جریان‌سازی صهیونیسم در رسانه‌های خبری

اهمیت رسانه‌ها و تدوین سیاستهای خبری از آنجایی مشخص می‌شود که بدانیم بیشتر رسانه‌های خبری جهان وابسته به لابی صهیونیسم است. انجمن مطبوعاتی آمریکا 800 عضو دارد و با آنکه تنها 20 نفر آنها یهودی هستند اما این 20 نفر توانسته‌اند بیشتر رسانه‌های خبری آمریکا را در نفوذ خود داشته باشند.

نشریه "برج مراقبت" نخستین نشریه‌ای بود که در آمریکا توسط "شارل تارزسل" یک تاجر یهودی منتشر شد.

تعداد نشریات روزانه و هفتگی آمریکا در سال 1914 به 15000 نشریه و روزنامه رسید. روزنامه "وال استریت ژورنال" در سال 1981 در صدر روزنامه‌های آمریکایی قرار گرفت.

تیراژ روزانه این روزنامه در آن سال به یک میلیون و 950 هزار نسخه می‌رسید و در سال 1982 نیز با همین تیراژ منتشر می‌شد. روزنامه "دیلی نیوز" نیز روزانه یک میلیون و 600 هزار نسخه تیراژ داشت.

شرکت برادران وارنر که در تملک خانواده یهودی وارنر است، تلاش زیادی کرد تا نام سهام دیلی نیوز را خریداری کند.

اکنون، در آمریکا هر روز صبح 339 نشریه از چاپخانه خارج می‌شود. در نیمروز نیز 17 نشریه دیگر و غروب هر روز یک هزار و 403 نشریه به دست خوانندگان آمریکایی و جهان می‌رسد. به عبارتی دیگر، روزانه تعداد 1759 روزنامه در آمریکا منتشر می‌شود. علاوه بر این تعداد، هر یکشنبه 688 نشریه دیگر در 52 میلیون نسخه چاپ می‌شود و در نواحی مختلف آمریکا توزیع می‌گردد. تعداد مجلات هفتگی آمریکا نیز به حدود 800 مجله می‌رسد و حدود 22 هزار نشریه دیگر به صورت فصلی یا گاهنامه به چاپ می‌رسد. در ابتدا به نظر می‌رسد این تنوع گسترده در چاپ نسخه‌های مطبوعاتی (روزانه بالغ بر 60 میلیون نسخه) نشان‌دهنده آزادی مطبوعات و عدم انحصار آنها در آمریکاست. اما کنترل مستقیم یا غیرمستقیم صهیونیست‌ها بر موسسه‌های انتشاراتی و مطبوعاتی این فرضیه را ابطال می‌کند. روزنامه‌های مخصوص صهیونیست‌ها که در آمریکا تاکنون منتشر شده، بالغ بر 244 روزنامه است که 158 روزنامه آن به زبان انگلیسی منتشر می‌شود. تیراژ این روزنامه‌ها به طور تقریبی به بیش از 4 میلیون نسخه می‌رسد.

علاوه بر آن که مجلات صهیونیستی دیگری نیز وجود دارد که از نام آنها وابستگی‌شان به صهیونیسم معلوم است، مانند: زادسا، جویش پرس، نشنال جویش. جراید و مجلات آمریکایی به گونه‌ای که اسرائیل به خاورمیانه نگاه می‌کند، به این منطقه می‌نگرند. همچنان که انتشار آنها از نظر کمی و موضوعی تماما در جهت منافع صهیونیستی و بر ضد مسلمانان مبارز است. یکی از نشریات که نقش عمده‌ای در انحراف افکار عمومی جهان به نفع صهیونیست‌ها دارد، نشریه کانن (canon) است. این نشریه نتیجه برنامه‌ریزی مبلغان صهیونیستی است و هدف آن نابود کردن مقاومت مسلمانان در برابر رژیم صهیونیستی است. نوام چامسکی نظریه‌پرداز آمریکایی با اشاره به تاثیر رسانه‌ها در انتخابات آمریکا گفته است: نتایج انتخابات آمریکا را می‌توان با میزان و مبلغی که برای آن هزینه می‌شود، حدس زد و از آن‌جا که گروه‌های یهودی و به ویژه صهیونیست‌ها تامین‌کننده بخش اعظمی از کمک‌های انتخاباتی نامزدها هستند، تاثیر مستقیمی در این روند دارند.

همچنین این گروه‌ها نقش بسیار مهم و تعیین‌کننده‌ای در عرصه‌های مختلف جامعه آمریکا و به ویژه در دو حوزه سیاست و رسانه دارند. رسانه‌های تحت کنترل صهیونیست‌ها در تغییر افکار عمومی و یا معرفی یک نامزدتاثیر بسزایی می‌گذارد از این رو نامزدهای ریاست جمهوری با آگاهی از میزان نفوذ این اقلیت قدرتمند در رسانه‌های گروهی سعی می‌کنند با خواسته‌های یهودیان همراه شوند تا از طریق رسانه‌های آنها رای بیشتری را کسب کنند.

