قصاب صبرا و شتیلا باز میگردد
آریل شارون ژنرال خونآشام رژیم صهیونیستی و طراح اصلی قتلعام تکاندهنده فلسطینان در دو اردوگاه صبرا و شتیلا، به وزارت مسکن دولت «بنیامین نتانیاهو» منصوب شده است. این انتصاب از نظر همه کسانی که «شارون» را میشناسند، آغاز دور تازهای از آوارگی، قلع و قمع و بیخانمانی فلسطینیان در اراضی اشغالی است.
شارون در سال 1307 در «کفر معلان» که در آنزمان تحت تسلط انگلیسیها قرار داشت بدنیا آمد و در سن 14 سالگی به دستههای ارتش مخفی جامعه صهیونیستهای مقیم فلسطین پیوست و به اذیت و آزار مسلمانان فلسطین پرداخت. وی در جنگهای اشغالگرانه و تجاوزکارانه گروههای صهیونیستی در 1327 که به پیدایش رژیم اشغالگر قدس انجامید شرکت فعال داشت و در یکی از این رشته جنگها مجروح شد.
شارون در دهه 1330 «واحد 101» را بنیانگزاری کرد که کار این واحد عمدتاً انجام حملات تجاوزکارانه علیه مسلمانان در خارج از فلسطین اشغالی بود. در زمانی که «شارون» در راس این دسته فاشیستی قرار داشت، صهیونیستهای تحت فرماندهی او به دهکده کیسیه در اردن حمله برده و تعداد زیادی از روستائیان مسلمان بیگناه را به قتل رساندند. شارون در سال 1335 در نبردهای سینا شرکت جست و در جنگ شش روزه اسرائیل علیه مسلمانان در سال 1346 فرماندهی یک لشگر زرهی را در جبهه مصر برعهده داشت. پس از رهبری حملات تجاوزکارانه علیه فلسطینیهای ساکن نوار غزه، ژنرال آریل شارون در سال 1351 برای ایجاد یک شهرک صهیونیستی در شمال شرق صحرای سینا که از سال 1346 به اشغال صهیونیستها درآمده بود به غصب اراضی اعراب بادیهنشین این ناحیه و اخراج وحشیانه 6000 تن از آنان مباردت ورزید و منازل مسکونی آنها را با خاک یکسان کرد.
شارون در سال 1352 در جنگ رمضان (موسم به نبرد اکتبر 1973) که سرانجام به شکستن خط دفاعی مستحکم و نفوذناپذیر «بارلو» و پیروزی کوتاه مدت مردم مصر انجامید شرکت کرد و با عبور از کانال سوئز و محاصره یک واحد مصری در میان صهیونیستها برای خود وجهه بیشتری بدست آورد.
شارون که در سال 1359 وزیر دفاع رژیم تلآویو شد یکی از هواداران سرسخت ایجاد شهرکهای صهیونیستی در اراضی اشغالی و از مخالفین آشکار فلسطینیها و اعراب و فرد هماهنگکننده تجاوز سال 1361 رژیم اشغالگر قدس به لبنان و کشتارهای بیرحمانه آن در بیروت محسوب میشود. او همین سال طراح اصلی کشتار هزاران فلسطینی در اردوگاههای صبرا و شتیلا بود.
آریل شارون در سال 1357 در پی استعفای «عزر وایزمن» وزیر جنگ پیشین رژیم اشغالگر قدس به این مقام رسید و پس از آن نیز پستهای وزارت کشاورزی، اقتصاد و تجارت و مسکن را در دولت حزب لیکود برعهده گرفت.
فعالیت وی در دولت صهیونیستی در سال 1371 با شکست حزب لیکود در انتخابات و پیروزی اسحاق رابین، متوقف شد اما شارون همچنان بعنوان ایدئولوگ و طراح سیاست توسعه اراضی اسرائیل از طریق گسترش شهرکهای یهودینشین باقی ماند و تجارب خود را در این زمینه به دولت رابین، ارائه میکرد.
دکترین شارون
شارون معتقد است که در داخل اسرائیل دو گروه بیشتر وجود ندارد. یکی طرفداران اسرائیل که باید همه جانبه در خدمت نظام صهیونیستی باشند. دسته دوم هر کسی غیر از دسته اول است که بعقیده شارون باید کشته شوند. وی این نظریه را بعنوان دیدگاه و دکترین خویش بدفعات در دوران وزارت خود در پارلمان اسرائیل بر زبان آورد. او در این اظهارات خطمشی واقعی اسرائیل را عریان کرد و حتی در یکی از ابراز نظرات تاکید نمود که «در بیان حقیقت نباید اسیر ملاحظات باشیم.» او گفت «هر کس ما را میخواهد باید بداند که این هویت ماست.»
