شاه حسین و اخوان‌المسلمین

دولت اردن با آمیختن زیرکی و سازش، مخالفان اسلامی را در نظام حکومتی ادغام کرده است تا این پادشاهی را از کشمکشی دور کند که مصر و الجزایر با آن دست به گریبانند. روابط دولت و مبارزان اسلامی اردن که بیشتر در اخوان‌المسلمین متشکل شده‌اند جنبه نمادین دارد، اخوان‌المسلمین به رغم موضع غربگرای ملک حسین و امضاء توافقنامه صلح سال 1994 با اسرائیل رویهمرفته به وی وفادار است.
ملک حسین نیز به آنان اجازه داده است از سیاستهایش به ویژه در زمینه گسترش روابط با اسرائیل انتقاد کنند. چنین مخالفتی شبیه دریچه اطمینان عمل می‌کند که سرخوردگی آنان در اردن به گونه‌ای منعکس شود که دولت را با خطر جدی روبرو نکند. همکاری دو طرف تاریخ دیرینه‌ای دارد. ملک حسین در آغاز زمامداریش زمانی که ملی‌گرایان عرب با الهام از سوریه و مصر در دهه 1950 دست به چند کودتای ناموفق زدند، با اخوان‌المسلمین هم‌پیمان شد. به پاداش این همپیمانی ملک حسین حتی پس از ممنوع کردن فعالیت همه حزبهای سیاسی در سال 1956، به اخوان‌المسلمین اجازه داد به فعالیت خود به عنوان یک سازمان خیریه ادامه داد. در پی اعطا آزادی‌های سیاسی، این گروه در اواخر دهه 1980 از توان خود در مساجد بهره گرفت و در انتخابات 22 کرسی از 80 کرسی پارلمانی را به دست آورد و شش عضو اخوان‌المسلمین در سال 1991 مدت شش‌ماه به کابینه پیوستند و برتری بلامنازعی میان گروههای مشابه در کشورهای عرب به دست آوردند. اما اخوان‌المسلمین بزودی دریافت که همکاری با دولت باعث می‌شود رأی‌دهندگان انتظار داشته باشند به وعده‌ها عمل شود و پیش از هر چیز وضع اقتصادی کشور بهبود یابد که فقر و بیکاری در آن سربفلک زده است.
در حالی که اخوان‌المسلمین بیشتر فعالیت خود را در زمینه جدایی مدارس دختران از پسران، ممنوعیت مصرف مشروبات الکلی حذف برنامه‌های تلویزیونی خلاف عفت عمومی و پوشش زنان متمرکز کرده است چنین فعالیتهایی خشم افراد غیر مذهبی اردن را برانگیخت و سبب شد اخوان‌المسلمین در انتخابات 1993 پنج کرسی پارلمانی از دست بدهد. اخوان‌المسلمین بتازگی برای نشان دادن خشم خود نسبت به روابط اردن با اسرائیل و محدودیت‌های رسانه‌های همگانی و تغییر در قانون انتخاباتی خواستار تحریم انتخابات ماه نوامبر شده است.