نظامیگری اسرائیل در خاورمیانه

در میان کشورهای خاورمیانه، اسرائیل رتبه نخست را در طراحی و تولید تسلیحات کشتار جمعی داشته و تنها رژیمی است که بودجه نظامی آن، به انضمام کمکهایی که از آمریکا دریافت می‌کند، تقریبا معادل یک سوم بودجه کل کشور است. البته حمایت‌های آمریکا در جهت گسترش تسلیحات نظامی اسرائیل نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. جدول زیر نشان‌دهنده میزان حمایت‌های این کشور از صنایع نظامی اسرائیل در مقایسه با کمک‌های آمریکا به اسرائیل در زمینه‌ مسائل اقتصادی ـ تجاری است که نشان‌دهنده صعود نرخ کمک‌های مالی برای تقویت امور نظامی اسرائیل و کاهش کمکهای تجاری ـ اقتصادی آمریکا به این دولت است.
تاریخچه تولیدات نظامی اسرائیل
حرکت اسرائیل به سوی تولید تجهیزات دفاعی و تهاجمی را می‌توان در 6 دوره زمانی زیر طبقه‌بندی کرد:
1. دهه 50: در این دهه، رژیم صهیونیستی درصدد گسترش صنایع نظامی ـ تسلیحاتی خود برآمد و با بعضی کشورها نظیر فرانسه وارد مذاکره شد. اسرائیل در سال 1953 به تاسیس موسسه صنعت هواپیماسازی اسرائیل پرداخت و تولید موشکهای شاویت را آغاز کرد. در سال 1954 نیز به گسترش امور تسلیحاتی خود در زمینه موشک‌های هدایت‌شونده پرداخت و مذاکراتش با دولت فرانسه نیز برای همکاری در تولید تسلیحات نظامی به ثمر نشست. سال 1958، موسسه تحقیقات نظامی و گسترش تسلیحات اسرائیل (رافائل)، موشکی موسوم به «لوز» (Luz) را آزمایش کرد که این موشک، قابلیت پرتاب زمینی (زمین به زمین)، زمین به هوا و دریا به دریا را داشت و برد زمینی این موشک حدود 27 کیلومتر بود.
2. دهه 60: در این دهه، اولین سری موشکهای جریکویک که اسرائیل با همکاری فرانسه تولید کرده بود، آزمایش شد. این موشک تا سال 1968، بار آزمایش و ایرادهای آن تا حدود زیادی برطرف شد. سال 1967، رژیم صهیونیستی به تولید هواپیماهای جنگی روی آورد و سفارش ساخت هواپیمای جنگی با نام آریه (Arie)، به موسسه "IAI" داده شد. هواپیمای مذکور در سال 1974 به طور کامل به مرحله بهره‌برداری رسید.
پس از جنگ 1967، لزوم ساخت یکسری تانک نفربر برای جنگهای زمینی احساس شد. این تانک نفربر در جنگ یوم کیپور در سال 1973 مورد استفاده قرار گرفت.
3. دهه 70: اسرائیل اوایل دهه 70 به تولید تانکهای M51 پرداخت که این نوع تانک از روی یک مدل آمریکایی موسوم به 13ـ AMX طراحی شده و سرعت جایگزین تانکهای HVMS شد. در این دهه، ساخت تانکهای M60 و M61 آغاز شد. سال 1971، تولید موشکهای جریکویک اسرائیل به 6 فروند در ماه افزایش یافت. پس از جنگ یوم‌کیپور در سال 1973 نیز اسرائیل به سوی ارتقای هواپیمای جنگی گام برداشت.
4. دهه 80: در دهه 80 رژیم صهیونیستی عمده فعالیت‌های خود را بر ارتقای موشک «جریکو ـ2» متمرکز کرد و به طراحی و ساخت موشکهای هوا به زمین «پیتون» (Python) پرداخت که در جنگ 1982 لبنان از آن استفاده کرد. در این دهه، اسرائیل مدلهای پیشرفته‌تر «پیتون» اعم از پیتون 3 و 4 را نیز تولید کرد.
