آرژانتین پس از پیروزی هم‌پیمانان کرچنر

ایسنا
در انتخابات میان دوره‌ای پارلمان آرژانتین، رقابت تنگاتنگ میان بانوی اول آرژانتین و همتای سابقش برای کسب کرسی ایالت بوئنوس ‌آیرس در سنا «مادر همه نبردها» لقب گرفت.
هفته‌نامه اکونومیست در تحلیلی درباره این نبرد آورده است: پس از شمارش آراء در انتخابات 23 اکتبر مشخص شد که خانم کریستینا فرناندز دی کرچنر، همسر نستور کرچنر، رییس‌جمهور آرژانتین با 46 درصد آراء شکست سنگینی را بر رقیبش هیلدا گونزالس دوآلده که تنها 20 درصد آراء را به خود اختصاص داده بود تحمیل کرده است.
در سایر ایالت‌ها، کاندیداهای حزب نستور کرچنر با کسب 40 درصد آراء تقریبا همین پبروزی را به دیگر رقبای خود دیکته کردند. با این تفاسیر آرژانتین اکنون می‌خواهد بداند که رییس‌جمهور با این پیروزی چه پیشنهادهای جدیدی ارائه خواهد کرد و آیا اساسا چنین موفقیتی را می‌توان مقدمه پیروزی وی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2007 نامید؟
به هر جهت نستور کرچنر با کمک همسرش می‌تواند مدعی شود دو چیز را که در انتخابات میان دوره‌ای جستجو می‌کرد به دست آورده است؛ نخست اینکه بر حکم ریاست جمهوری کرچنر مهر تایید زده شد چرا که وی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2003 که به دور دوم کشیده شد صرفا به خاطر کناره‌گیری کارلوس منم، از جناح عدالتخواه حزب پرونیست، به طور خودکار بر مسند قدرت تکیه زد و با توجه به شکستی که در دور اول پذیرفته بود در دور دوم اساسا به عنوان نامزد مطرح نبود. اما با این پیروزی می‌تواند بگوید به طور قانونی رئیس‌جمهور کشورش است.
اهمیت پیروزی کرچنر از پیروزی منم در انتخابات میان دوره‌ای سال 1991 کمتر نبود. کاندیداهای حزب وی با کسب 15 کرسی (رقابت بر سر تصاحب 16 کرسی بود) حائز اکثریت در مجلس اعیان آرژانتین شدند. آنها در مجلس عوام که مجموعا از 257 کرسی تشکیل شده در قالب حزب «پرونیست» بزرگترین حزب و بدنه اصلی پارلمان به شمار می‌آیند. با این وجود باز هم باید برای اطمینان خاطر از برخورداری از حق اصلی قانونگذاری با دیگر گروه‌ها مذاکره و رایزنی کنند.
نکته دومی که رضایت کرچنر را پس از انتخابات میان دوره‌ای در پی داشته، گرفتن نبض قدرت حزب پرونیست و رهبری بلامنازعش بر این حزب است مبنی بر اینکه وی دیگر مجبور نخواهد بود تا ریاستش را ادوارد دوآلده سهیم باشد. این در حالیست که ایالت بوئنوس آیرس که 40 درصد کل جمعیت آرژانتین را در خود دارد از دیرباز میدان تاخت و تاز دوآلده بوده است.
اکونومیست در ادامه این گزارش آورده است: اعلام نامزدی خانم کرچنر برای احراز کرسی ایالت بوئنوس آیرس در کنگره ریسک خطرناکی محسوب می‌شد که البته نتیجه مثبتی داشت. شمار کرسی‌های نمایندگان دوآلده در کنگره از 33 به 25 کاهش یافت و احتمالا چنین روندی در انتخابات ریاست جمهوری و کنگره در سال2007 نیز ادامه خواهد داشت.
