در «پاراچنار» پاکستان چه بر سر شیعیان می‌آید؟!

سهیل کریمی، کارگردان مستند "زخم پیوار" که به تازگی از سفر به منطقه شیعه نشین پاراچنار در پاکستان بازگشته است در گفتگویی تفصیلی با سایت مشرق به شرح شرایط جانخراش شیعیان پاراچنار و جنگ نابرابر آنان با طالبان پرداخت.
وی به نقل ناگفته‌هایی از سفر اخیر خود به منطقه تحت محاصره شیعیان در پاکستان موسوم به پاراچنار پرداخت و ضمن بیان نحوه گذشتن خود از حلقه محاصره پاراچنار و رسیدن به این شهر شیعه نشین، با تشریح حقایقی درباره این منطقه گفت: در ایالت "سرحد" پاکستان نوعی تقسیم بندی سیاسی وجود دارد که به آن "ایجنسی" گفته می‌شود و این ایالت چندین ایجنسی دارد. شهر "پاراچنار" در حقیقت مرکز یکی از ایجنسی‌های ایالت "سرحد" به نام "کوروم ایجنسی" می‌باشد. این ایجنسی در مرز با افغانستان است و در حدود یک میلیون نفر جمعیت دارد که 60 درصد آن را شیعیان تشکیل می‌دهند که در پاراچنار و اطراف آن متمرکز هستند. پاراچنار از سال 2007 در محاصره طالبان و هم پیمانان بومی آن قرار دارد و مردم آن در فشار و تنگنای عجیبی قرار دارند.
این مستندساز که برای ساخت مستندی با نام "زخم پامیر" به پاراچنار سفر کرده بود، درباره مصائب شیعیان این منطقه گفت: تصور شرایطی که این مردم در آن زندگی می‌کنند برای ما ایرانی‌ها و حتی دیگر مسلمانان جهان بسیار دشوار و حتی به زعم بنده غیر ممکن است. مثلا شما می‌توانید فکرش را بکنید که وقتی صبح برای رفتن به دنبال رزق و روزی زن و بچه تان از خانه بیرون می‌روید، جلوی در خانه تان پایتان روی مین برود؟ این اتفاق طی سه سال گذشته در شهر پاراچنار بسیار طبیعی بوده است.
طالبان جلوی در خانه مردم مین می‌گذارد و تا به حال با همین روش کلی هم تلفات ایجاد کرده. انشاءالله در مستند "زخم پیوار" خواهید دید که در پاراچنار، در وسط زندگی مردم، منطقه‌ای وجود دارد که زیر آتش تک تیراندازان طالبان است و مردم برای عبور از آن جا باید دولا شوند و با سرعت بدوند و تا به حال هفت نفر هم در آن جا به تیر تک تیراندازان شهید شده‌اند. من هنگام عبور از این دالان مرگ به یاد وقایع جنگ‌های داخلی لبنان و محاصره سارایوو افتادم که تک تیراندازان دشمن مردم را در وسط شهر شکار می‌کردند.
وی افزود: طالبان در سه سال گذشته ده روستای تابعه پاراچنار را با خاک یکسان کرده و اهالی آن را شهید و آواره کرده‌اند. این مردم مظلوم در این سه سال گذشته 1300 شهید و پنج هزار مجروح داده‌اند. در پاراچنار هر کجا که سر بچرخانی جانبازان جنگی را می‌بینی که اغلب یا روی مین رفته‌اند یا در گلوله باران شهر توسط طالبان مجروح شده‌اند. علاوه بر این‌ها بیش از 1500 زن و بچه به علت شرایط محاصره و عدم امکان انتقال به بیمارستان و نرسیدن خدمات حیاتی اولیه جان خودشان را از دست داده‌اند.
سهیل کریمی با اشاره به بایکوت خبری وقایع پاراچنار در رسانه‌های منطقه و حتی ایران ادامه داد:دولت پاکستان که کمترین سرویسی به این مردم نمی‌دهد و آشکارا نیز با جریان محاصره هماهنگی دارد. هیچ کس در پاراچنار باور نمی‌کرد که ما از ایران آمده و زنده به آن جا رسیده باشیم.همه می‌گفتند سالم گذشتن شما از حلقه محاصره یک معجزه بوده. حقیقتا هم همینطور بود.
