موقعیت سیاسی و جغرافیایی امارات

امارات متحده عربی از 7 امیرنشین ابوظبی، ام‌القوین، دوبی، راس‌الخیمه، شارجه، عجمان و فجیره تشکیل شده و 83600 کیلومترمربع مساحت دارد. این کشور که دارای اختلافات ارضی با عربستان و عمان می‌باشد در همسایگی، عمان، قطر و عربستان قرار دارد.
جمعیت آن بیش از یک میلیون نفر است که 90 درصد در شهرها ساکن می‌باشند. 72 درصد جمعیت آن عرب و 26 درصد ایرانی، هندی و پاکستانی هستند. پایتخت آن ابوظبی می‌باشد.
حکومت آن پادشاهی بوده و پادشاه آن شیخ زاید بن سلطان آل نهیان می‌باشد ولی یک شورای 7 نفره که شامل امیران ایالات می‌باشد، بر حکومت نظارت می‌کند. قوه مقننه آن از یک مجلس ملی تشکیل شده که دارای 40 عضو است.
قانون اساسی امارات در سال 1971 تدوین و در سال 1976 اصلاحاتی در آن صورت گرفت. طبق قانون اساسی، این کشور از 7 ایالت یا امارت تشکیل شده که به صورت فدرال اداره می‌شوند.
در همین راستا در سال 1969 شورای‌عالی اتحادیه امارات عربی با شرکت 7 شیخ‌نشین فعلی همراه با بحریم و قطر تشکیل شد. ولی با اعتراض و مخالفت ایران مواجه گردید. زیرا ایران بحرین را بخشی از اراضی خود می‌دانست.
قطر و بحرین بحداً از این اتحادیه خارج شدند و در نهایت امارات متحده عربی در سال 1971 با اتحاد 7 امیرنشین شکل گرفته و انگلیس ظاهراً از آنها خارج شد. در سال 1975 امارات به اوپک پیوست. این کشور عضو سازمان ملل، شورای همکاری خلیج فارس، اتحادیه عرب، سازمان کنفرانس اسلامی، جنبش عدم تعهد و آیکائو می‌باشد.
این سرزمین‌ها در سال 1820 تحت‌الحمایه انگلستان درآمدند. در سال 1958 با کشف نفت در ابوظبی بر اهمیت آن افزوده شد. در سال 1966 شیخ زاید امیر ابوظبی شد که تاکنون در این مسئولیت باقی مانده است. انگلیسی‌ها زمانی که درصدد خروج از خلیج فارس برآمدند تلاش کردند شیخ‌نشین‌ها این منطقه را متحد کرده و یک فدراسیون به وجود بیاورند.