لابی صهیونیستها که اصطلاحا ایپاک AIPAC نامیده می‌شود مسوول تامین هزینه فعالیت‌های تبلیغاتی نمایندگان کنگره و دیدارهای آنها از اسراییل و مستحکم کردن روابط آنها با رهبران و مسئولان جامعه صهیونیستی است. این کمیته که گفته می‌شود حدود شصت هزار عضو دارد در سراسر آمریکا در راستای منافع اسرائیل مشغول فعالیت است و سالانه مبالغ هنگفتی به حساب لابی صهیونیستی در بانک‌های آمریکا واریز می‌کند. این کمیته دارای تاثیرگذاری گسترده‌ای بر افکار عمومی و تصمیم‌گیرندگان حکومتی است.

اهمیت رسانه‌ برای لابی یهود

"ما جریان مطبوعات و روزنامه‌نگاری را اینگونه به خدمت می‌گیریم: آرام آرام برای صهیونیسم کردن هویت مطبوعات گام برمی‌داریم و لگام آنرا در اختیار خود می‌گیریم. ما نباید بگذاریم که دشمنانمان به روزنامه‌ها و رسانه‌های خبری دست یابند؛ هیچ خبری نباید بدون کنترل و نظارت ما برای مردم بیان شود.

این جملات پروتوکل دوازدهم صهیونیسم است که نشان‌دهنده اهتمام صهیونیسم جهانی به رسانه‌های خبری است. صهیونیسم جهانی به این نتیجه رسیده است که رسانه‌های خبری جهان برترین ابزاری است که می‌تواند آنها را در دستیابی به اهداف خود برای نفوذ بر جهان یاری رساند.. یهودیان به دلیل بهره‌مندی از ثروت‌های فراوان و امکانات قوی در جهان سرمایه‌داری و همچنین به خاطر برخورداری از انسجام درونی مستحکم و نفوذ وسیع در مطبوعات و رسانه‌ها همواره به مثابه ابزاری در خدمت منافع استکبار جهانی و نظام‌های سلطه‌گر بوده‌اند. شرکت‌کنندگان در اولین کنگره صهیونیسم در سال 1897 م همگی بر سر این مساله توافق داشتند که تنها نفوذ بر رسانه‌های خبری می‌تواند به ایجاد دولت اسرائیل کمک کند.

نفوذ بر خبرگزاری‌هی جهانی: "ژولیوس رویتر" بنیانگذار خبرگزاری رویترز یک یهودی است. آژانس هاواس (Agence Havas) در فرانسه توسط یک یهودی بنیان نهاده شد و سپس با عنوان خبرگزاری دولتی فرانسه کار کرد. سیطره بر مطبوعات انگلستان: روزنامه تایمز یکی از مشهورترین روزنامه‌های انگلیسی در سال 1788 م منتشر شد. این روزنامه از همان ابتدا با هزینه یک یهودی انگلیسی به نام "روچیلد" تحت نفوذ صهیونیسم قرار گرفت. "رابرت مردوخ" نیز روزنامه‌های تایمز، ساندی تایمز، مجلات سان‌نیوز آودورلد (اخبار جهان) را خرید. نشریاتی چون سیتی مگزین، ویک اندو آبزرور، دیلی اکسپرس، منچستر گاردین، سفیر و نشریات متعدد دیگر نیز با نفوذ یهودیان اداره می‌شود. سیطره بر مطبوعات آمریکا روزنامه نیویورک تایمز از سال 1986 از سوی لابی صهیونیسم اداره می‌شد و هم اکنون نیز چنین است. همچنین روزنامه‌های واشنگتن پست، دیلی نیوز و نیویورک پست نیز از سوی این گروه اداره می‌شوند.

