وتو، قانون جنگل

مومنی
باز هم در کنار واژه هائی چون فلسطین , غزه , بمباران , ویرانگی , خون و شهادت که این روزها به کرات از رسانه ها به گوش می رسد و به چشم می آید کلمه ننگین و کثیف « وتو » را دیدیم و شنیدیم ; کلمه ای که نه تنها یک انسان مسلمان بلکه هر انسان آزاده و آزاد اندیش و عدالت جوئی را می آزارد و بلافاصله ظلم ها , تعدیات , تجاوزات و همه صفات غیر انسانی دولتهای چپاولگر و گستاخ و آنها که بوئی از انسانیت استشمام نکرده اند را به اذهان تداعی می کند.
این بار نیز همچون دفعات قبل همین اتفاق تکرار شد. پس از آنهمه تخریب و کشتار در فلسطین و بازداشتهای غیرقانونی دولتمردان فلسطین توسط صهیونیستها , قطعنامه ای که جهت خروج سربازان اسرائیلی از غزه و توقف توسط کشورهای اسلامی آماده و بوسیله قطر به شورای امنیت ارائه شده بود , توسط آمریکا وتو شد. وتوی این قطعنامه آنهم توسط ابر جنایتکاری چون آمریکا یعنی پایمال کردن خون حدود یکصد شهید تجاوزات اخیر اسرائیل و چراغ سبز نشان دادن به متجاوز و تداوم وحشی گری در غزه .
با توجه به عملکرد منفی شورای به اصطلاح امنیت , وتو یعنی بی احترامی به ملت ها و دولت های آزاداندیش و مستقل ; وتو یعنی تائید ظالمانه و شرم آور بودن مناسبات جهانی و با کمال تاسف وتو یعنی تایید قانون جنگل آنهم در قرن حقوق بشر.
اگر رسالت و تکلیف اصلی شورای امنیت سازمان ملل تامین صلح و امنیت بین المللی است , پس این چه تامین امنیتی است که عده ای حیوان صفت با بدترین سلاحها و به بهانه های واهی به جان عده ای زن و بچه بی گناه می افتند و آنانرا به خاک و خون می افکنند و آن شورا به جای برخورد با متجاوز , مهر تائیدی بر عملکرد آن می زند
این چه شورای امنیتی است که هر چه قطعنامه به ضرر کشورهای مسلمان ارائه می شود , به تصویب می رسد ولی قطعنامه هائی که علیه اسرائیل ویا کشورهای هم فکر اسرائیل پیشنهاد می گردد , توسط یکی از 5 عضو دائم بخصوص آمریکائیان وتو می شود ! آنچه مشخص و روشن است و حداقل در دو دهه گذشته بارها مشاهده شده , گواه بر این واقعیت است که متاسفانه شورای امنیت بازیچه ای در دست اعضا دائم آن و بویژه آمریکاست و تاسف بارتر اینکه این شورا عملا تبدیل به ابزاری برای دستیابی آمریکا به اهداف خود در سراسر جهان شده است .
با توجه به واقعیت تلخ مذکور آیا وقت آن نرسیده کشورهای اسلامی با کنار گذاشتن برخی اختلافات و کج سلیقگی وبا تکیه بر ارائه و نیروی ملت های خود برای تامین صلح و امنیت خود فکری بکنند
به تحقیق با در نظر گرفتن توانائیهای بالقوه بالائی که در کشورهای اسلامی و ملل مسلمان وجود دارد , دستیابی به صلح و امنیتی در این کشورها و به وسیله این کشورها دور از ذهن نیست زیرا به اندازه کافی مشروعیت شورای به اصطلاح امنیت فعلی زیر سئوال رفته است . به امید آن روز.