شارون در اکثر سالهای دهه 1360 در کابینه اسرائیل حضور داشت و به حسب ظاهر وزیر مسکن اسرائیل بود. او در این سمت سیاست توسعه شهرکهای یهودینشین بعنوان اهرم سیاستهای نژادپرستانه و توسعهطلبانه صهیونیستها را ادامه داد.
شارون در کابینه اسرائیل بیشترین نقش را در بوجود آوردن زمینههای روانی و سیاسی برای مهاجرت سیلآسای یهودیان شوروی به فلسطین اشغالی ایفا کرده است. او در مقام وزارت مسکن تاکنون صدها خانه و آبادی اعراب بومی فلسطین را در کرانه باختری رود اردن و نوار غزه و حتی در استان گالیل در شمال اشغالی و در مجاورت مرزهای این کشور با لبنان به بهانههای مختلف تخریب کرده و سکنه آن را آواره ساخته است. هدف از این اقدامات ایجاد شهرکهای یهودینشین بر ویرانههای خانههای متعلق به مردم مظلوم و ستمکشیده فلسطین بوده است. شهرکهائی که از یکسو حائل امنی میان اسرائیل و مناطق «خطرزا» هستند و دیوار دفاعی صهیونیستها را تشکیل میدهند و از سوی دیگر وسیلهای برای برهم زدن توازن جمعیت اسرائیل به سود یهودیان و به زیان فلسطینیان بومی این سرزمین محسوب میشوند.
شارون بانی ساخت و توسعه شهرکهای یهودینشین در منطقه جولان و عامل اصلی حفظ و انضمام این منطقه به قلمرو رژیم صهیونیستی در سال 1361 محسوب میشود. او حتی خطدهنده به «نتانیاهو» نخستوزیر جدید رژیم صهیونیستی در حفظ مناطق اشغالی و ضرورت گسترش شهرکهای یهودینشین در این مناطق میباشد.
«شارون» و حامیانش معتقدند که اسرائیل هرگز نمیتواند در امنیت باشد و جستجوی صلح برای حامیان این تفکر بدین معناست که باید همواره سلاحها را آماده شلیک نگه داشت تا طرف مقابل اسلحههای خود را بر زمین بگذارد.
بسیاری از سیاستمداران اسرائیلی، شارون را صاحب قدرت پنهان میدانند و معتقدند دست وی را میتوان در پس تمام سیاستهای مهم و تعیینکننده دولت اسرائیل مشاهده کرد. اسحاق رابین نخستوزیر معدوم رژیم صهیونیستی، در سالهای دهه 1360 زمانی که حزب لیکود قدرت را در دست داشت، دولت اسرائیل را دولت «شارون» مینامید او میگفت تنها اسم ظاهری دولت، «دولت شامیر» میباشد ولی شارون تصمیمات اصلی دولت را عهدهدار است، آینده را او تعیین میکند و اگر مایل باشد، میتواند دولت را متزلزل کند.
«عزر وایزمن» وزیر جنگ سابق اسرائیل و رئیسجمهوری فعلی سرائیل که از حامیان اقدامات تروریستی و کشتارهای دستهجمعی «شارون» است، درباره او میگوید: «آریل شارون» احتمالاً بزرگترین فرمانده نظامی معاصر است، وی عامل اصلی اقدامات ارتش اسرائیل است.
«شارون» برای مقابله با قیام مردم مسلمان فلسطین در اراضی اشغالی، کشتار جمعی مردم فلسطین را تجویز میکند. او در سال 64 تصریح کرد بزرگترین مشکل نیروهای اسرائیل در مناطق اشغالی منزوی کردن عناصر شورشی نیست، بلکه مشکل، کودکان فلسطینی هستند که سربازان اسرائیلی را سنگباران میکنند.
او اضافه میکند که راهحل فقط کشتار است «شارون» که اشغال نیل تا فرات را در اندیشه دارد میگوید: «الحاق ساحل غربی رود اردن و نوار غزه به اسرائیل برای حفظ حاکمیت و تمامیت ارضی اسرائیل ضروری است.» وی میگوید:«اگر واقعبینانه، بیندیشیم، سالهای سال طول خواهد کشید تا یهودیان شمشیرهای خود را به دیوار آویزان کنند. راه میان بر برای ملت یهود وجود ندارد.»
نظرات بینندگان
پربیننده ترین
ارسال خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه سایت ایمیل خود را وارد نمایید.
