بحران اکراد ترکیه(بخش ششم)

سرکوب و در حاشیه قرار دادن مسئله کردستان
پاسخ سوم دولت ترکیه شامل تلاشهای مکرر در بستن روزنامه‌ها و ارائه «راه‌حل‌های سیاسی» نوبه‌ای در قبال آشوب اکراد، ترور روزنامه‌نگاران و رهبران میانه‌رو کرد، تلاش به منظور عدم در اختیار گذاشتن پایگاه عملیاتی برای (پ ـ ک ـ ک)، کوچ اجباری روستائیان و تخلیه روستاها و مناطق آشوب‌زده از مردم بوده است. اکرادی که به زور از خانه و کاشانه خود رانده می‌شوند اغلب در شهرها جای می‌گیرند و به عنوان منابع بالقوه برای عضوگیری (پ ـ ک ـ ک) در می‌آیند، در نتیجه به (پ ـ ک ـ ک) این امکان داده شده که مبارزه خود را به شهرهای بزرگ در غرب، جنوب و مرکز کشور گسترش بخشد یعنی در مناطقی که جمعیت قابل ذکری از اکراد اقامت دارند.
مبارزه نظامی علیه (پ ـ ک ـ ک) شامل جستجو و نابود کردن مقرهای آن، بمباران هوایی مقرها در داخل خاک ترکیه و نیز شمال عراق و نیز تجاوز اراضی به خاک عراق است. در بزرگترین حمله از این نوع در ماههای اکتبر و نوامبر سال 1992 حدود 000/20 نیروی ترکیه به به همراه تانک و پشتیبانی هوایی از مرز عبور کرده و وارد خاک عراق شدند. این اقدام که با همکاری اکراد عراقی صورت گرفت با هدف زدن ضربه‌ای قوی و مهلک به (پ ـ ک ـ ک) بود آن هم در زمانی که توجه جهان معطوف به انتخاب ریاست جمهوری در ایالات متحده بود. هر چند که این اقدام نظامی دولت ترکیه دستاوردهای کوتاه‌مدتی برای آن به همراه داشت لیکن موارد نقض حقوق بشر که با این اقدام توأم بود موجب تحریک نیروهای (پ ـ ک ـ ک) گردید که آن نیز چیزی جز تضعیف موقعیت دولت ترکیه در درازمدت را در بر نداشت.
تغییر و تحولات مذکور باعث شد که مسئله اکراد به صفحات اول روزنامه‌ها و مجلات ترکیه کشیده شود. افکار عمومی آماده پذیرش چنین اقدام سریع و ناگهانی نبود.
پس از 70 سال که دولت ترکیه از پذیرش موجودیت اکراد طفره رفته است هنوز نتوانسته سیاسیت منسجم و یکپارچه برای مقابله با اکراد تدوین کند و تلاشهای خود را در راستای ارائه یک ژست آزادیخواهانه صورت داده و نیز عملکردهای متناقض با آن پیامها صرفاً به وخیم‌تر شدن روابط بین جوامع کمک کرده است.          ادامه دارد...