بحران اکراد ترکیه (بخش هجدهم)

به قلم: هنری جی بارکی
تلاش‌های دیپلماتیک ترکیه در منطقه بر حول این محور متمرکز گشته که بر دولت‌های مذکور از طریق لابیگری فشار وارد کرده تا از حمایت خود از (پ-ک-ک) دست بردارند. عمده این تلاش‌ها معطوف سوریه بوده است و حتی سلیمان دمیرل در هنگامی که نخست‌وزیر بود بر این نکته اشاره داشت که ترکیه ممکن است اردوگاه‌های آموزشی (پ-ک-ک) در درۀ بقاع را هدف حمله خود قرار دهد. برغم قول‌هایی که سوریه برای خاتمه دادن به حمایت از (پ-ک-ک) و پایان دادن به کار اردوگاه‌های آموزشی (پ-ک-ک) در لبنان داده است دولت این کشور همچنان به ارائه کمک‌های مخفیانه به (پ-ک-ک) ادامه داده است.
در همین راستا ترکیه کارداری را با مقام سفیری به عراق فرستاده است تا تمایل خود را برای همکاری در خصوص مسئله اکراد نشان دهد. در نقطه مقابل نیروهای ترکیه به کرات در عملیات‌های تعقیب و گریز حریم ارضی ایران را نقض کرده و وارد خاک ایران شده‌اند. هرچند که شورش اکراد بی‌شک به تیرگی روابط ترکیه با همسایگان شرقی و جنوبی‌اش انجامید لیکن این احتمال نیز متصور است که اگر درگیری ترکیه با اکراد از کنترل دولت این کشور خارج شود ترکیه وسوسه گردد برای تنبیه آنها به خاطر دخالت در امور داخلی ترکیه به یکی از همسایگانش حمله کند.
جنگ خلیج (فارس) با دادن یک بعد بین‌المللی به قضیه مشکل اکراد را برای ترکیه پیچیده‌تر کرد.
با بین‌المللی شدن مسئله اکراد ترکیه، موضوع ممانعت از تأمین سلاح (پ-ک-ک) و نفوذ افراد آن از خارج به داخل کشور برای ترکیه مطرح شد. مسئله اکراد بدین صورت بین‌المللی شد که حکومتی کردی در عراق شکل گرفت و تحت رهبری حزب دمکراتیک کردستان (KDP) به رهبری مسعود بارزانی و اتحادیه میهنی کردستان (YNK) به رهبری جلال طالبانی و تحت حفاظت نیروهای چندملیتی به رهبری آمریکا که از ترکیه عملیات می‌کند به ادارۀ امور بپردازد. عقب‌نشینی و عدول صدام حسین از مواضع خود حکومت فوق‌الذکر را قادر ساخت که موجودیت مستقل خود را تحکیم بخشند و این امر باعث شد که به رغم تلاش‌های بسیار برای حفظ تمامیت ارضی عراق، آینده این کشور در پرده‌ای از ابهام قرار گیرد. اکراد عراق یک انتخابات پارلمانی را برگزار کردند و در اکتبر سال 1992 تشکیل حکومت فدرال در داخل عراق را اعلام کردند.