بحران اکراد ترکیه (بخش سوم)

حزب (پ-ک-ک) به رغم ایده و مرام مارکسیست - لنینیستی پرچم ملی‌گرایی را نیز بر دوش گرفته و به عنوان محور مقاومت ملی‌گرایی کرد در برابر حکومت ترکیه ظاهر شده است. در ابتدا این حزب همچون «ویت‌کنگ‌ها» تاکتیک ترور و ایجاد رُعب و وحشت را اتخاذ کرد تا با ایجاد ترس و هراس در میان مردم جنوب شرقی کشور آنها را به حمایت از خود وادارد. با مرور زمان حزب (پ-ک-ک) از نظر سیاسی بسیار پیچیده‌تر شده است، بدین ترتیب که فعالیت‌های خود را به صورت آمیزه‌ای از اقدامات خشونت‌آمیز و سیاسی و نظامی درآورده است و نهایت سعی خویش را در جهت جلب قلوب و افکار مردم به خرج می‌دهد. با این همه خواست‌ها و آرمان‌های سیاسی آن مشخص نیست. نگرش و پیام این حزب هیچگاه ثابت نبوده و در هر دوره پیام خاصی را عنوان کرده است. گاه به دنبال جدایی و تجزیه بوده است و گاه داعیه تشکیل فدرالیسم را داشته است. در مواقع دیگر خواستار ایجاد شرایط بهتر سیاسی و فرهنگی برای مردم کرد ترکیه بوده است. گاهی نیز در صدد آن بوده است که محور نهضت‌های طرف‌دار تشکیل کردستان مستقل باشد و اکرادی را در دیگر کشورهای منطقه زندگی می‌کنند با هم متحد سازد. دلیل این تغییر اهداف آن است که حزب (پ-ک-ک) خواسته است خود نماینده و سخن‌گوی تمامی اکراد ترکیه نشان دهد، چه آنان که طرفدار تجزیه و جدایی مردم کرد از ترکیه هستند و چه آنان که خواهان حل این درگیری و اختلاف از طریق مسالمت‌آمیز و سیاسی می‌باشند.
بخشی از موفقیت و توفیق (پ-ک-ک) را تنها می‌توان در بافت و زمینۀ سیاست و خط و مشی اکراد جست‌وجو کرد. بر خلاف گروه‌ها و احزاب کرد که ابتدا خود را از نظر سیاسی سازماندهی می‌کنند (پ-ک-ک) شیوه مبارزه مسلحانه را برگزید. آنچه موجب شده (پ-ک-ک) به صورت یک نیروی صاحب نام سیاسی مطرح شود، موفقیت آن در تهدید نظامی حکومت ترکیه است. از این حیث حزب مذکور به حرکت‌های اکراد عراقی شباهت دارد. محبوبیت سیاسی فزاینده (پ-ک-ک) موجب تضعیف خط حرکت سازش‌کارانه و غیر خشونت‌آمیز روشنفکرانه کرد شده و راه‌حل مذکور را مطرود ساخته است.