این در حالی است که تنها یک مرکز انتشاراتی صهیونیستی بنام "انگلو جوئیش پرس» در حدود 10 روزنامه در بیش از 40 میلیون نسخه منتشر می‌کند. این مطبوعات تنها در آمریکا منتشر نمی‌ شود بلکه دامنه انتشار آن به خارج از مرزهای آمریکا می‌رسد. مؤسسات نیویورک تایمز و یا واشنگتن پست روزانه برای بیش از 40 کشور جهان مجله و روزنامه آماده پخش دارند. نمونه دیگر نشریه (مجله) ریزرس دایجست است که در خارج از مرزهای ایالات متحده آمریکا با شمار 13 میلیون نسخه و به شکل بیش از 11 نشریه منطقه‌ای چاپ و منتشر و پخش می‌گردد. سازمان‌های صهیونیستی بیش از هشتصد روزنامه و مجله در کشورهای مختلف جهان منتشر می‌کنند که از این تعداد 250 نشریه در ایالات متحده آمریکا و حدود 160 نشریه در کشورهای اروپایی رسماً منتشر می‌شود. مجله آمریکایی بیزنس ویک (Bvsiness Week) نیز تحت سلطه آنهاست. این مجله مجله‌ای تخصصی است و تأثیر بسیار شگرفی بر محافل سرمایه‌داری دارد. همچنین در شیکاگو صهیونیست‌ها بر مهمترین روزنامه این ایالات یعنی روزنامه شیکاگو سان تایمز که تیراژ آن 670 هزار نسخه در سال 1981 میلادی است، سیطره دارد. در ایالات آریزونا نیز روزنامه آریزو ناینوز تحت سلطه صهیونیست‌هاست. صهیونیسم موفق شد تا مخفیانه در تعدادی از مجلات علمی ـ تخصصی نفوذ نموده و از آنها به نفع مصالح خویش بهره‌برداری نماید. از جمله این مجلات، مجله آمریکایی نشنال ژئوگرافیک است که از شهرت خاصی در زمینه جغرافیا برخوردار است و تیراژ آن در سال 1981 بالغ بر یازده میلیون نسخه بود. در نهایت، صهیونیسم سیطره خویش را بر مطبوعات جهان تحکیم می‌کند و آن‌ها را طبق مصالح و برای اجرای مقاصد و نقشه‌های خویش جهت می‌دهد. صهیونیسم علاوه بر بکارگرفتن خباثت‌آمیز این مطبوعات، از آن‌ها به عنوان وسیله‌ای برای تفرقه و نشر و اشاعه فرهنگ برهنگی و فساد در عالم استفاده می‌کند. این مجلات در راه برآورده شدن اغراض و اهداف صهیونیسم منتشر می‌شود. تد ترنر، موسس شبکه تلویزیونی سی.ان.ان معتقد است این تافلر بود که فکر تاسیس چنین شبکه تلویزیونی را به ذهن او انداخت و به نظر می‌رسد آنچه تافلر در باب توسعه تسلیحات در جهان و قدرت‌های کوچک تسلیحاتی گفته است در طراحی استراتژی امنیت ملی دولت جورج بوش دوم بی‌تاثیر نبوده است.

تافلر از دیدگاه منتقدین اروپایی‌اش، یک آینده‌‌نگر خوشبین و محافظه‌کار شناخته می‌شود و آنچه او درباره ویژگی‌های مثبت عصر اطلاعاتی و جامعه فراصنعتی می‌گوید، توسط متفکرینی چون ژان بودریار و ژاک دریدا به سخره گرفته شده است. از دیدگاه این متفکرین، جامعه مصرفی اطلاعاتی مطرح شده در آثار تافلر و دیگر همکاران آینده‌نگر او همان چیزی است که سیاستمداران و ثروتمندان آمریکایی در پی ساختن و شکل بخشیدن به آنند و افرادی چون تافلر تنها تبلیغات چیانی هستند که از قبل با جار زدن در کوچه و خیابان، با آب و تاب وعده وقوع آن را می‌دهند. تافلر البته با این انتقادها آشناست اما نمی‌کوشد به آنها جوابی جدی ارائه کند. کار تافلر بیشتر بر ارائه اطلاعات انبوه و پراکنده‌ای متمرکز است که به خاطر تازگی و زرق و برقشان جذاب و پذیرفتنی به نظر می‌رسند، اما از عمق چندانی برخوردار نیستند. نقد جدی دیدگاه‌های تافلر البته فرصت دیگری می‌طلبد که امیدواریم در آینده فراهم شود. سال 1896 میلادی در کنفرانسی در شهر پراگ، راشورن خاخام یهودی گفت:‌ در حالی که تسلط بر طلا قدرت اول ما از طریق سلطه بر جهان است، دومین وسیله ما باید تسلط بر مطبوعات جهانی باشد. این همان نکته‌ای بود که در اولین کنفرانس جامعه جهانی صهیونیسم جهانی در شهر بال سوئیس از سوی تئودور هرتزل عنوان شد: ما هنگامی موفق به تشکیل دولت اسرائیل خواهیم شد که به وسایل اعلام جهانی و مطبوعات عالم تسلط داشته باشیم. وابستگی بزرگترین رسانه‌های خبری دنیا، همچون: خبرگزاری رویترز، آسوشیتدپرس، یونایتدپرس، شبکه‌های A.B.C,N.B.C,C.B.S و نشریات معتبری همچون: نیویورک تایمز، واشنگتن پست، تایمز، دیلی اکسپرس و صدها عنوان نشریه دیگر به لابی صهیونیست‌ها، حاصل همان تلاشهای پیگیرانه قوم یهود است. واقعیت این است که در حال حاضر چاپخانه‌های آمریکا روزانه 1759 روزنامه منتشر می‌کنند که 61 میلیون آمریکایی آنها را روی دست می‌برند. بر این تعداد 668 نشریه هفتگی را نیز باید افزود. بر توزیع چنین رقم حیرت‌انگیزی از مطبوعات حدود 1700 شرکت توزیع، اشراف و نظارت می‌کنند که صهیونیسم بر نیمی از آنها سیطره کامل و بر نصف دیگر آنها نیز تسلطی کمتر دارد.

