از اعتراض خود پشیمان نیستم

به نویسنده یادداشت «وقتی یک زن ابزار می‌شود»
لازم دیدم در تکمیل و شاید هم اصلاح مطالبی که مرقوم فرموده‌اید نکاتی را به اطلاع برسانم:
1- بنده با روزنامه انتخاب مصاحبه نکردم. مصاحبه را خبرنگار محترم با استفاده و نشر در خبرگزاری جمهوری اسلامی و روزنامه‌ دیگری انجام دادند. چاپ مصاحبه در روزنامه انتخاب بدون اطلاع بنده صورت گرفته است.
2- بنده مسافر کنفرانس پکن نبوده‌ام و از محل اعتبارات مرکز امور مشارکت زنان نیز در هیچ اجلاس و کنفرانسی شرکت نکرده‌ام.
3- به نظر می‌رسد جنابعالی به اطلاعات هیئت دولت و ریاست جمهوری دسترسی دارید، بسیار پسندیده خواهد بود اگر به تشکیلات نهاد ریاست جمهوری مراجعه کنید و در صورتی که مراکز امور مشارکت زنان جایگاه مصوب و قانونی در تشکیلات ریاست جمهوری یافته است، برای اطلاع همگان در روزنامه حیات‌نو اعلام بفرمایید.
4- اعتبارات کلانی که به آن اشاره کرده‌اید (که البته در تشخیص کلان بودن آن باید با ارقام دیگری که در سایر سازمان‌ها هزینه می‌شوند مقایسه شود) به دانشگاه تهران همانند سایر دانشگاه‌ها از جمله شهید بهشتی، علامه طباطبایی، الزهرا و یا وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، وزارت کشور و... برای پژوهش اختصاص داده شده و ربطی هم به اینجانب به عنوان یک فرد ندارد.
از محل این اعتبارات در دانشگاه تهران یک مرکز مطالعات و تحقیقات راه‌اندازی شده است. علاوه بر این دو طرح پژوهشی حدودا با 3000 نمونه، دو کارگاه آموزشی برای سازمان‌های غیر دولتی،‌ چاپ دو شماره فصلنامه پژوهشی زنان، برگزاری مراسم هفته پژوهش در دو سال متوالی، بانک اطلاعات زنان پژوهشگر و... صورت گرفته است، به طور یقین مستحضر می‌باشید که همه اعضای هیئت علمی دانشگاه تهران می‌توانند کل رقم موردنظر جنابعالی را فقط برای یک طرح پژوهشی از منابع ملی و یا بین‌المللی تامین کنند.
5- برخلاف نظر شما بنده هیچ نوع اختلافی با خانم شجاعی ریاست محترم مرکز امور مشارکت زنان ندارم. لحن تند بنده نه خطاب به ایشان، بلکه به همه کسانی است که به نام اصلاح‌طلب زنان را از مشارکت در سطوح عالی مدیریت کشور و تصمیم‌گیری‌های جامعه حذف می‌کنند.
6- شما احتمالا به مطبوعات سال‌های ریاست جمهوری گذشته دسترسی دارید، در آن دوره نیز کسانی که انتقادی داشتند، اگر مایل بودند و صلاح می‌دیدند می‌توانستند نظرات خود را به چاپ رسانند.
7- انتظار نمی‌رود که اعتراض بنده پس از 34 سال فعالیت و پژوهش در حوزه مسایل زنان ایران و گذشت 23 سال از عمر انقلاب اسلامی،‌ نزدیک به ده سال از فعالیت مرکز امور مشارکت زنان و حدود دو دوره از عمر دولت اصلاح‌طلب مایه تعجب اصحاب رسانه‌ها گردد. اما اگر کوچک‌ترین اثر این اعتراض پرسش نمایندگان محترم مجلس در مورد وضعیت زنان دانش آموخته در ساختار مدیریت وزارتخانه‌های علوم، تحقیقات و فناوری،‌ امور خارجه، بهداشت و درمان و... باشد و یا موضوع‌ برای رسیدگی به کمیسیون اجتماعی هیئت دولت ارجاع شده باشد، من از اعتراض خود پشیمان نیستم.
و اما یک توضیح کوتاه:
مهم‌ترین زاویه مورد بحث در یادداشت «وقتی یک زن ابزار می‌شود» تاکید بر ویژگی‌های زمانی، مکانی و کیفی و فضای سیاه مطلق‌نگری در مصاحبه مورد اشاره بود که البته در این جوابیه به آن اشاره‌ای نشده است. با این حال از ارسال این نوشته سپاسگزاری می‌کنیم و خوانندگان را برای قضاوت به مصاحبه، یادداشت و این جوابیه ارجاع می‌دهیم.