مانیفست تغییر در مصر

‏ دو ماه پیش در انتخابات پارلمانی مصر، تقلب گسترده ای صورت گرفت. با این حال حزب حسنی مبارک تنها با 3 درصد از کرسی ها، مخالفان را جا گذاشت. تصور کنید. و دولت آمریکا نیز اعلام کرد که فضای انتخابات ترسناک بود. بی پرده بگویم من نیز واهمه دارم که تمامی آن چیزی که کفته وی شود صرفا به این مسئله محدود شود که فضا ترسناک بود. در واقع این واژه نمی تواند احساس مردم مصر را به خوبی توصیف کند. ‏
به دنبال سرنگونی دیکتاتور تونس از هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا شنیدم که دولت مصر باثبات بوده و به دنبال راههایی برای پاسخگویی به نیازها و منافع مشروع مردم مصر است. من در واقع متعجب و سرگردان شده ام. منظور وی از باثبات چیست و به چه بهایی؟ این همان ثبات 29 سال قوانین اضطراری است یا رئیس جمهوری با قدرت امپریالیستی به مدت 30 سال، یا پارلمانی که اغلب فرمایشی است، یا نظام قضائی که مستقل نیست؟ شما این وضعیت را ثبات می خوانید؟ مطمئنم این گونه نیست. از سوی دیگر مطمئن هستم که این معیارها را برای کشورهای دیگری به کار نمی گیرید. در مصر شاهد نوعی ثبات تصنعی هستیم زیرا ثبات واقعی از حکومت منتخب دموکراتیک ناشی می شود.
اگر می خواهید بدانید چرا ایالات متحده در خاورمیانه بی اعتبار است، دقیقا یک پاسخ وجود دارد. مردم از نحوه واکنش آمریکایی ها به انتخابات اخیر مصر ناامید شده اند. شما بر این باور آنان صحه گذاشتید که معیار دوگانه ای را برای دوستان خود به کار می گیرید و از رژیم های خودکامه حمایت می کنید زیرا فکر می کنید که نماینده منافع شما هستند. ما به فروپاشی اجتماعی، رکود اقتصادی و سرکوب سیاسی خیره مانده ایم و در این باره چیزی از شما آمریکایی ها یا از سوی اروپایی ها نمی شنویم.‏
از این رو زمانی که شما می گویید حکومت مصر به دنبال راههای برای پاسخگویی به نیازهای مردم مصر است، من نیز می گویم: "خیلی دیر شده است". این مسئله حتی یک سیاست زور مناسب هم نیست. ما شاهد وقایع تونس هستیم. باید به مردم گفته شود که ثبات وجود نخواهد داشت مگر اینکه حکومت شما با رای آزادانه مردم برگزیده شود.‏
البته شما در غرب این ایده را ترویج می کنید که رژیم های خودکامه یا جهادیون اسلامی، تنها گزینه های ممکن برای جهان عرب هستند. این ادعا کاملا ساختگی است. در مصر، طیف وسیعی از مردم از سکولار و لیبرال و بازار-محور وجود دارد که اگر این شانس را به آنان دهید خواهند توانست حکومتی را برگزینند که مدرن و میانه رو است. آنان مجدانه می خواهند تا فاصله خود با بقیه جهانیان را کمتر کنند. ‏
به جای اینکه همواره اسلام سیاسی را با القاعده یکی بدانید، نگاه دقیق تری بیندازید. چند دهه پس از پیامبر، اسلام از مسیر اصلی خود منحرف شد و به گونه ای تفسیر گردید که حاکم اسلامی از قدرت مطلق برخوردار شد و تنها در برابر خدا مسئولیت داشت. البته این تفسیر خوشایند هر فردی بود که حاکم می شد. همین چند هفته پیش نیز رهبر یکی از گروههای فوق العاده محافظه کار اسلامی با صدور فتوایی از من خواست تا به خاطر تحریک افکار عمومی علیه حسنی مبارک توبه کنم و اعلام داشت که اگر من رویه خود را ترک نکنم حاکم حق دارد مرا به قتل برساند. این روند ما را به تاریک ترین دوران فرو می اندازد. ولی آیا ما کلامی به اعتراض یا اخطار از دولت مصر شنیدیم: نه.‏
علی‌رغم همه این امور، امیدوارم که راهی به سوی تغییر از طریق ابزارهای مسالمت آمیز یافت شود. در کشوری همانند مصر چندان هم آسان نیست که مردم دور هم جمع شده و اسامی و شناسه های دولتی خود را در یک سند ثبت نمایند تا از طریق آن خواستار اصلاحات بنیادین شوند، با این حال یک میلیون نفر دقیقا این کار را انجام دادند. رژیم مصر نیز همانند بوزینه ای که چیزی نمی بیند و نمی شنود، به همگان بی اعتنایی کرد.‏
در نتیجه جوانان مصری شکیبایی خود را از دست دادند و هر آنچه در روزهای اخیر شاهدش بودیم توسط آنان سازماندهی شده است. من خارج از مصر بودم زیرا این تنها راهی بود که بتوانم صدای خود را به دیگران برسانم. رسانه های داخلی نیز به طور کامل من را سانسور می کنند. ولی من به قاهره بازگشته و وارد خیابان ها می شوم چرا که در واقع گزینه دیگری وجود ندارد. شما در خیابان ها همراه با شمار چشمگیر مردم حرکت می کنید، و امیدوارید که اوضاع، خصمانه نشود؛ ولی تاکنون به نظر نمی رسد که رژیم مصر پیام مردم را شنیده باشد.‏
کار کردن با حکومت مبارک حتی برای یک دوره گذار، هر روز دشوارتر می شود و در عین حال بسیاری از مردم مصر این رژیم را دیگر به عنوان گزینه به شمار نمی آورند. مردم مصر فکر می کنند که مبارک 30 سال حکومت را در دست داشته، 83 ساله است، و هم اینک زمان تغییر فرا رسیده است. از نظر بسیاری از مردم مصر، یک آغاز نوین تنها گزینه ممکن محسوب می شود.‏
نمی دانم که این وضعیت چقدر طول خواهد کشید. در مصر و تونس نیروهای دیگری به جز رئیس جمهور و مردم نقش دارند. ارتش تاکنون نسبتا بی طرف بوده، و من انتظار دارم که به همین منوال نیز باقی بماند. سربازان و افسران جزئی از مردم مصر هستند. آنها از محرومیت ها آگاهی دارند و می خواهند تا از ملت خود محافطت کنند.‏ولی این هفته مردم مصر مانعی به نام ترس را شکستند و وقتی که ترس از بین برود، دیگر هیچ چیز نمی تواند مردم را متوقف سازد.‏