صهیونیسم به صورت کامل بر روزنامه‌های بسیاری چون دیلی نیوز و نیویورک پست و همچنین استارلیجر و سان‌تایم سیطره دارد در حالی که تیراژ مجله "نیوزویک" که انتشار آن از سال 1933 میلادی آغاز شد، در سال 1981 به سه میلیون نسخه در هفته بالغ شد و صهیونیست‌ها موفق شدند که در سال 1937 بر آن سلطه کامل پیدا کنند. این در حالی است که بسیاری از نشریات اروپا از جمله انگلستان نیز در انقیاد صهیونیسم قرار دارد.

روزنامه تایمز به عنوان یکی از مشهورترین روزنامه‌های انگلیس در این مسیر گام برمی‌دارد. این روزنامه نخستین بار در سال 1778 میلادی منتشر شد و صهیونیسم جهانی در راس آن یهودی انگلیسی روتشیلد سرمایه گزافی را هزینه کردند تا این روزنامه را تحت نفوذ و تسلط خویش درآورند، حال آن که اینک مرداخ آن را می‌چرخاند.

رابرت مردوخ، میلیونر یهودی استرالیایی الاصل در حال حاضر آن را خریداری کرده است و علاوه بر این روزنامه، 3 مجله دیگر بریتانیا را نیز مالک شد:

1- مجله "سان"

2- مجله "نیوز آو د ورد" اخبار جهانی

3- مجله سیتی مگزین.

فعالیت تبلیغی مردوخ در انگلیس صرفا منحصر به این کشور نمی‌شود، بلکه او مالک تعدا دیگری از روزنامه‌ها و مجلات در استرالیا، کانادا و ایالات متحده آمریکا نیز می‌شود. در کنار این اقدامات، صهیونیسم بر تعداد دیگری از روزنامه‌ها و مجلات انگلیسی نیز سیطره می‌یابد که از آن جمله می‌توان به نمونه‌های دیگری چون: دیلی اکسپرس، نیوز کرونیکل، دیلی میل، دیلی هرالد، منچستر گاردین، جان بول، یور کشایر پست، اوینینگ استاندارد، اوینینگ نیوز، آبزرور، سانی ریوری، ساندنی اکسپرس، ساندی کرونیکل، ساندی بایبل، ساندی دسپاچ، سفیر، گرافیک اشاره کرد. از آنجا که امپراتوری‌های مطبوعات چندملیتی اروپا در دست صهیونیسم است، ردپای این امپراتوری، در آلمان هم مشاهده می‌شود، چنان که موسسه اشپینگر که 30 درصد بازار آلمان را مالک است و نشریه بیل زایتگونگ با 5/5 میلیون نسخه و تعداد 8 روزنامه کثیرالانتشار آلمان را در اختیار دارد. این اتفاق به آسانی در سایر کشورهای اروپایی و بخصوص در فرانسه نیز قابل رصد است. از مشهورترین مجلات یهودی در فرانسه مجله نوفوکاییه و مجله دفاتر جدید است. همچنین نفوذ صهیونیسم بر مطبوعات فرانسوی در 2 روزنامه‌نگار فیگارو و لوکوتیدین نیز بروشنی نمودار است. مجله اکسپرس نیز از مجلات مشهور فرانسه و تحت سیطره صهیونیسم است با این که روسای جمهوری فرانسه خود نیز متمایل به صهیونیسم هستند و از پایه‌گذاران حکومت اسرائیل به حساب می‌آیند. رویترز به عنوان معتبرترین خبرگزاری جهان مبدا و مقصدی صهیونی داشته است. بنیانگذار این خبرگزاری یعنی جولیوس پاول رویتر متولد 12 ژوئیه 1816 در شهر کاسل آلمان، یهودی بود و تا سال 1844 اسرائیل بییر جوزف نامیده می‌شد. رویتر زندگی خود را با کارمندی در یک بانک، در شهر روتنگن آلمان شروع کرد. او به این فکر افتاد که با تاسیس یک بنگاه خبرپراکنی‌ خبرهای بانکها و فعالیتهای اقتصادی را بسرعت و به شکل منظم منتشر کرد. حوزه فعالیت‌های این بنگاه همه شهرهای آلمان را در برمی‌گرفت و تا بروکسل، پایتخت بلژیک نیز می‌رسید.