نایره، رهبر خستگی‌‌‌ناپذیر تانزانیا

«جولیوس گامبرایکه نایرره»‌ در بوتیما روستائی در نزدیکی موزوما در شمال غربی تانزانیا در سال 1922 متولد شد. پدرش رئیس قبیله کوچکی به نام زاناکی بود که 40 هزار نفر عضو داشته:
کودکی نایرره مانند سایر کودکان آفریقائی در محیط روستائی قبیله‌ای گذشت. وی به عنوان یک بچه روستائی، چوپانی دام‌های خانواده را بعهده داشت. نایرره پسر باهوش خانواده‌اش را برای اجازه دادن به وی جهت رفتن به مدرسه تحت فشار گذاشت. در مدرسه موزوما جائیکه وی خیلی زود رهبری کلاسش به عهده گرفت، مشغول به تحصیل شد. و سپس خود را برای گذراندن دوره دبیرستان در دبیرستان دولتی تابرا در سال 1937 آماده کرد. در سال 1943 وارد دانشگاه ساکرره در شهر کامپالا پایتخت اوگاندا شد. تا سال 1945 طی دو سال اقامتش در ماکریز، نایرره با سایر دانشجویان جوان سیاهپوست آشنا شد که بعداً رهبران سیاسی شدند.
نایرره به تاریخ فعالیت‌ها و توان‌های سیاسی انجمن آفریقائی تانگانیکا که سال‌ها قبل از آن آقای دونالد کامرون آنرا بعنوان گروه مطالعات اجتماعی آفریقا بنیادگزارده بود، علاقه خاصی نشان داد. او در این ارگان ضعیف و ابتدائی قوه حرکت سیاسی برای کشورش میدید. او و بسیاری از همراهانش در دانشگاه تصمیم گرفتند هنگامیکه به زادگاهشان تانگانیکا باز گردند، انجمن آفریقائی تانگانیکا را به یاد سازمان سیاسی ملی مبدل کنند.
پس از چند سال نایرره به تابورا بازگشت. در آنجا وی معلمی در مدرسه پسرانه سنت مری را که توسط یک کشیش سفیدپوست اداره میشد پذیرفت. در این مدرسه نایرره تاریخ و بیولوژی تدریس می‌کرد. گزارش همکاران و دانش‌آموزان در طی آن سال‌ها حکایت از محبوبیت وی دارد. تایرره به علاقمندی خود برای احیاء انجمن آفریقائی ادامه داد و مسئول شاخه تابورا شد. وی تا سال 1949 که به دانشگاه ایندبرگ اسکاتلند وارد شد، در تابورا ماند. وی از دانشگاه ایزنبورگ در سال 1952 درجه فوق لیسانس (ام-آ) دریافت کرد. در دانشگاه نایرره نیروی خود را در رشته تاریخ سیاست و زبان انگلیسی متمرکز کرد. در اینمدت وی وارد بحث با دانشجویان و مطالعات سنگین خارج از درس شد. وی ادعا می‌کند که فلسفه سیاسی‌اش را هنگامیکه در ایندبورگ تحصیل میکرد تکامل بخشید.
نایرره تحصیلاتش را در اواسط سال 1954 در ایندبورگ به اتمام رساند. و به تانگانیکا بازگشت و به معلمی در دبیرستان سنت فرانسیس در پوگو در چند مایلی دارالسلام مشغول شد و در سال 1953 با خانم ماریا ازدواج کرد که ثمره آن 7 فرزند است.
در واقع از سال 1955 وی وارد زندگی سیاسی خود شد. نایرره در سال 1954 بعنوان عضو موقت شورای قانونگزاری تانگانیکا منصوب شد. وی در سال 1958 بعنوان عضو ثابت مجمع قانونگزاری انتخاب شد و تا هنگام رئیس‌جمهوری در سال 1962 در این سمت باقی بود. آقای نایرره در سال‌های 1961 و 1960 مقام نخست‌وزیر تانگانیکا را عهده‌دار شد و پس از آنکه در سال 1962 تانگانیکا به جمهوری مبدل شد نایرره به عنوان اولین رئیس‌جمهور انتخاب شد و 96 درصد آراء را بخود اختصاص داد. و در نهم دسامبر 1962 و در نخستین سالگرد استقلال کشورش، بعنوان رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد.
در آوریل 1964 هنگامیکه تانگانیا و زنگبار با یکدیگر متحد شدند و جمهوری متحده تانزانیا را تشکیل دادند، نایرره برای ریاست اتحادیه انتخاب شد و در سال 1965 برای دومین بار برای یکدوره پنجساله به ریاست جمهوری برگزیده شد و در سال 1970 مجددا به این سمت انتخاب شد و با انتخاب بعدی در سال‌های 75 و 80 وی همچنان مقام ریاست جمهوری تا سال 1985 که داوطلبانه از مقام خود کناره گرفت در اختیار داشت.
آقای نایرره که سالها مقام ریاست جمهوری و ریاست تنها حزب حاکم کشور را همزمان عهده‌دار بود، پس از کناره‌گیری از مقام ریاست جمهوری مجددا در سال 1987 در انتخابات حزبی برای مدت پنجسال بعنوان رئیس حزب انتخاب شده است.
آقای نایرره در طی دوران حکومت خود بر تانزانیا ریاست کشورهای خط مقدم جبهه و نیز ریاست سازمان وحدت آفریقا را عهده‌دار بوده است. نایرره خود از بنیانگزاران سازمان وحدت آفریقاست.
روابط با جمهوری اسلامی ایران
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، آقای نایرره رئیس‌جمهور وقت تانزانیا از اولین روسای کشورهای جهان بود که استقرار دولت موقت را تبریک گفت و پس از آن با تبادل هیات‌هائی از دو کشور، روابط بین جمهوری اسلامی و تانزانیا وارد مرحله جدیدی شد. سفارت جمهوری اسلامی ایران نیز در 1362 رسما در تانزانیا آغاز بکار کرد.
روابط تانزانیا با جمهوری اسلامی ایران روابطی بسیار دوستانه است و دو کشور در زمینه‌های مسائل بین‌المللی و منطقه‌ای نقطه نظرات مشترک بسیاری دارند.
مقام محترم ریاست جمهوری اسلامی ایران نیز در دیماه 1364 از کشور تانزانیا دیدن کرده است. وزارت جهاد سازندگی نیز در کشور تانزانیا فعالیت‌هائی را آغاز کرده است که بسیار مورد توجه مقام‌های کشور تانزانیا قرار گرفته و رئیس‌جمهور تانزانیا در دیدار از فعالیتهای جهاد سازندگی در آن کشور از این اقدام برادرانه جمهوری اسلامی ایران تقدیر و تشکر کرده است.