انتخابات میان دوره‌ای پارلمان آرژانتین عرصه عرض اندام مخالفان جدید نیز بود. سرسخت‌ترین رقبا مائوریسسیو ماکری یکی از تجار سرشناس این کشور و رئیس باشگاه فوتبال بوکاجونیور بود که با اختلاف نامحسوسی از الیسا کاریو، وکیل چپ‌گرا و رافائل بیلسا، وزیر امور خارجه کرچنر پیشی گرفت و یک کرسی مجلس عوام را به خود اختصاص داد. بدین‌ترتیب شرایط به گونه‌ای رقم خورده است که اکنون میان ماکری و خورخه سر بیش، فرماندار ایلات نئوکن بر سر رهبری حزب راست میانه آرژانتین بحث و جدل وجود دارد.
بی‌تردید کرچنر، این ناسیونالیست محبوب در انتخابات ریاست جمهوری سال 2007 مخالفت‌های جناح راست را بر چپ‌ها ترجیح خواهد داد. وی که به عنوان وزیر اقتصاد آرژانتین در سال‌های 2001 و 2002 درست زمانی که اقتصاد در حال احتضار این کشور جان تازه‌ای پیدا می‌کرد روی کار آمد، اکنون نسبت به گذشته تصویر مبهم‌تری را از وضعیت اقتصادی کشورش پیش‌رو دارد و انبوهی از تصمیمات محقق نشده‌ای را می‌بیند که بارها به زمانی دیگر موکول شده است.
او در گذشته‌ای نه چندان دور اقتصاد نابسامانی که از منم به ارث رسیده بود و توسط دوآلده بهبود نسبی یافته بود را در دست گرفت و با بازسازی نظام سرمایه‌داری ملی آرژانتین و بهبود وضعیت اقتصادی و سیاسی از طریق کاهش نرخ بیکاری و مبارزه با فساد رونده در کشورش، مقبولیت ویژه‌ای یافت.
اما بزرگ‌ترین دغدغه دولت آرژانتین بحث تورم است که به مرز دو رقمی شدن نزدیک شده است. کرچنر در خلال مبارزات انتخاباتی‌اش سوپرمارکت‌ها و جایگاه‌های عرضه بنزین شرکت شل را مقصر اصلی افزایش قیمت‌ها عنوان کرده بود. مهار تورم تنها با افزایش نرخ بهره یا ترفیع ارزش پزو (واحد پول آرژانتین) امکان‌پذیر است اما کرچنر هیچ یک از این گزینه‌ها را به درستی انتخاب نکرد. این در حالیست که دولت با درخواست‌های پیاپی کارمندان مبنی بر افزایش دستمزد نیز مواجه است.
به نوشته اکونومیست مساله مشکل‌آفرین بعدی افزایش هزینه‌های آب و برق پس از خصوصی‌سازی نهادهای مربوطه است ولی از طرفی مقامات دولتی اعلام کرده‌اند قصد افزایش پرداخت‌ها برای کاربران محلی را ندارند، اگر این امر مدنظر باشد پس اتخاذ چنین رویکردی به منزله چشم‌پوشی از توافقنامه‌ای است که پرداخت‌ بدهی‌های سنگین به صندوق بین‌المللی پول (IMF) را به حالت تعلیق درخواهد آورد. حال این سوال پیش می‌آید که با توجه به تمایل کرچنر برای دخالت در امور اقتصادی کشورش آیا سرمایه‌گذاری بخش خصوصی به منظور رشد اقتصادی بیشتر راهگشا خواهد بود یا خیر.
در هر حال اگر کرچنر توسط جناح راست به چالش جدی کشیده شود می‌توان این‌گونه تعبیر کرد که توان و انگیزه حل و فصل مشکلات فعلی را به دست خواهد آورد. چالش اساسی دولت آرژانتین نیز چیزی نیست جز غلبه کردن بر مشکلات اقتصادی؛ کرچنر در نخستین گام باید وزیر امور خارجه جدید خود را به عنوان جانشین بیلسا معرفی کند که تحقق این امر نیز بستگی به تصمیماتی دارد که او طی ماه‌های آینده اتخاذ می‌کند.