نگاهی به انتخابات لبنان

سه سال پیش در طائف قراردادی با شرکت گروهها و احزاب مختلف لبنانی امضاء شد.
این قرارداد چند شرط اساسی از جمله آتش‌بس در جنگ داخلی، خروج کشورهای خارجی، خلع سلاح شبه‌نظامیان، افزایش قدرت دولت مرکزی و انجام انتخابات عمومی را شامل می‌شد و هدف اصلی آن خاتمه دادن به جنگ داخلی و برقراری ثبات و آرامش در لبنان بود.
گرچه این قرارداد با توجه به اوضاع سیاسی و جغرافیایی این کشور قراردادی جامع نیست، لیکن با چشم‌پوشی از نواقص آن، حاوی بعضی اصول، از جمله انتخابات عمومی است که چنانچه به‌گونه‌ای صحیح اجرا شود می‌تواند نقش مثبتی در ثبات داخلی این کشور ایفا کند.
طبق موافقتنامه طائف تعداد نمایندگان مجلس نسبت به قبل باید افزایش یابد و به 128 نفر برسد و همچنین کرسیهای نمایندگی به‌طور مساوی بین مسلمانان و مسیحیان تقسیم شود.
انتخاب لبنان گرچه در عرف بین‌الملل یک مسئله داخلی محسوب می‌شود و جزیی از حقوق داخلی ملت لبنان است، اما بدلیل آنکه نخستین انتخابات پس از بیست سال وقفه و 14 سال جنگ داخلی و نیز پس از سالها کارشکنی رژیم اشغالگر قدس و مزدوران داخلی آن تلقی می‌شود از حساسیتی ویژه برخوردار است.
قبل از شروع اولین مرحله انتخابات بسیاری از جناحهای تندرو، طی تماسهایی با مقامات دولتی لبنان، خواهان به تعویق افتادن انتخابات تا زمان خروج چهل هزار نیروی سوری از لبنان شدند. آنان پس از عدم موفقیت در دستیابی به این خواسته خود، انتخابات را تحریم و اعلام اعتصاب عمومی کردند با این وجود انتخابات مجلس لبنان طی ماه جاری در سه مرحله برگزار شد.
در اولین مرحله انتخابات که روز یکشنبه اول شهریورماه 1371 در مناطق شمال و شرق انجام گرفت کاندیداها برای احراز 51 کرسی نمایندگی بر رقابت پرداختند. نتایج این انتخابات بیانگر پیروزی چشمگیر نیروهای حزب‌الله در مناطق بعلبک و هرمل بود.
همزمان با اعلام نتایج انتخابات، جناحهای سیاسی که موفقیت روند انتخابات را به سود خود نمی‌دیدند تلاش کردند با اعمال فشار دولت لبنان را وادار به لغو نتایج آن کنند.
کابینه لبنان به منظور خروج از وضعیت بحرانی ناشی از فشارهای مخالفان و تصمیم‌گیری در مورد نتایج انتخابات و ادامه مراحل بعدی تشکیل جلسه داد.
پس از جلسه فوق‌العاده، دولت اعلام کرد که برغم اتهامات مختلف در زمینه انتخابات و تحریم آن، انتخابات طبق برنامه ادامه خواهد یافت.
عده‌ای از شخصیتهای سیاسی لبنان پس از بی‌توجهی دولت به خواسته آنان مبنی بر لغو نتایج انتخابات مرحله نخست و به تعویق افتادن مرحله دوم از مقام خود استعفا کردند.
مرحله دوم انتخابات نیز علی‌رغم اینکه مسیحیان مارونی و شبه‌نظامیان میشل عون سعی کردند با اعمال فشارهای سیاسی و اجتماعی در روند آن وقفه ایجاد کنند، طبق برنامه از پیش تعیین شده در روز یکشنبه هشتم شهریورماه 71 در بیروت و نواحی کوهستانی، جبل به منظور تعیین 54 کرسی نمایندگی برگزار شد. در این مرحله از انتخابات گروههای مسلمان شهر طرابلس در شمال لبنان پیروزی چشمگیری را بدست آوردند.
همانطور که پیش‌بینی می‌شد نتایج این دور از انتخابات نیز با عکس‌العمل مخالفان روبرو شد.
انتخابات مرحله سوم در جنوب و مناطق تحت کنترل نیروهای انتظامی لبنان و حوزه‌های عملیات نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل متحد، روز یکشنبه 15 شهریور 1371 برای تعیین 23 کرسی مجلس انجام گرفت.
در آستانه برگزاری دور سوم انتخابات مجلس در جنوب لبنان نیروهای مشترک رژیم صهیونیستی و آنتوان لحد، تجاوزات خود علیه مناطق آزاد شده جنوب لبنان را از سر گرفتند.
شبه‌نظامیان مزدور اسراییل به رهبری آنتوان لحد، گذرگاههای ارتباطی با بخش آزادشده جنوب لبنان را بستند تا مانع از شرکت ساکنان این منطقه در انتخابات شوند.
لحد، ‌تهدید کرد کسانی که برای دادن رأی از بخش اشغالی اخراج شوند، حق بازگشت به خانه‌های خود را در مناطق تحت اشغال را نخواهد داشت.
این مرحله از انتخابات علی‌رغم بمباران شدید جنوب این کشور توسط رژیم اشغالگر قدس و فشارهای شبه‌‌نظامیان این منطقه از استقبال بی‌نظیری برخوردار بود.
گزارشهای خبری از مناطق انتخاباتی جنوب حکایت از آن داشت که لیست مشترک کاندیداهای حزب‌الله و جنبش امل از سایر کاندیداها پیش گرفتند.
به طور کلی نتایج انتخابات لبنان بیانگر حقایق بسیاری است که تحلیل‌گران سیاسی را وادار می‌کند در تجزیه و تحلیل مسایل این کشور تجدیدنظر به عمل آورند و جغرافیای سیاسی این کشور را نه به عنوان یک کشور مسیحی و یا حتی عربی، بلکه صرفاً به عنوان یک کشور مسلمان در نظر گرفته و معادلات سیاسی خویش را تغییر دهند.
انتخابات لبنان برای بار دیگر این واقعیت را ثابت کرد که رژیم اشغالگر قدس و دولتهای غربی حامی آن از گروههای طرفدار خود به عنوان اهرم فشاری استفاده می‌کنند، تا همواره موقعیت و وضعیت داخلی این کشور را به سوی سیاستهای جاری و بین‌المللی جهت دهند.
انتخابات که یکی از راههای برقراری ثبات در کشورهاست، زمینه را برای یک دوره زندگی سیاسی آرام آماده می‌سازد و امکان فائق آمدن بر مشکلات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی را هموار می‌سازد.