معاهده شینگن و تجدیدنظر فرانسه

به نوشته روزنامه انفومتن فرانسه برای بار دیگر مانع اجرای موافقتنامه‌های شینگن در خصوص عبور آزاد اشخاص از مرزهای داخلی کشورهای اروپایی شده است.
این روزنامه می‌نویسد در مورد نشست اخیر دولت‌های اروپایی در بروکسل در مورد موضع اخیر فرانسه فقط می‌توان گفت این تصمیم پاریس با استقبال زیادی مواجه نشد.
انفومتن در ادامه به نقل از (جان واندلانوت) وزیر کشور بلژیک می‌نویسد: «ما این تصمیم را حق فرانسه می‌دانیم.»
این روزنامه می‌افزاید: با این وجود بعضی کشورها از جمله هلند و آلمان تصمیم فرانسه مبنی بر تمدید دوره اجرای موقت قرارداد شینگن را مورد تصویب قرار ندادند.
روزنامه فیگارو نیز روز جمعه با تائید ضمنی موضع دولت ژوپه درباره اجرای این پیمان می‌نویسد: تصمیم ناگهانی اعطا اجازه تردد به شهروندان کشورهای عضو اتحادیه اروپا کار ساده‌‌ای نیست .
این روزنامه می‌افراید: رسیدن به این مرحله یک همکاری نزدیک بین کشورهای اروپایی و همچنین کنترل دقیق مرزهای کشورهای عضو بر روی خارجیان را ایجاب می‌کند تا امنیت دیگر اعضای پیمان (شینگن) تامین شود.
به نوشته فیگارو دوره موقت اجرای موافقتنامه‌های شینگن عملا نشان داد که این کنترل دقیق خصوصاً در هلند و در فرودگاه آمستردام اجرا نمی‌‌‌‌‌‌‌شود.
روزنامه لیبراسیون نیز می‌نویسد: ژاک شیراک به هنگام مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری و حتی اخیراً در اجلاس سران در کان تهدید کرده بود در صورتی که هلند در مبارزه با قاچاق مواد مخدر همکاری بیشتری از خود نشان ندهد موافقتنامه‌های (شینگن) را مجدد مورد مذاکره قرار خواهد داد.
آلن ژوپه نخست‌وزیر فرانسه هفته گذشته در پی اتمام دوره آزمایشی سه ماهه این موافقتنامه در مصاحبه با کانال سه تلویزیون فرانسه گفت «این طرح کارایی لازم را نداشت و فرانسه خواستار تمدید دو دوره سه ماهه برای اجرای کامل این پیمان است».
به نوشته لیبراسیون سخنان نخست‌وزیر فرانسه باعث تنش در بین 7 کشور عضو پیمان شده است.
آنفومتن در همین ارتباط اضافه می‌کند موضع کشورهای دیگر عضو پیمان فرانسه را مجبور به استفاده از شرط «امنیت ملی» جهت تمدید دوره موقت اجرای قرارداد کرده است.
روزنامه لاتریبون نیز با اشاره به تصمیم اخیر فرانسه می‌نویسد: میشل بارنیه «وزیر امور اروپایی فرانسه این موضوع کشورش را» به معنی تردید در پیمان شینگن تلقی نمی‌کند.
لاتریبون به نقل از «بارنیه» می‌افزاید: فرانسه برخلاف آنچه که قبل از گردهمایی بروکسل گفته یا نوشته شده، به این پیمان وفادار است.
نگرانی آلمان
یک هفته‌نامه انگلیسی می‌نویسد «به اعتقاد تحلیل‌گران سیاسی آلمان از این مسأله وحشت دارد که فرانسه نیز در مورد سیاست‌های اروپایی خود به بازی مشابه انگلیس دست بزند.»
هفته‌نامه ابزرور طی مقاله‌ای در مورد آینده اتحادیه اروپا و محتاط بودن فرانسویان در گسترش دادن این اتحادیه نوشت: آلمان‌ها متحیرند که چقدر سریع نظرات انگلیس در مورد اولویت داشتن مصوبات و نظرات دولت‌های ملی بر تصمیم‌های تشکیلات سیاسی اروپایی در فرانسه طرفدار پیدا کرده است.
یک روزنامه‌نگار آلمانی در این زمینه هشدار می‌دهد‌‌‌‌‌، اگر فرانسه انسجام اتحادیه اروپا را بشکند، آلمان مجبور خواهد بود سیاست‌های اروپایی خود را با تأکید بیشتری بر منافع ملی تدوین کند.»
به نوشته ابزرور اگرچه هلموت کهل صدراعظم آلمان فاصله خود را از ایده‌های رادیکال در مورد اتحادیه اروپایی حفظ کرده است ولی از نوع محتاطانه‌تر این سیاست‌ها که مسلماً شامل سیاست مشترک خارجی و امنیتی از طریق نظر اکثریت اعضای اتحادیه تدوین شده باشد حمایت می‌کند.
