قرارداد 1971 ایران و شارجه

دکتر ولایتی وزیر خارجه پیشین ایران در مذاکراتی که با وزیر امور خارجه مراکش در سال 1994 در تهران داشت صراحتاً بر این مساله تاکید کرد که ابهامات موجود در روابط ایران و امارت براساس موافقت‌نامه سال 1971 حل‌شدنی است. در این ملاقات هم‌چنین عبداللطیف فیلالی وزیر خارجه مراکش اعلام کرد: مسایل بین ایران و امارات مشکل مهمی نیست و با توجه به مناسبات تهران با کشورهای حوزه خلیج فارس حل‌شدنی است.
در ارتباط با توافق ایران و امارات، روزنامه الخلیج چاپ شارجه در سال 1992 متن قراردادی را منتشر کرد که به ادعای این روزنامه در سال 1971 بین ایران و امیر شارجه به امضا رسیده بود. این قرارداد درباره چگونگی اداره جزیره ابوموسی میان دو کشور می‌باشد که در مذاکره دکتر ولایتی با وزیر خارجه وقت مراکش نیز مورد تائید قرار گرفته بود.
در این توافق‌نامه، اشاره‌ای به وضعیت دو جزیره تنب بزرگ و تنب کوچک نشده و فقط چگونگی اداره ابوموسی مورد تأکید قرار گرفته است.
خبرگزاری فرانسه از ابوظبی در این باره نوشت؛ این قرارداد با ضمانت انگلیس میان دو کشور منعقد شده و تاکنون محرمانه باقی مانده بود.
در مقدمه این قرارداد تأکید شده است نه ایران و نه شارجه از ادعای خود به ابوموسی چشم‌پوشی نمی‌کنند. این قرارداد که مدت آن مشخص نشده دارای 7 ماده زیر است.
1ـ نیروهای ایرانی طبق نقشه پیوست در ابوموسی پیاده خواهند شد و بخشی از آن را اشغال خواهند کرد.
2ـ ایران در منطقه اشغالی از هر امتیازی برخوردار خواهد بود و پرچم ایران در این منطقه به اهتزاز در خواهد آمد.
3ـ امیرنشین شارجه در مابقی جزیره امتیاز خواهد داشت و پرچمش بطور دائم بر فراز پاسگاه پلیس افراشته خواهد بود. هم چنانکه پرچم ایران بر فراز پاسگاه نظامی ایران خواهد بود.
4ـ ایران و امیرنشین شارجه در مورد تعیین محدوده آب‌های مرزی به میزان 12 مایل دریایی با یکدیگر توافق دارند.
5ـ شرکت "بوتس گس اند اوایل" طبق قراردادهای قبلی از منابع نفتی ابوموسی در قعر دریا و آب‌های مرزی بهره‌برداری خواهد کرد و ایران باید این قرارداد را تصویب کند. این شرکت نیمی از درآمد را به ایران و نیمی دیگر را به شارجه پرداخت خواهد کرد.
6ـ شهروندان ایرانی و شارجه از حق ماهیگیری برابر در آب‌های مرزی ابوموسی برخوردار خواهند بود.
7ـ یک قرارداد مالی میان ایران و شارجه منعقد خواهد شد.
امارات متحده عربی از به هم پیوستن 7 امیرنشین ابوظبی، ام‌القوین، دوبی، راس‌الخمیه، شارجه، عجمان و فجیره که سال‌ها تحت سلطه انگلستان قرار داشتند در سال 1971 بوجود آمد و قرار شد تعهدات این امیرنشین‌ها با کشورهای دیگر به قوت خود باقی باشند. به همین دلیل امارات موظف به رعایت این توافق‌نامه می‌باشد.
امیرنشین شارجه که قرارداد مزبور را با ایران امضاء کرده 2800 کیلومتر مربع مساحت دارد و توسط خانواده القاسمی اداره شده و آمریکا و انگلیس دارای پایگا‌ههایی در آن بودند. مرکز این امیرنشین شهر شارجه است.