ما با یک فروند هواپیمای دو موتوره خصوصی و به طور معجزه آسایی وارد حلقه محاصره شدیم. وقتی داخل هواپیما عطسه می‌کردیم واقعا وضعیتی پیش می‌آمد که فکر می‌کردیم الان است که هواپیما سقوط کند. حالا ببینید مردمی که راه زمینی شان کاملا مسدود است و راه هوایی شان هم این مدلی ست چه می‌کشند. این بندگان خدا هم با طالبان می‌جنگند، هم از شر ارتش پاکستان در امان نیستند. هلی کوپتر‌های ارتش پاکستان هر وقت که متوجه خطوط دفاعی رزمندگان پاراچنار شده، با آتشباران آنان، حسابی از خجالتشان درآمده آمده است.
وی افزود:سرویس امنیتی پاکستان از اصلی‌ترین عوامل تشدید محاصره است و تا می‌تواند اجازه تحرکات دفاعی مردم پاراچنار را می‌گیرد. اسمش این است که این‌ها مردم پاکستان هستند اما دولت از دادن برق درست و حسابی هم به این‌ها عاجز است، امنیت و خدمات اجتماعی که هیچ. تازه این مظلومان بی‌پناه باید مواظب باشند که به دست ارتش شهید نشوند. اسلحه و مهمات درست و حسابی هم که ندارند. هرچه در دستشان است در جنگ با طالبان غنیمت گرفته‌اند. می‌بینید که چه شرایط عجیبی در آن جا حاکم است! گرچه در پاکستان اساسا شیر تو شیر منحصربفردی وجود دارد اما آن چه در پاراچنار می‌گذرد واقعا مو را بر تن انسان راست می‌کند.
کریمی اظهار داشت:ما در پاراچنار مسئولیت حفظ جانمان با خودمان بود.البته در حقیقت آن جا جان هر کس پای خودش است اما میزبانان ما با تمام توان از ما حفاظت می‌کردند، با این وجود شرایط به گونه‌ای بود که ما را هم به سلاح انفرادی مسلح کردند و هر کدام از ما در تمام مدت با یک قبضه کلاشینکوف تردد می‌کردیم تا اگر اتفاقی افتاد و بر و بچه‌های پاراچناری از میان رفتند، بتوانیم تا یک حدی از خودمان دفاع کنیم.
مستند ساز و مسئول کانون مستند سازان جهادی در بخش دیگری از این گفتگو گفت:جمهوری اسلامی بخواهد یا نخواهد در برابر سرنوشت تمام مسلمانان جهان مسئول است، خاصه این مردم مظلوم که بیخ گوش خودمان هستند و عاشقانه ایران را دوست دارند. آقایان مسئول و متولیان امور چه جوابی در پیشگاه خدا دارند برای تنها رها کردن این بی‌پناهان که چشم امیدشان تنها و تنها به ما است؟ ما حتی اخبار کشت و کشتارهای پاراچنار را درست منعکس نمی‌کنیم و برای این کارها دلایلی هم اقامه می‌کنیم که از اساس دروغ است.
کریمی افزود: هر جا می‌روی و می‌گویی چنین جایی هم وجود دارد می‌گویند جنگ قبیله‌ای است، اختلاف آب و زمین است و... به هیچ وجه این طور نیست. این مردم دارند چوب دلبستگی شان به انقلاب اسلامی و نظام اسلامی را می‌خورند.
گوشه گوشه شهر پاراچنار پر است از تصاویر امام و آقا و احمدی نژاد. اسم "رهبر معظم" که می‌آید این مردم چنان منقلب می‌شوند که قابل وصف نیست. در مراسم مذهبی و مجالسشان برای نظام و رهبری جمهوری اسلامی دعا می‌کنند و برای شهید مطهری و شهید بهشتی فاتحه می‌فرستند، این‌ها در حالی است که اساسا امکان هیچ ارتباطی با ایران ندارند.
به گفته کریمی بیش از بیست سال پای هیچ ایرانی مسئول و غیر مسئولی به پاراچنار نرسیده. آخرین هیات ایرانی که به پاراچنار رفته، شهید آوینی و همراهانش هستند که سال 68 به آن جا رفتند و هنوز هم بعضی از مسن‌تر هاثی پاراچنار از آن‌ها به خوبی و نیکی یاد می‌کنند. تنهایی پاراچنار سند شرمندگی ما است.