نویسنده ابزرور عقیده دارد این حق مسلم آلمان است که از دیگر کشورهای عضو اتحادیه اروپایی انتظار گذشت و کوتاه آمدن داشته باشد.
این کشور آماده است در راه گسترش اتحادیه اروپایی، با ایجاد واحد مشترک پول، از بزرگترین افتخار و دستاورد خود پس از جنگ جهانی دوم یعنی «مارک» چشم‌پوشی نماید و لذا خواستار گذشت دیگر شرکای اروپایی خود حداقل در ابعاد کوچکتری می‌باشد.
علاوه بر این آلمان می‌تواند برای به کرسی نشاندن نظرات خود در چهارچوب اتحادیه اروپایی فشار وارد کند.
دولت بن، بیش از هر عضو دیگر اتحادیه اروپایی به بودجه این اتحادیه کمک می‌کند، 30 درصد کل بودجه اتحادیه، ولی کمتر از اعضای دیگر عایدی دارد.
ابزرور می‌افزاید «در کنفرانس سران اتحادیه اروپایی در فرانسه، آلمان در مقابل مخالفت انگلیس با فعال شدن کامل «سازمان پلیس اروپایی» «یورویل» کوتاه آمد، اگرچه شاید بیشتر از دیگر کشورهای عضو به دلیل هم‌مرزی با جمهوری‌های شوروی سابق، از جرایم سازمان‌یافته در بخش‌های شرقی کشور رنج می‌برد.»
به اعتقاد هلموت اشمیت، صدراعظم پیشین آلمان، آنچه اروپا را به سمت تشکیل اتحادیه اروپایی سوق می‌دهد وحشت است. وحشت فرانسه از آلمان و وحشت آلمان از خود.
وی می‌گوید «زمانی که شیراک رنگ‌های ملی فرانسه را نمایش می‌دهد، این مسأله آلمان‌ها را نگران می‌کند. نگرانی آنها تنها از فر‌انسویان نیست بلکه آلما‌ن‌ها از خود نیز نگران هستند.»
جنگنده‌های اروپایی
پس از سه سال تاخیر سرانجام آلمان با پرداخت سهم خود در پروژه بزرگ جنگنده اروپایی موافقت کرد.
علاوه بر آلمان کشورهای انگلیس، ایتالیا و اسپانیا در پروژه 32 میلیارد پوندی «یوروفایتر» مشارکت دارند.
به نوشته فایننشال تایمز با موافقت نمایندگان مجلس آلمان یادداشت تفاهمی بین دولت‌های این چهار کشور امضا خواهد شد که متضمن ادامه پروژه تا مرحله تولید است.
یوروفایتر بزرگترین پروژه صنعتی است که تاکنون در اروپا به مورد اجرا گذاشته شده است.
«فولگر روهه» وزیر دفاع آلمان در سال 1992 اعلام کرده بود که پروژه جنگنده اروپایی برغم پیشرفتهایی ‌که تا آن زمان به دست آمده بود متوقف شود.
از آن زمان تعهد بن به انجام این پروژه و چگونگی ادامه آن توسط سایر شرکا مورد سوال بود. انگلیس که هم‌تراز با آلمان در 33 درصد پروژه سرمایه‌گذاری کرده است ظرف سه سال گذشته اصرار داشت که پروژه ادامه یابد.
ایتالیا و اسپانیا به ترتیب با 21 و 13 درصد مشارکت در سرمایه‌گذاری در این میان موضعی بینابین داشتند و در انتظار توافق بن و لندن بودند. با امضا‌‌‌‌ی چهارمین یادداشت تفاهم میان چهار کشور زمینه برای ورود به فاز بعدی که تولید یوروفایتر است فراهم خواهد شد. اما در عین حال هنوز بر سر اینکه هر کشور چه قسمتی از این جنگنده اروپایی را تولید خواهد کرد اختلاف‌نظر وجود دارد.
در این بخش 24 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری پیش‌بینی شده که بیشترین بخش از پروژه است و هر یک از شرکا علاقه‌مند است تا حد ممکن موقعییت کاری بیشتری را در کشور خود فراهم نماید.
آلمان که بیشتر به علت هزینه‌های گزاف تولید یوروفایتر خواستار متوقف نمودن آن بود موافقت خود با ادامه پروژه را به خریداری تنها 140 فروند از این جنگنده و نه 250 فروند که در آغاز پروژه توافق شده بود موکول کرده است.
انگلیس همچنان به تعهد خود برای خریداری 250 فروند یوروفایتر و ایتالیا و اسپانیا به ترتیب برای خریداری 140 و 90 فروند پایبند هستند.
سرمایه‌گذاری برای خرید تجهیزات و استقرار واحدهای تولید یوروفایتر در چهار کشور یاد شده اوایل سال 1996 آغاز خواهد شد و احتمال داده می‌شود تولید 250 فروند سفارش انگلیس از سال 1997 شروع شود. پیش‌بینی می‌شود اولین یوروفایتر در سال 2000 تحویل نیروی هوایی انگلیس شود و دو سال بعد نیز آلمان به نخستین واحد خود دست یابد.