خشونت در فرانسه عادی شده است

تشنج در حومه‌های «داغ» فرانسه بشدت افزایش یافته، خشونت به امری عادی تبدیل شده است و آتش زدن اتومبیلها، حمله به اتوبوسها و پرتاب سنگ و کوکتل مولوتف، روزمره شش میلیون فرانسوی و مهاجر را نقش می‌بخشد.
در مقابل این روند اضطراب‌آور خشونت که 1300 محلۀ حساس (رقم این محله‌ها در اوایل سالهای دهه 80 به 400 می‌رسید) را قربانی ساخته، دولت فرانسه تصمیم به واکنش و تسریع اجرای یک «طرح واقعی مارشال» - براساس وعده «ژاک شیراک» - در حومه‌ها گرفته است.
رئیس‌جمهوری فرانسه اخیراً طی مصاحبه‌ای با تلویزیون این کشور ضمن یادآوری وعده‌های انتخاباتی خود اظهار داشته است که باید «دست کمک» به سوی حومه‌هایی که با مشکل روبرو هستند دراز کرد و از «ایجاد تحریکات در این حومه‌ها خودداری ورزید». به گفته وی، این کار در وهله نخست با انتقال بخشی از اقتصاد کشور به این مناطق و ایجاد کار در آنها، هم‌چنین اعطای معافیت کامل مالیاتی انجام می‌پذیرد. در این حال،‌ باید عالیترین - بلحاظ کیفی - خدمات عمومی را نیز در اختیار آنها قرار داد.
به گفته «فرانسی ایدراک» و «ژان پیردوپور» که مسئولیت ارائه راه‌حل‌هایی برای بحران اجتماعی فرانسه را عهده دارند، طرح ملی جذب حومه‌ها در شهرها که قرار بود در اوایل سال 1996 به تصویب پارلمان گذارده شود، ایجاد 100000 شغل خدماتی - از جمله، 30000 شغل برای 18 تا 25 ساله‌ها - در محله‌ها، و انجام اقداماتی بمنظور اجرای معافیت مالی در مورد کلیه شرکتها و کارخانجات مستقر در این مناطق، را پیش‌بینی می‌کند.
انفجارهای اخیر خشونت در فرانسه با شورشهای محلی که در اوائل دهه 1990 در «مانت - لاژولی» و «سارتر وویل» در منطقه پاریس، و یا در لیون (مرکز فرانسه) برپا شد، قابل قیاس نیستند، لیکن هر روزه حوادثی بوقوع می‌پیوندد که حکایت از وخامت روزافزون اوضاع دارد.
و از جمله این حوادث، تیراندازی به سوی یک نوجوان توسط یکی از اهالی محل، حملۀ حدود 40 جوان و نوجوان به افراد پلیس و ضرب و شتم آنها، تسویه‌حسابهای محلی به کمک طپانچه و مسلسل در حومه‌های پاریس، آتش زدن 450 اتومبیل از آغاز سال میلادی در شهر استرازبورگ (شرق) و 180 خودروی دیگر ظرف یک ماه در لیون و یا حملاتی به کمک مواد منفجره دست‌ساز، می‌باشند.
به گفته پلیس فرانسه، سن اندک عاملان اینگونه اعمال - که از 10 الی 12 سال دارند -، استفاده روزافزون از سلاح‌های آتشین و درگیریهای فزاینده بین گروههای مختلف، اشکال تازه خشونت شهری در این کشور را بارز می‌سازد.
اگرچه تمامی این حوادث را نمی‌توان به حساب ناراحتی‌های اجتماعی در حومه‌ها گذارد، معهذا این حقیقت را که حومه‌ها از وضعیت مضطرب‌کننده‌ای برخوردارند، نیز نمی‌توان از نظر پنهان داشت. براساس گزارش مقدماتی طرح جذب حومه‌ها در شهرها، «پدیده تبدیل شدن برخی مناطق شهری حاشیه رو به حلبی‌آبادها کماکان ادامه دارد و سیری صعودی می‌پیماید.»
ساکنان شهرکها نه تنها قربانیان روند کنترل نشده پدیده شهری شدن، فقدان خدمات عمومی و یا کمبود واحدهای تجاری و نیز بحران اقتصادی وحشتناک می‌باشند (نرخ بیکاری گاه به سه برابر نرخ متوسط ملی و برای 18 تا 25 ساله‌ها به دو برابر این نرخ بالغ می‌شود)، بلکه مجبور به تحمل تاثیرات منفی تشنج ناشی از موج بمب‌گذاریهای تروریستی که فرانسه را دستخوش ساخته است، نیز هستند.
جوانان مهاجر مغربی بیش از هر چیز از یکسان شمرده شدن بنیادگراها و مسلمانان بیمناکند. در مقابل این تهدید، «اریک رائول»، وزیر جذب و مبارزه با اخراج، پیشنهاد کرده است که جوانان عرب و سیاهپوست فرانسوی که از خانواده‌های مهاجرند، به عنوان منتخبین محلی به یک پست وزارت دست پیدا کنند.