن خواهان یک خاورمیانه که صلح و امنیت در آن مستقر و در بازار جهانی مشارکت داشته باشد و محیطی امن برای همزیستی فلسطین و اسرائیل به عنوان دو کشور دمکراتیک باشد. آمریکا از تلاشهای اصلاح‌طلبانه در کشورهای متحدین سنتی خود یعنی مصر و عربستان سعودی حمایت می‌کند و از ملت عراق برای نیل به یک دولت دمکرات و آزاد حمایت خواهد کرد. نکته محوری این بند ایجاد محیطی امن برای ادامه جنایات رژیم صهیونیستی است.
آمریکا در این سند اعتراف می‌کند که انتخابات برای استقرار نظام دمکراتیک کافی نیست و به انتخابات اخیر فلسطین اشاره می‌کند و آن را «نتایج غیرمقبولی» می‌داند.
در سیاست راهبردی آمریکا ناتو جایگاه ممتازی دارد و این پیمان نظامی رکن اساسی در سیاست خارجی واشنگتن می‌باشد. توسعه پیمان و اصلاح ساختاری آن و تقویت ساز و کارهای عملیاتی آن از دیدگاه آمریکا تضمین کننده قابلیت‌ها و توانمندیهای این پیمان در انجام ماموریت‌های جهانی است.
ناکامی آمریکا در عراق را می‌توان دستاورد سند اول دانست که قطعا با توجه به آگاهی و تنفر مردم منطقه از سیاست‌های آمریکا سند دوم نیز نمی‌تواند به اهداف مورد نظر آمریکا دست یابد.