بحران اکراد ترکیه (بخش چهارم)

به علاوه حزب (پ-ک-ک) از شرایط در حال تغییر و نوسان بین‌المللی نیز که منجر به تقویت ملی‌گرایی کرد شده نفع برده است. با خاتمه جنگ سرد بحث نژاد و ملیت در عرصه بین‌المللی به صورت گسترده‌ای مطرح شد.
به علاوه جنگ (خلیج‌فارس) نیز مسئله اکراد را بیش از پیش مطرح ساخت، چرا که طی جنگ مذکور صدها هزار تن از مردم کرد عراق از ترس حملات ارتش صدام به کشورهای ترکیه و ایران گریخته و پناهنده شدند. در نتیجه ترکیه دیگر نمی‌تواند مسئله اکراد را از مردم خودش مخفی نگاه دارد.
در اواخر ماه مارس 1993 (پ-ک-ک) با چرخش و عقب‌گردی سریع یک آتش‌بس یک جانبه را اعلام کرد. این کار یک اقدام بسیار حساب شده بود که موجب شگفتی و حیرت دولت ترکیه شد. اعلام آتش‌بس با این هدف صورت گرفت که دولت ترکیه را در موضع دفاعی قرار دهند و با شروع مذاکرات احتمالی در ترکیه فرصتی را برای خود پدید آورد تا حرکت سیاسی جدید را به همراه تمامی جناح‌های مختلف سیاسی کرد علیه دولت ترکیه به راه انداخته و چنانچه دولت ترکیه به این ابتکار و طرح (پ-ک-ک) پاسخ مناسبی ندهد زمینه عملیات نظامی گسترده و شدید علیه دولت ترکیه را فراهم آورد.
هر چند که رسانه‌های گروهی تحت کنترل دولت ترکیه چندان وقعی به پیشنهاد آتش‌بس (پ-ک-ک) ننهادند لیکن سایر مطبوعات ترکیه توجه بسیاری را به این پیشنهاد معطوف کردند. واکنش مطبوعات و خود آتش‌بس موجب تقویت انگیزه تشکیل یک حزب جدید به نام حزب دموکراسی (DEP) در ماه مه سال 1993 شد. حزب اخیرالذکر تمامی جریانات مختلف در داخل جامعه کرد ترکیه را شامل می‌شد که از جمله آنها می‌توان به حزب (پ-ک-ک)، حزب خلق کارگر ‌(HEP)، که به عنوان تنها حزب پارلمانی قانونی و حامی حقوق اکراد، با تهدید حتمی انحلال توسط مقامات دولت ترکیه مواجه بود، و دیگر جناح‌های کوچک و شناخته شده کرد می‌توان اشاره نمود. با این حال دولت ترکیه همچنان به عملیات نظامی همیشگی خود علیه (پ-ک-ک) ادامه داد.
هرچند که در خلال ارائه پیشنهاد آتش‌بس به نظر می‌رسید که موفقیت‌های بالقوه سیاسی (پ-ک-ک) مهم و قابل توجه باشند لیکن در این میان خطرات بسیاری نیز متوجه «اوجالان» بود. تا آن زمان وی بطور مطلق بر حزب کنترل داشت لیکن با ارائه پیشنهاد آتش‌بس این امر به بوته امتحان و آزمایش گذاشته شد. در واقع وی در جریان مصاحبه مطبوعاتی خود که آتش‌بس را اعلام کرد در عین حال به نیروهای تندرو و افراطی در درون سازمان حزب و نیز در درون ارتش ترکیه هشدار داد. از سوی دیگر احتمال پاسخ با تأخیر و دیر موقع دولت ترکیه به درخواست آتش‌بس می‌توانست موجب تضعیف اعتبار «اوجالان» در داخل سازمان شود چرا که در این صورت تحت فشار پرسنلی قرار می‌گرفت که مشتاق از سرگیری عملیات‌های نظامی بودند. از این لحاظ انتظار نمی‌رفت که (پ-ک-ک) آتش‌بس یک جانبه را تا بعد از ماه اوت 1993 تمدید کند.