5. دهه 90: عمده‌ترین تسلیحات تولیدی اسرائیل در دهه 90، موشکهای کم‌برد زمین به زمین، موسوم به «اسپیک ـ ار» (Spike-er) بود. از دیگر تحولات این دوره، ارتقای ساختمان تانک M6I و تبدیل آن به تانکی موسوم به «گرادلار» (Gradlar) بود. از این تانک، در مواقع لزوم، می‌توان به عنوان سکوی پرتاب موشکهای لار (Lar) و گراد (GRAD) استفاده کرد.
6. سال 2000 به بعد: از آغاز قرن 21، اسرائیل برای پیشرفته کردن تسلیحات نظامی خود دور جدیدی را آغاز کرد که از آن جمله می‌توان به تلاش برای تقویت موشک جریکو ـ 2 و ساخت جریکو ـ 3 و نیز ساخت تانک مونستر (Monster) اشاره کرد. رژیم صهیونیستی به بهانه مقابله با موشک شهاب 3، ساخت موشکهای جریکو را آغاز کرد. موشک جریکو ـ 3، آخرین موشک از این خانواده است که حدود 4 هزار کیلومتر برد داشته و در حال حاضر در مرحله تولید است.
مطالعه تطبیقی صنایع نظامی اسرائیل و دیگر کشورهای خاورمیانه
اسرائیل در میان کشورهای منطقه، ظاهراً رتبه سوم و در برخی مواقع رتبه دوم واردات تسلیحات را از آن خود کرده است که با توجه به آن کمکهای آمریکا و حجم سنگین تولید تسلیحات داخل اراضی اشغالی، داشته‌های تسلیحاتی این رژیم، بیش از چیزی است که در آمار اخیر آمده است.
براساس آمار سال 1999 ـ 1998 بسیاری از ابزارهای مدرن جنگی، منحصرا در اختیار رژیم صهیونیستی بوده و دیگر کشورها از داشتن آنها محرومند که از آن جمله می‌توان به جنگنده‌های ‌2000 ـ F4، F15A/B، F16C/D اشاره کرد. در برخی موارد، داشته‌های نظامی رژیم صهیونیستی از مجموع داشته‌های تمام کشورهای عربی بیشتر است. به عنوان مثال 75 فروند جنگنده F16A/B در اختیار اسرائیل و تنها 25 فروند از آن در اختیار تمام کشورهای عربی است.
آخرین آمار بیانگر آن است که 42 فروند از بالگردهای پیشرفته شکاری از نوع AH-64A در اختیار اسرائیل قرار داشته؛ در حالی که تنها 36 فروند از بالگردهای مذکور در اختیار همه کشورهای عربی و خاورمیانه است.
در میان کشورهای آسیایی و اتحادیه عرب، تنها 6 کشور از فناوری و تولید موشک بالستیک برخوردارند که وضعیت آنها، (به استثنای ایران) به شرح زیر عبارت است:
براساس اظهارات منابع غربی در سال 2005، اسرائیل در تولید موشک بالستیک، رتبه چهارم را پس از کشورهای روسیه، آمریکا و چین در اختیار دارد که البته کره شمالی هم در همین جایگاه (چهارم) قرار دارد.
درباره تسلیحات هسته‌ای و شیمیایی نیز اسرائیل، در خاورمیانه، در رتبه نخست قرار دارد. بنابر اظهارات منابع مذکور، پس از رژیم صهیونیستی که به صورت قطعی دارای تسلیحات کشتار جمعی شیمیایی و هسته‌ای است، نمی‌توان در آسیا کشوری را یافت که به طور یقین دارای چنین فناوری‌هایی باشد.
جمع‌بندی:
با مشاهده مطالب مذکور بسادگی می‌توان به ماهیت میلیتاریستی حاکم بر رژیم صهیونیستی پی برد. رژیمی که از نظر وسعت، رتبه آخر را در خاورمیانه دارد، اما به لحاظ نظامی (اعم از تولید، صادرات و واردات و داشته‌های تسلیحاتی در رتبه‌های نخست قرار داشته و گاهی ذخیره تسلیحاتی آن از مجموعه‌ ذخایر دیگر کشورهای منطقه خاورمیانه هم بیشتر است.
این رژیم سابقه تدارک چند جنگ خونین را نیز در کارنامه نظامی خود دارد که همواره از آنها با افتخار یاد می‌کند و جالب این که با چنین اقدامات غیرانسانی، خود را دموکراتیک‌ترین رژیم در خاورمیانه دانسته و معتقد است قوانین حقوق بشر را به صورت کامل اجرا می‌کند.