اهداف پشت‌پرده لشکرکشی نظامی غرب به لیبی

درخواست بی‌شرمانه اتحادیه عرب از جامعه بین‌الملل برای دخالت در لیبی
یک: درخواست اتحادیه عرب از شورای امنیت سازمان ملل متحد برای دخالت در امور داخلی کشور لیبی به بهانه حفظ جان و نجات شهروندان و غیرنظامیان لیبیایی از قتل و کشتار نیروهای نظامی قذافی که از برتری نظامی آشکاری بر انقلابیون برخوردار بودند. چون شهرهایی که در کنترل انقلابیون لیبی بود یا تحت محاصره شدید قرار داشتند یا به شدت از زمین و هوا بمباران و ساکنان غیرنظامی آن به وحشیانه‌ترین شکل و تنها به جرم همکاری با انقلابیون یا اتهام به همکاری با آنها قتل‏عام می‌شدند.
تفاوت انقلاب لیبی با انقلاب مصر و تونس
براین اساس باید گفت، وضعیت انقلاب لیبی با دو انقلاب پیشین رخ داده در این قاره یعنی مصر و تونس تفاوت‌های بسیار داشت و در لیبی مردم برای تحقق خواسته‌هایشان مجبور شدند تا سلاح به‏دست گیرند و با تکیه بر قدرت سلاح خواسته‌های خود را محقق نمایند.
مقاومت انقلابیون لیبی در برابر نیروهای قذافی با وجود کمبود امکانات
از این حیث (بعد نظامی) انقلابیون لیبی در برابر نیروهای قذافی بسیار ضعیف می‌نمودند و با اینکه از حیث موازنه قوا هیچ تناسبی میان آنها مشاهده نمی‌شد با این حال انقلابیون لیبی موفق شدند علاوه بر تصرف بسیاری از شهرها و مناطق لیبی با از خودگذشتگی و فداکاری دستاوردهای خود را حفظ کنند.
اتحادیه عرب لیبی را دودستی تقدیم آمریکا کرد
به همین دلیل منجی مردم لیبی (اتحادیه عرب) پای به عرصه گذاشت و به‏جای اینکه به وظایف خود عمل کند، یک کشوری عربی را تسلیم دخالت‌های نظامی کشورهای بیگانه‌ای کرد که آمریکای صهیونیست رهبری آن را به‏دست داشت و با اقدامی احمقانه و بی‌شرمانه با سر فرودآوردن در برابر خواسته آمریکا به شورای امنیت سازمان ملل متحد روی آورد تا با دخالت خود راه نجاتی برای مردم بی‌دفاع لیبی از چنگال دیوانه‌ای چون قذافی بیابد.
نتایج بسیار فضاحت‎بار دخالت کشورهای بیگانه در لیبی
دو: اما بعد دوم قضیه در بررسی نتایج این دخالت‌ نظامی نمود پیدا می‌کند که نتایجی بسیار فضاحت‎بار به دنبال خود داشت، به‏گونه‌ای که می‌توان گفت،‌ ضرب المثل "از چاله درآمدن و افتادن به چاه " در اینجا و درباره مردم لیبی مصداق پیدا می‌کند. در واقع درخواست دخالت خارجی از آمریکا یا اروپا یا شورای امنیت نه‎تنها از همان ابتدا و از حیث مبدأ محکوم و مردود بود‌ بلکه در عمل نیز جامعه بین‌المللی بعینه ملاحظه کرد که این دخالت هیچ نتایج مثبتی به همراه نداشت.
