بزرگ‌ترین اشتباه تاریخ آمریکا

اولین پرینگل
ترجمه محمود بلنداختر
وقت آن رسیده است که نیروهایمان را از جنگی که هیچ وقت نباید اتفاق می‌افتاد، خارج سازیم. در واقع همان طور که توجیه واقعی برای فرستادن مردان و زنان جوان ما به عراق و کشته شدن آن‌ها در عراق وجود نداشته، اکنون نیز هیچ توجیهی برای ماندن آن‌ها در عراق وجود ندارد. در 5 اکتبر 2005 ویلیام ادوم سرهنگ بازنشسته و رییس پیشین آژانس امنیت ملی در گفت‌وگو با آسوشیتدپرس گفت: بر این باورم که تهاجم به عراق بزرگ‌ترین اشتباه استراتژیک در تاریخ ایالات متحده بوده است. من کاملا با اظهارات ایشان موافقم.
باید گفت آنچه باعث وقوع جنگ عراق شد، پاره‌ای از اسناد و مدارک خود ساخته و جعلی بود که متاسفانه بعضا از سوی عالی‌ترین مقامات کشور ما تهیه و تنظیم شده بود. اقدامات نمادین دولت تحت رهبری بوش در خطرناک جلوه دادن عراق و اسناد و مدارک مربوط به وجود سلاح های کشتار جمعی در این کشور، زمینه را برای آغاز جنگ فراهم نمود و همین اقدام محبوبیت بوش را به پایین ترین حد خود در 6 سال گذشته رسانیده و برخی او را بدترین رییس جمهور آمریکا در طول تاریخ نام نهاده‌اند.
دولت بوش، ما را به سوی جنگی سوق داد که حتی کوچک ترین تهدیدی از ناحیه آن متوجه ما نبود. نزدیک به 2500 سرباز آمریکایی و حدود 100 هزار شهروند عراقی تاکنون در این نبرد کشته شده اند. باید گفت که هنوز کسانی هستند که تاکید می کنند سناریو را باید تکمیل کرد و از عراق خارج شد، اما تکمیل سناریو با چه هزینه ای؟ به اعتقاد من، ماندن در عراق و ادامه روند موجود، بدترین گزینه ممکن است، هرچند طراحان جنگ که زیر نظر رامسفلد کار می کنند باوری به این نظر ندارند. عراق در حال حاضر به مامنی برای تروریست ها تبدیل شده است.
نزدیک به یک سال پیش دیک چنی (معاون بوش) در مصاحبه با سی ان ان بدون توجه به واقعیت ها از پایان دادن قریب الوقوع به حملات شورشیان در عراق خبر داد. اکنون معاون بوش از سوی منتقدان وی برچسب دروغ گویی گرفته است و انتقادات از رامسفلد نیز به دلیل مدیریت غلط جنگ در حال افزایش است. در واقع آنچه این وضعیت را بغرنج می نماید، این است که برخی از افراد غیر مسوول با سوء استفاده از موقعیت خود به صحبت کردن از امری می پردازند که همگان در صحت آن تردید دارند.
سیاست بازی مقامات سوای این که باعث از دست رفتن جان شمار زیادی از آمریکایی ها شده است، میلیون ها آمریکایی دیگر را نیز به خرج انداخته و میلیاردها دلار خسارت به بار آورده است. بوش به این گفته عادت کرده است که ما تا زمان پیروزی عراق را ترک نخواهیم کرد، اما پیروزی بر چه چیزی و چه کسی؟
وی در 6 اکتبر 2005 در سخنرانی خود در مجمع ملی برای دموکراسی گفت: ما هرگز تا زمانی که به پیروزی کامل نرسیم، از آن جا (عراق) باز نخواهیم گشت و بر چیزی کم تر از پیروزی کامل نیز بسنده نخواهیم کرد. چگونه ما می توانیم تصور کنیم که پیروزی در عراق «کامل» شده است در حالی که معنی پیروزی را نمی دانیم. به نظر من اکنون زمان برای پایان این ماجرا فرارسیده است. بوش باید یک بار برای همیشه به مردم بگوید که در مورد عراق چه طرحی دارد.