آیا متحد ما یک جنازه است؟

نویسنده: پاتریک بیوکنن
مترجم: جمشید سلمانیان
‏باراک اوباما وقتی حمله به ارتش و رژیم لیبی را آغاز کرد، خوب به عواقب این کار فکر نکرده بود. به همین دلیل حالا ممکن است آمریکا بیش از پیش در جنگ غرق شود.‏چرا که نیروهای معمر قذافی نه تنها از حملات هوایی و موشکی آمریکا جان سالم به در بردند، که بعد از آن جنگ هوایی را به ناتو سپرد، بلکه از همان زمان نشان داده اند که بر شورشیان برتری دارند. اگر ناتو نبود شورشیان یک ماه پیش ریشه کن شده بودند.‏حالا هم ناتو با احتمال تحقیر شدن رو به رو است. تیتر یکی از شماره های اخیر روزنامه واشنگتن پست این بود:" انبار بمب های ناتو دارد تمام می شود" مطلبی که زیر آن تیتر بود هم این گونه آغاز شده بود:
‏"کمتر از یک ماه از آغاز مناقشه لیبی بمب های هدایت شونده فوق دقیق ناتو دارد تمام می شود که این خود نشانگر محدودیتهای انگلیس، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی در ادامه دادن حتی یک اقدام نظامی نسبتا کوچک طی مدتی طولانی است..."‏در ادامه این مقاله آمده است:"کمبود مهمات اروپایی ها، به علاوه تعداد اندک هواپیماهای موجود، ابهاماتی را در خصوص اینکه آیا اگر معمر قذافی همچنان به قدرت بچسبد، ایالات متحده می تواند همچنان از بازگشتن به این جنگ هوایی خودداری کند؟ "‏تنها شش کشور عضو ناتو هواپیماهایی دارند که ارتش لیبی را بمباران می کنند و انبار مهمات هدایت شونده لیزری فرانسوی ها و انگلیسی ها، که بیشتر این بمبارانها را انجام می دهند، هم رو به اتمام است. هواپیماهایشان هم طوری مجهز نیست که بتواند بمب های هوشمند هواپیماهای آمریکایی را به کار بگیرد.‏بنا بر این از دقت و تاثیر حملات هوایی ناتو روز به روز کم می شود و این در حالی است که قذافی در حال کوبیدن مصراته، آخرین شهر تحت تصرف شورشیان در غرب لیبی است و ارتش او دوباره در حال تعرض به اجدابیه یعنی ورودی شهر بنغازی است.‏خلاصه اینکه کار جنگ خوب پیش نمی رود. این وضع ما (آمریکا) را کجا قرار می دهد؟
اگر ایالات متحده به میدان جنگ لیبی بازنگردد، ارتش لیبی احتمالا مقاومت در مصراته را در هم خواهد شکست و شورشیان را به بنغازی و توبروک عقب خواهد راند.‏از آنجا که شورشیان تجربه و یا سازمان نظامی لازم برای اجرای حمله ندارند و بازوهای هوایی ناتویی آنها هم در حال ضعیف شدن است، احتمالا بهترین چیزی که می توانند امیدش را داشته باشند حفظ هر آن چیزی است که در شرق لیبی در دست دارند. که یعنی بن بست - یعنی یک جنگ بدون برد و باخت.‏آیا اوبا می تواند چنین نتیجه ای را برای جنگی بپذیرد که در آغازش اعلام کرد قذافی باید برود؟ آیا او می تواند در حالی وارد مبارزات انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 شود که جمهوریخواهان او را به خاطر آغاز جنگی با قذافی و باختش برای ایالات متحده مورد استهزاء قرار می دهند؟