هدف ایجاد مناطق پرواز ممنوع حمایت از غیرنظامیان بود
بر اساس طرح و برنامه ریخته شده مقرر گردید، به محض به هوا برخاستن هواپیماهای قذافی نیروهای خارجی وارد عمل شوند و ظرف 20 دقیقه این هواپیماها را ساقط نمایند،‌ اگرچه این برنامه به اجرا گذاشته شد اما به اعتقاد این نیروها این اقدام کافی به نظر نمی‌رسید، به همین دلیل نیروهای نظامی کشورهای خارجی طی یک هفته و به‎طور مستمر سیستم‌های دفاع هوایی و هواپیماهای قذافی را بمباران کردند، درحالی که قرار بر این بود که این نیروها با ایجاد منطقه پرواز ممنوع مانع پرواز هواپیماهای قذافی و بمباران اهداف غیرنظامی توسط آنها شوند.
واقعاً در پس دخالت کشورهای غربی در لیبی چه قرار داشت
اینجاست که سؤالاتی درباره اهداف دخالت نظامی کشورهای خارجی در لیبی مطرح می‌شود، این‎که چرا قذافی به سوی هواپیماهای خارجی که پایگاه‌ها و سیستم‌های هوایی او را بمباران می‌کردند، حتی یک موشک هم شلیک نکرد و این‎که چرا کشورهای خارجی اهداف خود را با جدّیت دنبال نکردند، مگر قرار بر حمایت و دفاع از مردم لیبی نبود، پس چرا این اهداف محقق نگردید.
گلوله‌باران مصراته در قبال بی‌تفاوتی نیروهای ناتو
به عنوان مثال در مصراته دیدیم که پنج ناو قذافی از دریا این شهر را چندین روز گلوله باران کردند، اما خبری از برنامه نظامی دفاع از شهروندان و غیرنظامیان نبود و نیروهای خارجی دست قذافی را باز گذاشتند تا برای 6 روز متوالی هرآنچه بخواهند، برسر مصراته بیاورند و در روز هفتم بود که قذافی تصمیم گرفت، سه ناو خود را عقب بکشد ‌اما دو ناو دیگر را در آنجا باقی گذاشت تا مانع رسیدن هرگونه کمک‌های دارویی، پزشکی و غذایی به شهر شوند و محاصره شهر مصراته جز در 30/3/2011 درهم نشکست.
چرا نیروهای خارجی در برابر گلوله‌باران هفت‎روزه مصراته سکوت کردند
اینجاست که سؤالات مهمتر از سؤالات مرتبط با موضوع منطقه ممنوعه پرواز مطرح می‌شود، این‎که این ناوها چگونه توانستند با توپ و موشک اندازهای خود هفت روز کامل مصراته را گلوله باران کنند، بی‌آنکه در معرض کوچکترین تعرضی قرار گیرند و این‎که دو ناو بعدی چگونه در روزهای بعد بی‌محابا و بدون هیچ ترس و واهمه‌ای از مورد حمله قرار گرفتن به محاصره مصراته ادامه دادند.
ادامه گلوله‌باران شهرها و مناطق تحت کنترل انقلابیون در سایه سکوت غرب
از اینها گذشته مگر نه این بود که توپ‌ها، تانک‌ها و موشک‌اندازهای قذافی به راحتی مردم لیبی و شهرهایشان را گلوله‌باران می‌کردند و امکان تحت پیگرد قرار دادن و بمباران آنها توسط نیروهای خارجی به راحتی فراهم بود و اگر واقعا هدف نیروهای خارجی حمایت از شهروندان و غیرنظامیان لیبی بود، چرا اقدامی در این باره انجام ندادند، درحالی که می‌توانستند حملات توپ‌ها، موشک‌اندازها و تانک‌های قذافی را ظرف سه تا پنج روز از آغاز دخالت نظامی متوقف و به قتل‎عام و کشتار مردم لیبی پایان دهند.
