شکست زود هنگام

در آستانه ورود به مباحث مربوط به انتخابات هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی قرار داریم و مجلس هفتم در حالی به پایان کار خود نزدیک می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود که برخی عناصر افراطی و پرهیاهو، با رفتار و گفتار خود که بعضا دور از شان نمایندگی مجلس است، این باور را در اذهان عمومی‌ ایجاد می‌کنند که آنها هیچ آغازی بر پایان را انتظار نمی‌کشند.

  بهره‌گیری از الفاظ زشت و توهین‌آمیز علیه رئیس جمهور پرتلاش، دلسوز و محبوب مردم، آن هم از سوی برخی در قامت نمایندگی مجلس، پیامی جز پذیرش شکستی زود هنگام در انتخابات پیش رو را به مخاطبانش منتقل نمی‌کند.

فراخوانی رئیس جمهور به صحن علنی مجلس با هدف تنویر افکار عمومی و پاسخگویی به برخی از سوالات و ابهامات، حق قانونی نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی است که در یک فرآیند مشخص و قانونمند پی گرفته می‌شود اما این امر هیچ سنخیتی با جنجال سیاسی و تبلیغاتی نماینده‌ای که بسیاری از همکارانش از او، رفتار و گفتارش تبری جسته‌اند، ندارد.

مجلس برآمده از آرا و اراده‌های مردم، یک رکن رکین و تعیین‌کننده در فرایند تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های مربوط به مدیریت کشور محسوب می‌شود. این مثل معروف که رعایت حرمت امامزاده، بیش از هر کس بر عهده متولد آن است، مستند خوبی برای طرح انتظار از نمایندگان معزز مجلس شورای اسلامی و بویژه هیات رئیسه محترم آن جهت اصلاح اقدامات افراطیونی است که تصمیم گرفته‌اند تااز آخرین فرصت‌های حضور در صندلی‌های پرارج و اهمیت مجلس، به عنوان دستمایه‌ای برای نیل به اغراض سیاسی خود سوء‌استفاده کنند. اعتبار، عزت، مقام و منزلت مجلس شورای اسلامی، ثمره مجاهدت، مقاومت و درایت نمایندگان برگزیده مردم در هفت دوره کامل و خون دل خوردن‌های بسیار و شهادت مظلومانه ده‌ها تن از آنان به دست منافقین ودشمنان قسم خورده ملت ایران است. مجلس هفتم برای حفظ این جایگاه رفیع، به هیچ کس، فرصت آسیب‌زنی نخواهد داد.

در پایان جا دارد به این بخش از سخنان حکیمانه مقام معظم رهبری در اول فروردین ماه سال جاری در حرم رضوی توجه شود که فرمودند:«این جهت‌گیری‌های دینی و این ارزش گرایی انقلابی و اسلامی خیلی ارزش دارد. سخت کوشی، تلاش فراوان، ارتباط با مردم، سفرهای استانی، جهت‌گیری عدالت‌وزی مردمی؛ این‌ها خیلی قیمت دارد و من قدر این کارها را می‌دانم.

من به خاطر این چیزها از دولت حمایت می‌کنم. البته این حمایت، حمایت بی‌حساب و کتاب نیست؛ توقعاتی هم در مقابلش از دولت دارم. اولین توقع من این است که به مسئولین دولتی می‌گویم خسته نشوند، اعتماد به خدا را از دست ندهند، به«خدا اعتماد کنند و به این مردم اعتماد کنند، زی مردمی خودشان را حفظ کنند، در دام تجمل ‌گرایی‌هایی که افرادی می‌افتند، نیفتند، مراقب و مواظب باشند، در مخاصمات جناحی وارد نشوند، وقتشان را با دعواهای سیاسی تلف نکنند، با همه وجود و با همه توان برای این مردم کار کنند، آنچه را که با مردم در میان می‌گذارند، به تحقق برسانند و دنبال کنند.»