اگر قذافی از این جنگ جان سالم به در ببرد آیا اوباما به لحاظ سیاسی جان سالم به در خواهد برد؟آیا او می تواند به انگلیسی ها و فرانسوی ها که در محاصره فشارها و کمبود مهمات قرار گرفته اند بگوید که ما (آمریکا) که حماقت کرد و این جنگ را آغاز کرد، حماقت دیگری نخواهد کرد و به آن باز نخواهد گشت؟اوباما هفته گذشته با همکاری نیکلاس سارکوزی رئیس جمهور فرانسه و دیوید کامرون نخست وزیر انگلیس مقاله ای در نیویورک تایمز نوشت:‏‏"وظیفه و ماموریت ما این نیست که... قذافی را به زور کنار بگذاریم. اما ممکن نیست بتوان برای لیبی آینده ای تصور کرد که در آن قذافی بر سر قدرت باشد... غیر قابل تصور است کسی که تلاش کرد ملت خودش را قتل عام کند بتواند در دولت آینده آنها نقشی بازی کند".‏اما اگر بر سر قدرت ماندن قذافی "غیر ممکن" و "غیر قابل تصور" است، آن گاه چه کسی او را از قدرت برخواهد داشت؟اگر امداد غیبی نشود، غیر از عمو سام هیچ کس دیگری نمی تواند این کار را بکند.اگر تغییر رژیم لیبی اکنون ماموریت اعلام نشده ناتو است، غیر از ایالات متحده چه کسی می تواند انجام موفقیت آمیز این ماموریت را تضمین کند؟مطلبی که روزنامه واشنگتن پست در باره کمبودهای انگلیس و فرانسه نوشته بود، که قدرتهای برتر ناتوی اروپا هستند، و نشان می دهد که کاهش و کمبود موجودی انبارهای بمب های هوشمند آنها تنها نتیجه تنها یک ماه درگیری با یک کشور آفریقایی شش میلیون نفری است که به شدت بازگشت یانکی ها و پیروزی جنگ برای آنها را می طلبد، همچنین سئوال بزرگتری را مطرح می کند.‏آیا از موفق ترین ائتلاف تاریج که ارتش سرخ شوروی را از رسیدن به غرب اروپا بازداشت حالا یک پوسته خالی باقی نمانده است؟
آیا ناتو بدون آمریکا یک ببر کاغذی است؟در آستانه آغاز جنگ جهانی اول، وزیر امور خارجه وقت آلمان بعد از ملاقات با فرانتس یوزفین امپراتور سالخورده اتریش، به صدراعظم وقت آلمان این گونه گزارش داد:"قربان ما با یک جنازه متحد شده ایم".‏آیا ما (آمریکا) با یک جنازه (ناتو) متحد نشده ایم؟در سالهای دهه 90 میلادی، ما آمریکایی ها مجبور شدیم انگلیسی ها و فرانسوی ها را که ناتوان شده بودند از آتش جنگ بوسنی بیرون بکشیم. وقتی صربها داشتند با چنگ و دندان برای حفظ مهد نژادیشان یعنی استان کوزوو می جنگیدند، آمریکا مجبور شد برای شکستن بلگراد 78 روز مواضع صربها را بمباران کند.‏اروپای ناتویی نتوانست حتی از پس جنگی در حیاط خلوت خودش بر بیاید. با اینکه ما هنوز در عراق هستیم، ناتو از آنجا خارج شده. در افغانستان واحد هایی از ناتو حضور دارند. اما واحد های دیگرش آنجا را ترک کرده اند و از واحدهایی هم که هنوز آنجا هستند برخی شان حاضر به جنگیدن نیستند.‏مگر آمریکا از عضویت در ناتو چه سودی می برد که هزینه نگهداری دهها هزار سرباز و پایگاه هوایی و نظامی و ناو و هواپیما برای دفاع از قاره ثروتمند و پرجمعیت اروپا را تحمل کند که به طور مزمن نمی خواهد تسلیحات و افراد لازم برای دفاع از خودش را فراهم آورد؟چرا ما آمریکایی ها 66 سال بعد از پایان جنگ جهانی دوم و یک نسل بعد از نابودی اتحاد شوروی هنوز داریم از اروپا دفاع می کنیم؟آیا وقت آن نرسیده است که آنها را با لگد از لانه مان بیرون بیندازیم؟