بن‎غازی تنها شهری که غرب به حمایت از آن برآمد
تنها شهری که هواپیماهای فرانسوی به خود زحمت دادند، جهت حمایت آن از حملات هوایی و زمینی به هوا برخیزند، شهر بن‎غازی بود و دیدیم که چگونه هواپیماهای فرانسوی موفق شدند، ظرف چند ساعت امنیت هوایی و زمینی این شهر را فراهم نمایند. بنابراین باید گفت تنها شهر بن‎غازی بود که مورد حمایت نیروهای خارجی از حملات قذافی قرار گرفت و در سایر شهرهای لیبی نیروهای قذافی به‎ویژه طی شش روز اول ورود نیروهای خارجی هر آنچه خواستند، کردند و هر قتل و کشتاری که می‌خواستند، در برابر مردم بی‌دفاع آن مرتکب شدند، بی‌آنکه خبری از دخالت‌های نظامی آمریکا یا اروپا در آنجا باشد.
افزایش تعداد قربانیان لیبیایی پس از دخالت کشورهای خارجی در این کشور
نگاهی به آمار و ارقام قربانیان انقلاب لیبی نشان می‌دهد،‌ تعداد قربانیان پس از دخالت کشورهای خارجی در لیبی بیشتر از پیش از دخالت بوده است و این موضوع علامت سؤال‌های بسیار مهم و بزرگی را درباره عملکرد نیروهای خارجی و در راس آنها آمریکا در لیبی به‎وجود می‌آورد، این‏که واقعا چه اهدافی در پس این دخالت نظامی در لیبی قرار دارد.
آغاز همکاری کشورهای غربی با رژیم قذافی پس از نشست لندن
نگاهی به حوادث روز پس از کنفرانس لندن در 30/3 نشان می‌دهد که پس از آن کنفرانس هم‌آوازی و همراهی نیروهای قذافی با دخالت‌های نظامی بیگانگان آغاز شده است، چون جامعه بین‌الملل دید که هواپیماهای نیروهای خارجی آشکارا دست قذافی را در پیشروی به سوی بن‏جواد، راس لانوف و پس از آن اجدابیا باز گذاشتند، به‎ویژه آن که اجدابیا پایگاه و منطقه‌ای استراتژیک در شرق لیبی به‎شمار می‌آمد.
توطئه سرکوب ملت توسط نیروهای قذافی در برابر بی‌تفاوتی غرب
به همین منظور و به‏طور خلاصه باید گفت، لیبی هم‌اکنون شاهد اجرای توطئه بازی با جان ملت مظلوم و سرکوب انقلاب بی‌دفاع خود از طریق بازگذاشتن دست نیروهای قذافی در بازگرداندن مناطق تحت کنترل انقلابیون است و آنچه تاکنون درباره دخالت نظامی نیروهای خارجی در لیبی به اثبات رسیده این‎که این دخالت هیچ ارتباطی با حمایت و دفاع از شهروندان لیبیایی یا برقراری آتش‌بس در لیبی ندارد.
کشورهای غربی درصدند لیبی را به عراق و افغانستانی دیگر تبدیل کنند
از بررسی موارد دیگر دخالت‌های نظامی کشورهای غربی در دیگر مناطق و جهان و از جمله عراق ثابت می‌شود، اولین هدف نهفته در پس این دخالت را باید در به‎دست گرفتن آینده لیبی و نحوه به پایان رساندن نزاع و درگیری ملاحظه کرد و از این حیث دخالت کشورهای خارجی و در راس آنها آمریکا در لیبی تفاوتی با دخالت این کشور در عراق یا افغانستان ندارد و همواره نتایج این دخالت‌ها بسیار اسف‌بارتر از عدم دخالت است.
روزهای بدتر در انتظار لیبی
به همین دلیل باید گفت، لیبی روزهای آینده باید در انتظار روزهای بدتر و اسف‌بارتری باشد، چرا که نفوذ یهودیان صهیونیسم در کاخ سفید شکل‌دهنده اصلی سیاست‌های آمریکا در لیبی خواهد بود و این نکته‌ای است که رهبران انقلاب ابتدا در لیبی و سپس در یمن باید به آن توجه داشته باشند، درحالی که نباید از دخالت آمریکای صهیونیست در تونس و مصر نیز غافل ماند.