برو کار می‌کن، مگو چیست کار

حسین مرعشی*

سخنان صریح آقای حداد عادل رئیس محترم مجلس شورای اسلامی در همایش فرهنگ کار، هر چند با جهت گیری‌های مجلس هفتم سازگار نبود لکن ارزشمند و قابل توجه بود. مساله کار و تلاش سرمایه واقعی هر کشوری است. در جهان امروز این واقعیت بیش از هر زمان دیگری به اثبات رسیده که نیروی انسانی و توانایی‌های آن، بیش از سایر عوامل از جمله منابع طبیعی در توسعه یافتگی کشورها نقش ایفا می‌کند. نگاهی به وضع اقتصادی و میزان تولید ثروت در کشوری توسعه یافته چون ژاپن یا کشوری در حال توسعه چون کره جنوبی و مقایسه این دو کشور باکشور خودمان یا عربستان سعودی این واقعیت را به نمایش می‌گذارد که کار کردن بیش از داشتن ذخایر نفت و گاز و سایر معادن در تولید ثروت موثر است.

ژاپن به عنوان یک کشور کوچک از نظر مساحت و فقیر از لحاظ منابع طبیعی امروز یکی از هفت قدرت صنعتی دنیاست. ژاپن با وارد کردن سنگ آهن و نیز انرژی، از صادرکنندگان مهم فولاد و فراتر از آن از صاحبان تکنولوژی تولید فولاد و صادرکننده این تکنولوژی‌هاست و کره جنوبی نیز چنین وضعیتی دارد.

من دو سال قبل به مناسبتی از شرکت پوسکو در کره جنوبی بازدید داشتم، این شرکت سالانه 32 میلیون تن فولاد تولید می‌کرد، یکی از مراکز تولید این شرکت را که هیات ما بازدید کرد واحدی بود که 16 میلیون تن فولاد تولید می‌کرد، زمین این طرح با خشک کردن دریا حاصل شده بود، سنگ آهن آن از هند وارد می‌شد و ذغال سنگ مورد نیاز از استرالیا. تصور بفرمایید در کشوری که نه سنگ آهن دارد و نه ذغال سنگ و نه حتی به اندازه کافی زمین، در یک مجتمع به اندازه یک و نیم برابر ایران فولاد تولید می‌شود.

آن هم کشوری که روزی که همزمان در تهران و سئول یک خیابان به نام دوشهر نامگذاری می‌شد، ما یک خیابان فرعی را به نام سئول گذاشتیم و در سئول یک خیابان مرکزی شهر را به نام تهران، آن روز آرزوی کره‌ای‌ها این بود که روزی سئول مثل تهران بشود. آنها کار کردند و ما به اتکای ثروت بادآورده نفت پز دادیم.

هنوز ما خود را کشور ثروتمندی می‌دانیم و با یک تصمیم عوامفریبانه مجلس هفتم به عنوان تثبیت قیمت‌ها بیش از 15 میلیارد دلار از منابع خود را ظرف 3 سال دود هوا می‌کنیم و نخست‌وزیران ژاپن هر گاه در تلویزیون ظاهر می‌شوند خطاب به ملت خود می‌گویند ما کشور فقیری هستیم و باید خیلی کار کنیم تا بتوانیم زندگی کنیم. نگاهی به فیلم‌های ژاپنی و سریال‌های وطنی در تلویزیون تفاوت‌های فرهنگی حاکم بر دو کشور را به خوبی نشان می‌دهد.

در فیلم‌های ژاپنی همواره افراد در حال تلاش و کار هستند و در سریال‌های ایرانی، همه در حال استراحت و شوخی و کلاهبرداری و... جناب حداد عادل آیا شما می‌دانید با تصمیمات غلط مجلس هفتم مختصر فرهنگ کار و تلاش در کشور هم در پای رقابت‌های سیاسی در حال از بین رفتن است.

من چند روز قبل با جمعی دلسوز از اعضای شوراهای روستایی یکی از مناطق کشور صحبت می‌کردم، آنان می‌گفتند امسال، سال بخور و بخواب است. گفتم چطور؟

توضیح دادند که به افراد روستایی بن‌هایی داده می‌شود که در هر شش ماه به هر نفر روستایی که بگوید بیکارم 8 کیلو قند و شکر، 8 کیلو روغن و 16 کیلو برنج مجانی می‌دهند که با احتساب حداقل 5 نفر اعضای یک خانواده روستایی یک وانت کالای رایگان واگذار می‌شود. دیگر چه دلیلی دارد کسی در آن شرایط سخت تولید کند؟

قطعا" به محض تولید این بن‌ها قطع می‌شود.  جناب حداد عادل آیا خدا را خوش می‌آید منابع کشور را اینگونه هزینه کنیم؟ بهتر نبود این منابع را صرف خرید کالاهای تولیدی همین روستاییان می‌کردیم. آنچه مسلم است ما برای ساختن ایران باید به این روش‌های غلط خاتمه دهیم.

تا زمانی که فقر عده‌ای از مردم به عنوان یک ابزار سیاسی مورد استفاده این و آن قرار می‌گیرد و مسوولان کشور به جای بیان واقعیت‌ها به شعارهای توخالی بسنده می‌کنند وافرادی که زحمت می‌کشند و با صرفه‌جویی در زندگی خود و پس‌انداز راه صحیح را می‌پیمایند مورد بی‌مهری قرار می‌گیرند و افراد کم‌کار و تنبل که از قافله زندگی درست، عقب می‌مانند، مورد تشویق قرار می‌گیرند و تا زمانی که دولت از کارگران سختکوش کشورمالیات می‌گیرد و به کسانی که به جای کار، سوال می‌کنند پول توزیع می‌کند، نمی‌ـوان به آبادی و رفاه در ایران امیدی داشت.