بحران اکراد ترکیه (بخش دوم)

از دیرباز مناطق کردنشین فقیرترین و محروم‌ترین بخش‌های ترکیه بوده‌اند. مناطق کردنشین به خاطر جنگ‌ها و نزاع‌های داخلی و نیز محروم ماندن از نگاه محبت‌آمیز مقامات و مسئولین دولتی پیشرفت اقتصادی و اجتماعی بسیار کمی داشته است. بخش خصوصی نیز که جذب فرصت‌ها و موقعیت‌های اقتصادی در مناطق پررونق غرب شده‌اند اغلب با عنوان ناکافی بودن زیرساخت‌ها و پایه‌های اقتصادی در استان‌های کردنشین، این مناطق را مورد فراموشی قرار داده‌اند. این امر و نیز سهم رو به کاهش سرمایه‌گذاری دولت بر این بخش‌ها خود گویای علت اختلاف روزافزون میزان درآمد سرانه بین اکثر مناطق کردنشین و سایر نقاط کشور است.
حزب کارگران کردستان (پ-ک-ک) در شرایط پر هرج و مرج و آشفته اوایل دهه 1970 و به عنوان یک شاخه انشعابی از دانشجویان سیاسی چپ‌گرای افراطی پا به عرصه وجود گذاشت. این حزب نیز یکی دیگر از گروه‌های مختلف کرد بود که ملی‌گرایی را در سرلوحه دستور کار خویش قرار می‌داد. در مقایسه با سال 1984 که این حزب مبارزه مسلحانه خود را آغاز کرد و حدود 100 عضو یا بیشتر داشت، طبق برآوردهای رسمی این حزب در حال حاضر بیش از 000/10 نیروی کاملاً ورزیده، آموزش دیده و شورشی مسلح مستقر در ترکیه دارد. علاوه بر این، PKK یک نیروی شبه‌نظامی مسلح با استعداد 000/50 نفر را بوجود آورده است که در کار تبلیغات و نیز فعالیت‌های نظامی هستند. تکمیل‌کننده این نیروها شبکه حامیان و طرفداران (پ-ک-ک) هستند که در سرتاسر ترکیه پخش می‌باشند. برای رویارویی و مقابله با این سازمان در منطقه جنوب شرقی کشور حدود 000/130 نیروی ترک، از جمله واحدهای ویژه و سیستم گاردهای روستایی که با ابتکار دولت تشکیل شده‌اند، مستقرند. عمده نیروهای گاردهای روستایی را اعضای گروه‌های قبیله‌ای کرد تشکیل می‌دهند که مخالف (پ-ک-ک) هستند و از سوی دولت استخدام شده و حقوق دریافت می‌کنند. به رغم این حضور وسیع ارتش ترکیه، باز هم بخش‌های وسیعی از مناطق جنوب و جنوب شرقی فاقد کنترل است. به عنوان مثال در بخش‌های وسیعی از مناطق جنوب و جنوب شرقی فاقد کنترل است. به عنوان مثال در بخش‌های وسیعی از مناطق جنوب شرقی ارتش جرأت حضور در خارج از پادگان‌ها را در هنگام شب ندارد. در هنگام شب نیروهای ارتشی به داخل مواضع مستحکم خود پناه می‌برند و جای خود را به چریک‌های (پ-ک-ک) می‌دهند که از مخفی‌گاه‌های خود پایین آمده و با مردم در هم می‌آمیزند.
حزب (پ-ک-ک) از نخستین روزهای شکل‌گیری خود دریافت‌کننده کمک‌های نظامی و تدارکاتی از کشورهای خارجی بخصوص سوریه و عراق بوده است. در این میان میزان کمک‌ها و پشتیبانی‌های سوریه بیش از دیگران بود. بطوری که این کشور علاوه بر ارائه کمک‌های مالی و تسلیحاتی به (پ-ک-ک) اجازه داده است که از پایگاه‌های آموزشی آن در درۀ بقاع لبنان استفاده کند. گذشته از آن به توجیه علت نفوذ تعداد بی‌شماری از افراد از جوار مرزهایش به کشور ترکیه پرداخته و به «عبدالله اوجالان» رهبر حزب (پ-ک-ک) اجازه داده است که در دمشق سکنی گزیند. لیکن امروزه حزب مذکور وابستگی بسیار کمتری به کمک‌های خارجی دارد. این حزب در میان جامعه کرد عمیقاً نفوذ کرده است و در زمینه استخدام مبارزین و جلب حامیان جدید حتی از بین اقشار متوسط جامعه کرد نیز توفیق بسیاری داشته است. دامنه فعالیت‌های این حزب به اروپا نیز کشیده شده است بطوری که گفته می‌شود صرفاً در کشور آلمان این سازمان دارای 89 دفتر است.